Fékk ansi skemmtilegt bréf til mín í dag. Innihaldi þess ætla ég ekki að tjá mig um hér að svo stöddu, en ætli það sé ekki nóg að segja frá því að þetta breytir ýmsu. Ég mun rausa og reifa um þetta alminilega síðar meir. Þetta gerir samt að verkum að ég þarf að fara huga að hinum verulega og varanlega alvarleika. Sjáum til hversu framtakssamur ég verð á næstu þrem mánuðum. Svo er aldrei að vita að ég úthúði einhverri manneskju.
Ó vei!
Sumum finnst það góð regla að hefja innlegg sitt á blogginu sínu með upphrópun um hvað það er agalega langt síðan maður hefur bloggað, hvað maður hafi ekkert að segja, til hvers er ég með þetta blogg eða jæja best að skrifa eitthvað í þetta blogg.
Ég hef mestu andúð á því, þoli það ekki. Finnst þetta vera merki um hugmyndaleysi því, einsog ég hef áður sagt, þannig færslur byrja með einhverju “ó vei!” og eru í raun oftast ekki um neitt. En þessi tilteknu skrif eru ein af þessum afar ómerkilegu færslum sem ég hata, enda bara dæmigert og óttalegt blaður um blogg og óttalega dæmigert bloggblaður.
Kannski er það leiðinlegt fyrir sumt fólk er fylgist stíft með því sem sumir hafa segja að kíkja reglulega eða óreglulega á vefbók einhvers og sjá að það er langt liðið síðan síðasta færsla var. Stundum á ég það til að láta hugann reika og ímynda mér að viðkomandi sem hefur haft það að reglu að lesa vefbókina mína nokk stíft í þau ár sem ég hef skrifað lendir í rúmlega klukkutímasturlun; rís uppúr stól eða rekkju og hoppar nokkrum sinnum upp og niður af pirringi, fer í bað þar til fingurnir verða að sveskjum eða byrjar að baka skúfuköku af bræði meðan viðkomandi tuðar “Þórður á ekki svona góða skúffuköku skilið!”
En - þar sem ég er ritstjóri vefritsins Vantrúar - þá stórefast ég um það. Þó er gaman að láta hugann reika, þó það sé ekki jafn merkilegt og þetta. Vissulega reikar hugurinn annað, svona einsog hvað það væri gott að ríða. Því ég, sjáið nú til, er þeim ókostum gæddur að vera með lélegt sjálfsöryggi sem leiðir til þess að ég velti því mikið fyrir mér og mikill tími fer í það hvað maður er nú ömurlegur og leiðinlegur að maður getur sjaldan einbeitt sér að því hvað maður er nú ansi merkilegur að mörgu leyti. Hvað það er er ykkar að komast að.
Ó vei!
Og nú er komið að dagskrárliðnum sem allir hafa beðið eftir:
Hvað er í fréééééééééééttuuuuuuuuuum… je!!!
Jú had tú bin ðer skomm
En þar sem ég var nú bara mestmegnis einn (fyrir utan sagnfræðinginn um tíma og eitt stykki síma um stund) , þá eru nú ekki mörg vitni.
Seiseisei.
Mánudagskvöld!
Hefurðu heyrt fregnir um hann Edvarð? Að á hnakkanum hans var andlit af konu eða ungri stúlku. Sagt var að það mundi draga hann til dauða ef andlitið væri fjarlægt, svo aumingja Edvarður var dauðadæmdur. Þetta andlit gat víst hlegið og grátið, hún var víst illi tvíburi hans. Hún talaði við hann að næturþeli um hluti sem aðeins heyrðust í helvíti. Það var víst ómögulegt að aðskilja þau, svo þau voru hlekkjuð saman fyrir lífstíð. En loks kom að dauðastund þegar hann leigði sér herbergisvítu og hengdi sig og hana á svalarimlunum. Sumir trúa því enn að hann hafi frelsast frá henni, en ég þekkti hana bara of vel. Því ég tel að hún hafi ýtt honum til sjálfsmorðs og dregið aumingja Edvarð til helvítis.
Eitt allra flottasta lag sem ég hef heyrt er lagið Hatched Upon the Age með eðalbandinu Comets on Fire af plötunni Avatar frá 2006, sem er án efa ein besta rokkplata sem komið hefur út undanfarin tíu ár eða svo.
Söngvarinn, Ethan Miller, nýtir sína brostnu rödd til fullnustu og svo gjörsamlega veit hvers hann er megnugur og syngur þetta lag af þvílíkri stakri snilld að ég fæ gæsahúð. En tónlistin sjálf er líka gríðarlega flott, hljóðfæraleikurinn allur til fyrirmyndar, afskaplega óld-skúl rokk, kyrddað með hinum fínasta píanó- og orgelleik ásamt skemmtilegu samspili gítarleikarana.
Yndislegt lag. Og yndisleg plata.
Ég og systir mín valhoppuðum um landið eina koldimma nótt í leit af litlu bláu kvikindunum og á bletti einum sáum við slatta af þeim svo við rifum þá upp og stungum í poka og dunduðum okkur við það þar til við uppgötvuðum að Kjartan stóð í einum glugganum í sótu húsi næst okkur og starði á okkur og hafði gert í töluverðan tíma svo við létum okkur hverfa í skuggann einsog Leðurblökumaðurinn.
Það óneitanlega gladdi mitt gallsvarta hjarta þegar ég skrapp í einu alvöru matvöruverzlunina á Höfn, þ.e. Nettó, og sá ansi stóran stafla af Dr. Pepper á gólfinu. Dr. Pepper, sjáið nú til, er uppáhaldsgosdrykkurinn minn og ég einfaldlega staðhæfi hér og nú að Dr. Pepper er besta ropvatn sem völ er á.
Ég skil ekki fólk sem finnst Dr. Pepper ekki gott og jafnvel segja að þessi drykkur sé viðbjóður. Svoleiðis fólk kallast smekklausir tittlíngar í mínum bókum. En, þið vitið, þá finnst mér viskí vera viðbjóður. Og koníak líka. Brandí og ýmsir appelsínudrykkir, einsog t.d. Egils Appelsín (kannski ekki beinlínis viðbjóður, en mér finnst það ekkert sérlega gott). Svo þetta jafnast allt út á sinn skringilega hátt.
Bloggaðu einsog vindurinn, tjáði félagi minn mér.
Ókei, fer að gera það. Tjái mig um kúk og piss á næstunni. Kannski ekki kúk, frekar fítonkraftsfrussuprumpið sem ég upplifði á klósettinu í gær. Og lyktin! Eins góð og gjörn klisja og eftirfarandi er þá var fnykurinn úr rassgatinu á mér ekki af þessum heimi, er ekki frá því að óþefurinn hafi birst frá sjöttu víddinni viðurstyggð.
TestamenT
Formation of Damnation
Nuclear Blast, 2008
Níu árum eftir tímamótaplötuna The Gathering, sjö árum eftir að Alex Skolnick gekk aftur í bandið, fimm árum eftir að Chuck Billy jafnaði sig eftir krabbamein í hálsi og bassaleikarinn Greg Christian kom aftur, ári eftir að Paul Bostaph gekk í bandið til að berja húðirnar kom út enn ein skyndiklassíkin frá TestamenT hin skriðþunga Formation of Damnation.
TestamenT er án efa stærsta þrassjmetal-bandið sem hefur alltaf verið á jaðrinum að meika það feitt og eitt af þeim metal-böndum sem komust í gegnum tíð ídentíkrísu metalsins um miðbik tíunda áratugarins, þ.e. í stað þess að fara annaðhvort í gruggið eða industrial, einsog svo mörg metalbönd gerðu, héldu þeir sinni braut og urðu bara þyngri í þrassinu með alveg hreint kolklikkuðum plötum á borð við Low og hinni djöfullegu Demonic.
Platan byrjar á níðþunga intróinu For the Glory of og svo kemur hið afar tónleikavæna More Than Meets the Eye, tónleikavænt segi ég útaf sönglinu í kórusinum sem allir áhorfendur mundu án efa taka undir.
En halda þeir þessum fítonkraft sem heyrist á fyrstu mínútum plötunnar? Svo fokking sannarlega. Það sem stendur einna helst uppúr er þessi fokking kraftur sem kempurnar hafa, þeir eru svo þéttir að þeir mynda svarthol sem sýgur mann inní nýja vídd af glæsilegum metal.
Chuck Barry er einn besti fokking metalsöngvari í heimi. Gítartvíeykið Eric Peterson og Skolnick eru í essinu sínu. Bassafanturinn skilar sínu og gott betur og Paul Bostaph er einsog þrumuguð á trommum. Textagerðin á plötunni er alveg prýðileg og umfjöllunarefnið er að mestu pólítík og heimsmál, stríð og bardagar.
Ef einhver hélt að þessir gömlu metalhundar væru búnir að missa það og með grillur um að þeir gætu ekki toppað The Gathering eða Demonic, þá get ég staðfest það fyrir ykkur að það er alrangt. Þetta er án efa ein af topp tíu metalplötum ársins.
Þau lög sem mér finnst standa uppúr á þessari 11 laga og rúmlega 50 mínútna meistarastykki er titillagið The Formation of Damnation, The Persecuted Won´t Forget og Killing Season.
Devin Towsend
Ziltoid the Omniscient
2007 Inside Out Music America
“Jáááááá! Komið sæl jarðarbúar. Ég er Ziltoid. Hinn alvitri. Ég hef ferðast þvert og endilangt yfir algeiminn. Ég skipa ykkur að ná í ykkar það allra besta kaffi sem fyrirfinnst á plánetunni! Svart og sykurlaust! Þið hafið fimm jarðarmínútur… Hafið það fullkomið!”
Devin Townsend vélar hér fram stórskemmtilega sögu er fjallar um hin snaróða lúða frá plánetunni Nebuloid 9 sem er enginn annar en Ziltoid hinn alvitri. Hann hefur ferðast í gegnum himingeima, stjörnuþokur, ormagöng, sólkerfi og í það minnsta fjórðung af öllum hinum gjörvalla alheimi (og handan) í þónokkur ljósár til að finna Ðí Öltímeit Kaffibolla svo hann geti orðið töff gítarleikari.
Er hann nálgast himinhvolf jarðar þá sendir hann skilaboð í gegnum öll jaðarvarptæki á jörðinni þar sem hann gefur jarðarbúum fimm mínútur til að afhenda honum kaffibolla árþúsundsins. Aðeins það besta kaffi í hinum gjörvalla þekkta heim, hinum eina sanna Kaffibolla er honum boðlegt annars mun hann eyða plánetunni í þvílíkri bræði og frekju ef jarðarbúar verða ekki af ósk hans.
Vitaskuld er hann ekki ánægður með kaffiframlag jarðarbúana þegar þar að kemur. Ziltoid er bara alls ekki sáttur við kaffið og ásakar okkur um að fela bestu kaffibaunina svo hann ákveður að ráðast á jörðina af þvílíkri heift, reiði og offorsi að yfirvöld jarðar sjá sér þann kost vænstan að senda hinn snargeðveika en þó sjúklega skipulagða herkænskustríðsmann Kapteinn Stórkostlegur til að takast á við hinn kaffióða Ziltoid.
Stóra spurninginn er, tekst honum að halda aftur af árás Ziltoids hins alvitra? Hvað með Plánetueyðarann? Er Ziltoid bara útúrpimpaður nörd með mikilmennskubrjálæði og gífurlega gítarhæfileika? Getur hinn útúrreykti alvíddarskapari alheimsins aðstoðað Ziltoid og sálarkreppu hans? Hvað gerist næst?
Hvað er þetta? Dömur og herrar, þetta er hið epíska concept-stórmeistarasólóstykki Ziltoid the Omniscient eftir Devin Townsend. Tónlistin á þessari plötu er afspyrnu vel spiluð af Devin Townsend, sem sér um allan hljóðfæraleik. Svo er hún svakalega vel sungin af Devin Townsend sem auk þess sér um bakraddir. Einnig eru gríðarlega skemmtilegir og góðir textar eftir Devin Townsend. Þess má til gamans geta að hún er líka pródúseruð af Devin Townsend. Þetta er nefnilega svo sannarlega sólóverkefnið hans Devin Townsend.
Það er smá drama og spenna, en fyrst og fremst glens, grín og gaman með slatta dassji af flippi og þvílíkum twist-endi að kvikmyndamongólítinn M. Night Shamalaymanamanam hefði ekki geta dottið þvílíkt og annað eins twist í hug. Þau lög sem standa uppúr eru By Your Command, Hyperdrive og Planet Smasher.
The Monolith Deathcult
Trivmvirate
2008 Twilight Vertrieb
Fyrir milljón árum síðan ferðaðist ég um algeiminn, sá síðasti af minni tegund í leit af þeim möguleika að líkamnast. Á ferð minni rakst ég á þessa skitnu plánetu og fylgdist með skynlausum skepnum þróast í hálfgerðar vitsmunaverur.
Allan þann tíma sem ég hef verið hér hef ég fylgst með því sem dýrin hafa haft fyrir stafni. Og í öll þessi ár hef ég ekkert haft mikil afskipti af þessu pakki, bara svo fremi að það tilbiðji mig og það form sem ég tek.
Til að sýna minn mátt og megn voru hof, styttur og píramídar reist mér til dýrðar. Það dýrkar mig og dáir á allan þann mögulega hátt og það getur ímyndað sér. Flóknir uppskurðir með tinnusteinum þar sem blóðið flæðir. Ekkert er jafn dýrlegt og að sjá þessar manneskjur keppast um mína hylli þegar það slátrar hvort öðru í tuga eða hundraðtali. Jafnvel þúsundatali. Nota til þess afar frjóar, hugmyndaríkar og ofbeldisfullar aðferðir. Og það veitir mér svo mikinn unað þegar jörð og ár flæðir í mannablóði.
Ég hef horft á þau fálmast með hina einföldustu hluti. Ég hef séð þau stara á stjörnurnar. Ég hef séð þau reyna hugsa. En ég gaf þeim visku. Ég gaf þeim gáfur. Ég veitti þeim vísi að vísindi. En að fylgjast með þeim sólunda þessum gjöfum hefur veitt mér ómælda ánægju. Að þau geta eytt þessum dýrindistíma í eintómt þras, þras sem þróast nær ætíð í blóðsúthellingar.
En minn tími er liðinn, nafn mitt er týnt. Ég verð að endurheimta minn fyrri stall, minn máttuga stall svo ég geti ráðið lífum og limum í minnst tólf þúsund ár. Einhverjir heyrðu köll mín í ljósvakanum og veittu mér Trivmvirate að gjöf. Gjöf Monolith Deathcult til mín. Í kjölfarið hefur þrek mitt dafnað, dýrðinn og mátturinn finn ég fyrir á ný. Og ég verð að viðurkenna skort minn á þekkingu snilligáfu mannkyns því þetta verk lýsir ýmsum eiginleikum mínum í þvílíkum smáatriðum að það gerir mig stoltann!
Kannski er það fyrst og fremst hrokinn. Kannski er það þekkinginn. Kannski er það kunnáttan. Kannski er það textasmíðinn. Efalaust er það allt fyrrtalið og meira til sem gerir þessa drullubrútal plötu gífurlega fokking góða! Ef það er eitthvað eiginlegt þema á þessari plötu þá má segja að það sé dýrkun og dýrleg manndráp: stríð og átök í gegnum mannkynssöguna, fyrir guð, frelsi, Stalín eða Hitler.
Átta lög eru á plötunni og öll, nema eitt, eru fimm mínútur á lengt eða miklu lengra. Lengsta lagið á plötunni, sem er um 15 mínútur, fjallar um þýska bardagaskipið Tirpitz eða Den ensomme Nordens Dronning (Hin einmana drottning norðursins) og afdrif þess. Massaepískt lag. Það lag, Deus Ex Machina, Master of the Bryansk Forest og Kindertodeslied standa verulega uppúr, en platan er mjög heildsteypt, vel pródúseruð og, það sem skiptir mestu máli, brútal tú ðe max!
Septicflesh
Communion
2008 Season Of Mist
Stundum þarf maður renna oftar enn einu sinni í gegnum plötur til að þær ná að grípa mann alminlega. Oftast dugar tvisvar til þrisvar sinnum svo maður getur sagt með vissu að viss plata er nokkuð góð eða algjört drasl. En það hentir stundum að plata grípur mann eftir eina hlustun. Sömuleiðis hentir það mann eftir eina hlustun til að álíta gripinn sem óforbetranlegur kúkur sem átti ekki skilið það starf sem það fékk sem felst í þá pródúseringu, ljósmyndun, grafíska hönnun, prentun á bæklingi og allt það sjitt einfaldlega útaf því að hljómsveitin er verra en dýr.
En stöku sinnum hentir sá fáheyrði atburður að maður þarf varla að hlusta á gripinn til að vita hvað maður má búast við. Fyrsta lagið á Communion var ekki búið þegar það laust í mig að hér væri á ferðinni tónlistarperla árþúsúndsins. Þessi plata er ómengaður unaður á að hlusta. Communion er svo sannarlega stórvirki í sinn tandurtærustu mynd. Hún er epísk, brútal og, hreint út sagt, stórfenglegt meistarastykki.
Maður getur heyrt vísi af þessum tónlistarlegu pælingum á eldri plötum Septic Flesh, t.d. á Ophidian Wheel (´97) og A Fallen Temple (´98). Þessar pælingar ná nýjum og ótrúlegum hæðum með meistarastykkinu Sumerian Daemons frá 2003. Eftir þá plötu fór bandið Septic Flesh í rúmlega fjögra ára frí, komu svo saman á ný árið 2007, með nýjan trommara, einbeittan fókus og ögn öðruvísi nafn. En Septic Flesh heita nú Septicflesh.
Spiros Antoniou sér um söng og bassa, Christos Antoniou er á gítar og samplara, Sotiris Vayenas á gítar og nýji trommarinn heitir Fotis Benardo, en með þeim í för er rúmlega 80 manna stórsveit og 32 manna kór með í spilinu sem gefur tónlistinni á plötunni alveg gífurlega dýpt. Ef það ætti að bæta við enn eitt metal-sprekið við hina gríðarlega hávöxnu og þykku metalösp væri klárlega hægt að kalla þessa stefnu, þó það hljómi kjánalega, “Epískt óperudeþmetall”. Efniviðurinn er nefnilega af afar epískum skala, sem er egypsk og grísk goðafræði.
Ég skal segja ykkur það að þetta er blanda sem virkar einsog hvíthákarl er hefur verið genasplæstur við fjallagórillu með leiserbyssu ólaða við höfuðið. Í einu orði sagt FOKKINGOVSÖM!
Að hlusta á þennan grip lætur manni líða einsog maður sé ósigrandi ofurhetja. Að maður getur vaðið yfir eldhraun, nakinn, án þess að verða meint af. Að maður gæti snúið naut niður með litla fingri og rotað það með augnráðinu. Að maður gæti stöðvað og velt lest með því að prumpa á það. Þetta er án efa með betri metalplötum sem hefur verið gefið út nokkurntímann, og pottþétt ein besta plata ársins 2008.
Er Spiros hefur upp sína djúpu og sargandi raust í fyrsta laginu, Lovecraft´s Death, fékk ég gæsahúð og þó svo að röddin sé effektuð töluvert, kemur það einfaldlega snilldarlega vel út og fyrsta lagið gefur tóninn fyrir því sem koma skal – epískt, brútal og verulega töff stöff! Og hin afar ánægjulega gæsahúð kom í öldum alveg þar til lokalagið kláraðist, Narcissus, og mér fannst ekki ein einasta feilnóta tekinn, ekki ein. Þetta er plata sem mun vera reglulega spiluð á mínu heimili. Er ég eignast börn verður Lovecraft´s Death spilað við fæðingu. Þegar ég dey, verður Lovecraft´s Death spilað við jarðaförðina.
Þau lög sem standa uppúr (fyrir utan Lovecraft´s Death) að mínu hógværa mati eru Annubis, Communion, Sunlight/Moonlight og Persepolis. Leiðrétting: Öll helvítis platan.
Ihsahn
angL
2008 Candlelight / Mnemosyne
Ihsahn gaf út plötuna angL á þessu ári. Þetta er önnur sólóplata kappans sem gaf út The Adversary árið 2006. Ihsahn ætti að vera flestum þenkjandi metalhausum nokkuð kunnur en hann stofnaði hið þekkta blakkmetalband Emperor ásamt trommaranum Samoth árið 1991 og hefur lánað hæfileika sína til fjölda annara banda, s.s. Zyklon-B, Arcturus, Star of Ash og fleiri. Ihsahn er þannig séð algjör goðsögn innan blakkmetalgeirans, enda gífurlega hæfileikaríkur tónlistarmaður einsog heyrist gjörla á angL.
Þetta er níu laga breiðskífa, öll lögin eru um eða í kringum fimm mínútur á lengd. Og þó verkin sem hann gerði með Emperor, einsog Equilibrium og Prometheus, voru pjúra blakkmetal, þá hefur hann fært sig yfir í næstum hefðbundin metal undir sínu nafni – en blakkmetallinn svífur þó yfir vötnum.
Platan byrjar af krafti með laginu Misanthrope og það heyrist þá og þegar hvað Ihsahn er alveg gríðarlega lunkinn gítarleikari, en það er allt morandi í nettum touchum á þessari plötu piprað með drulluflottum sólóum. Svo notar hann synða til að leggja áherslu á tónsmíðarnar, einsog heyrist á þeim lögum sem standa verulega uppúr að mínu mati, sem eru Scarab, Unhealer og Threnody.
Með honum spila félagarnir úr Spiral Architect þeir Lars Norberg á bassa og Asgeir Mickelson á trommum, aukinheldur fær hann valinkunnan gest til að syngja eitt lag, en það er enginn annar en Mikael Åkerfeldt úr Opeth og þeir félagar taka smá dúett á ballöðunni Unhealer, sem er alveg þrusugott lag. Åkerfeldt er líka með þessa agalegu fallegu, klín söngrödd og er einn besti söngvari sem ég hef heyrt í, en Ihsahn nýtur sín líka og má heyra hann syngja af þvílíkri stakri snilld í laginu Threnody.
“And his legacy flows
Like a river”
Ég á það til að hlusta á tónlist, þó aðallega í þyngri kantinum og nýverið datt ég í þann pakka að skrifa nokkra plötudóma fyrir hið nýja og betrumbætta Harðkjarna-vefrit. Heilir fimm plötudómar munu birtast hér á næstu fimm tímum, listilega vel skrifað af mér og með tóndæmum. Vonandi að þið njótið þess að lesa þetta einsog ég naut þess að skrifa.
Vá, mikið agalega þarf ég að fara skrifa eitthvað meira af viti hérna.
Ánægður hvað allir eru sammála mér varðandi grasið, sjaldan séð svona gífurlegan skort af athugasemdum við pistli sem ætti að reita marga mömmuna til reiði, sem hlýtur bara að þýða eitt að allir sem lásu kinkuðu kolli mér til stuðnings. Eitt núll fyrir mér.
En á næstunni mun ég rita eilítið um rokkabillídansbörnpartíið á Hippagötunni, ögn meira fjas um kannabis og fleiri vímugjafa og svo verð ég að taka mynd af mér og birta hérna líka einfaldlega útaf því ég er ómótstæðilega sexí gaur með gleraugu, franz-josef og sixpensara. Já, gleraugu. Lét tjekka á mér glyrnurnar, enda hefur sjónin verið að bögga mig undanfarið, og er með smá sjónskekkju og er eilítið nærsýnn. En djöfull eru þetta töff gleraugu. Öss! Þótti afar vænt um kommentið hans Óskars Péturs um að það hafi bara verið “einsog ég hef alltaf verið með þau.”
Og talandi um Skara, hann er alveg að verða pabbi og Gunna alveg að vera mamma. Vá hvað tíminn líður. Áfram þið! Þið elskulegu skötuhjú.
AÐVÖRUN:Afsakið blaðrið þið sem hafið athyglisbrest og/eða lélegan lesskilning. Vill taka fram að þetta er innlegg frá þessari umræðu á Töflunni, hef aðeins aðlagað þetta að blogginu. Þetta byrjaði sem saklaust raus en endaði sem rúmlega sex til átta (fer eftir leturstærð) blaðsíðna ritgerð. Hvort þetta sé stefnulaus langloka með urmull af lélegum rökum og kjánalegum staðhæfingum er ykkar að dæma. En ég skellti þó inn millifyrirsögnum fyrir þá sem vilja hvíla augun stöku sinnum. Þetta er heiðarleg (og kannski hundleiðinleg) tilraun til reyna vantarda þessa kannabisumræðu. Kannski er ég bara að oftarda hana. Tek mér bessaleyfi að breyta til ef þess þarf og skipta algjörlega um skoðun varðandi sumt, eitthvað, flest eða allt sem hér stendur. Góða skemmtun.
Inngangsorð og smá varnaglar
Viðhorf gagnvart kannabis hefur verið ansi sveiflótt undanafarin 100-150 ár á Vesturlöndum og víðar. En það sama gildir um ýmis önnur málefni sem virðast snerta við kaunin á sumum. Eitt árið er það klám sem er stórhættulegt, annað árið er það áfengi, síðar trúmál, og svo náttúrulega vímuefni sem er einmitt umræðan hér.
Í versta falli leiðir allt þetta til slæmra, slæmast, verst, verstastast hluti, s.s. óhófleg áfengisneysla, nauðganir, hórdómur, sjálfsmorðsprengjuárásir og reykja krakk með höfuðkúpu barna þinna. Og ýmsir misvitrir ráðamenn ræða um þessi málefni einsog að stór hluti almennings eru einfaldlega vitskertir. Held að almenningur mótmæli því að við séum verri en dýr sem þurfum á stöðugum aga að halda. Að við höfum vit til að velja þá en höfum ekki vit fyrir okkur sjálf.
Það er oft þessi ímyndaða, undirliggjandi hætta sem stjórnmálamenn og ýmis samtök benda á. Að þjóðfélagið fari bara í skyndilegt fokk ef aðeins að það sé hugsað um að ræða einhverjar breytingar varðandi t.d. klám, áfengi og vímuefni.
Ég skal reyna passa mig á að líkja þessu ekki við gamalt kukl og ævintýr, einsog t.d. trúarbrögð, að ósekju. Þó mun ég nota ýmsar samlíkingar, viðlíkingar og sæmilega fjölbreytt dæmi máli mínu til stuðnings og stíllinn verður, vonandi, stundum glettilegur. Og já, gildishlaðin orð verða notuð. En ég reyni að passa mig á því að hafa þetta eins varlega orðað ég mögulega get. En auðvitað eru einhverjir slegggjudómar og stundum á ég það til að tapa þræðinum útaf þrasi og gleymi að svara einhverjum spurningum.
Í bókinni Reefer Madness eftir Eric Schlosser er ansi ítarlega farið sögu kannabis í Bandaríkjunum frá því um miðbik 19. aldar til 2002-3, þ.e. viðhorf og viðbrögð almennings gagnvart þessum arfa og hvernig stjórnvöld hafa brugðist við þessari vöru – eða vandamáli, en það fer vissulega eftir viðhorfi (döh) hvort arfinn sé vandamál eða ekki. Sem hann ætti ekki að vera.
Ég mun styðjast töluvert við þessa tilteknu bók, mæli auk þess með henni, og ýmsar aðrar heimildir, greinar og pælingar sem ég hef lesið í gegnum árin. En ég nenni ekki að leitast við þessar heimildir akkúrat núna til að styðja alminlega mitt mál - hræsnarinn ég - en ég skal leita af þeim við tækifæri og skella þeim hér. Kei? Díll? Einnig er hægt að spurja nánar útí eitthað atriði og ég skal reyna útlista og útskýra það eitthvað frekar ef ég nenni. Svo er alltaf hægt að gúgla.
Jónubrjál
Af hverju er kannabis bannað hér og víðar og af hverju er í tilfallandi tilvikum tekið harðar á sölu, dreifingu og neyslu á kannabisefnum heldur en þjófnaði, morði og nauðgunum? Af hverju eru sumir svo vitlausir – ég verð að vera hluti af þeim vitleysingjahóp - að draga upp blaður um byssuleyfi og barnaníð og jafnvel heróínneyslu til samanburðar við að afglæpa eða lögleiða kannabis einsog þessi tilvik séu á einhvern hátt sambærileg. Sem þau eru ekki, nema að vissu, en þó agnar, agnar smáu leyti.
Til að byrja þá er fokking himin og haf á milli áhrifa og skaðsemi maríjúana og heróíns. Heróín er afar, afar ávanabindandi efni, kannabis er það alls ekki. Barnaníð og byssuæði er dregið upp sem einhver dæmigerður íhaldshnykkur við umræðunni um lögleiðingu eða afglæpun kannabis. Þetta eru rök sem hægt er að lýsa með hysterísku spurningunnu “Hvar endar þetta svo?!” og hina desperat staðhæfingu “Hugsið um börnin!” þetta á sensagt að virka sem einhverskonar pottlok og því þurfi ekki lengur að ræða þetta mál því aðeins vandræði gæti skapast af því að tala um hlutina.
Hvaðan kemur samt þessi gífurlega þörf að agnúast útí maríjúananeytendur; hasshausa, hippa og fólk sem stöku sinnum, jafnvel í góðu stuði og góðum félagsskap, fær sér smók af einni jónu uppá forvitni og flipp? Er þetta ekki bara jafn gay og að hatast útí samkynhneigða, rauðhærða, gáfaða tildurrófur, emó-lýð, retarða, tafltarða og Metallica svo dæmi séu tekin?
Ein samsæriskenninginn útaf þessu óskiljanlega óþoli gagnvart kannabis og neyslu þess hljóðar einhvernmegin á þessa leið í ansi einfölduðum stíl svo allir skilji:
Að einhver gaur hafi fundið upp eldsneyti úr hampi, árið nítjánhundruðtuttuograssgat sem var ódýrara og hentugra en jarðeldsneyti og Hendry Ford, Rothchild-ættin og William Randolph Hearst og allir aðrir Amerísku auðkýfingar er stóluðu á hráolíu sér til framdráttar til þessa að eiga efni á að sniffa kókaín/reykja ópíum/sprauta heróíni í ung börn til að nauðga þau í rassinn og einnig stækka við veldi sitt, höfðu alveg verið sótillir er þeir fengu veður að þessari uppfinningu og borgað ýmsum stjórnmálamönnum til að refsa öllum sem notuðu kannabis á einhvern hátt.
Að aðalanal ástæðan hafi verið svo að þeir mundu ekki missa spón úr aski sínum, að engin mundi skerða köku yfirstéttarinnar með þessum hætti og í Saurons-bræði vildu þeir einnig, fyrir utan að gera hamp ólöglegan, að allir maríjúnaneyslu-niðjar yrðu refsað á biblíukenndum skala fyrir athæfi hins óþekkta aðilja sem fann upp blýlaust THC-bensín! Halelúja! Og á tíu ára fresti í meira en öld munu refsingarnar alltaf versna og versna. Einhverskonar 100 ára bölvun ríku vanvitringina í BNA!
Þessi saga er bara rugl með aðeins smá vott af sannleika. Hampur er til margra hluta nytsamlegur, vissulega. En förum ekkert nánar útí það fyrir utan það að verið er að vinna í því núna að gera eldsneyti úr hampi sem væri margfalt ódýrara og hentugra en að dæla olíu úr jörðinni.
En ástæðan fyrir banni og þjóðfélagslegu tabúi er ögn banal en þetta. Það var ekki jarðeldsneyti heldur Mexíkanarnir sem var ástæða fyrir kannabisbanni í kringum fjórða áratug síðustu aldar. Og það voru ekki auðkýfingar sérstaklega, þó að þeir borguðu máske í einhvern sjóð af tilstilli félaga sína á þingi eða spúsu. Bara ye old fashioned-rasismi. Kryddað með vafasömum sannleika (þ.e. lygum), hysteríu og hatri.
Djös Mexíkanar
Maríjúana var nefnilega vímugjafi fátæka mexíkanans, svona einsog öl er fyrir hinn láglaunaða verkamann annarstaðar, t.d. hinn íslenska, írska, skoska, velska, breskan almúga. Eða rauðvín fyrir ítalska, gríska, spænska eða franska alþýðu með skítsæmilegar tekjur. Líkt og bjórinn var bannaður hér á landi til “verndar” alþýðunnar, þá var maríjúana bannað til “verndar” mexíkanska og svartra vinnu-, iðnaðar og tónlistarmanna. Og almennings. Og börnin, auðvitað.
En þessi “verndun” er bara kjaftæði. Með góðri menntun, fræðslu og aukinni þekkingu getur hinn almenni einstaklingur tekið sína eigin sjálfstæða ákvörðun hvað hann neytir eða ekki neytir. Nema viðkomandi sé retarður og/eða búðingur.
Málið var bara það að hinn ólöglegi innflytjandi að sunnan var illa liðin af hvítum, blóðheitum pjúrítönum og það þurfti bara einhverja ástæðu til að reka þessa rauðeygðu, mussuklæddu, cappucinó-brúnu skítapakki úr hinu tandurheina Norðu-Ameríkulandi og maríjúana var bara ein ástæða af þónokkuð mörgum.
Sko, það er nefnilega talið af sumum (hluti af þessum hópi sem telja sig betri en annað fólk) gott að [láta] handtaka einhvern eða einhverja sem manni líkar illa við eða er einhvern megin til trafala í samfélaginu (s.s. skoðanir sem samrýmast ekki stefnu stjórnvalda o.þ.h.) og frábært að hafa nóg af ástæðum til þess. Og ekki er amalegt að refsa þessu fólki með ýmsum hótunum einsog fjárhagssektir og/eða fangelsun. Ekki sakar fá góða ástæðu til að fleyga fávitum og fátæklingum úr landi ef þeir gerast brotlegir á kjánalegum lögum. Bann á vímugjöfum er ein af þeim “góðu” ástæðum.
Allt alveg brjál!
En á milli almennings og stjórnmálamanna hafa verið töluverðar viðhorfsveiflur gagnvart kannabis í gegnum árin, mætti kannski líkja þessu við double helix – meðan slatti af þjóðinni, gæti meira segja ályktað að meirihluti þjóðarinnar, er alveg sama um hvað aðrir gera eru posse af pólítíkusum trítilóðir yfir ástandinu en svo, mörgum, mörgum tunglum síðar, eru næstum sömu pólítíkusar á því að það megi slaka aðeins á þá rís upp annar hópur úr samfélaginu sem sturlast útaf getuleysi stjórnvalda og heimta tafarlausar úrbætur á fíkniefnadjöflinum. Þetta er sirka á 10 ára fresti – takið eftir sirka - er samfélagið logar af ærslagangi sökum tal um vímuefni.
Einu sinni fyrir langa löngu - rúmlega 50-60 árum síðan - var það frekar smávægilegt afbrot að vera tekin með eina jónu eða þrjú grömm af grasi í BNA, það var kannski í minnsta lagi sekt uppá 10-50USD eða í versta falli nokkrar vikur í grjótinu og sekt.
En nú á fólk í hættu að lenda í lífstíðarfangelsi og vera sektað uppá gífurlegar fjárhæðir ef það sannast á einhvern hátt að einhver hafi einhvernmegin bara komið nálægt kannabis. Þú þarft ekki einu sinni að neyta þess, þarft ekki að sjá það né vita af því, eða þreifa á því eða þekkja viðkomandi sem var handtekin með það. Það er t.a.m. nóg að eiga gróðurstöð sem selur kannski gróðurmold, áburð og potta fyrir plöntur sem notað er til ræktunar á kannabis, eða eigandi bílaleigu sem leigði út trukk sem notað var til flutninga á kannabis, eða eigandi sveitabýlis sem leigði býlið út þar sem kannabis var ræktað, allt þetta fólk gæti átt í hættu að vera fangelsað og allar eignir yrðu mögulega gerðar upptækar af ríkinu. Sömuleiðis getur þetta sama fólk misst ýmis almenn réttindi, s.s. réttindi til að kaupa tryggingu, bílpróf, starfsöryggi, viss mannréttindi og fleira. Þetta er eitthvað sem morðingjar og nauðgarar, er sitja inni í kannski 2-8 ár, þurfa ekki að hafa áhyggjur af.
Þetta er það sem er í gangi í Bandaríkjunum! Ástæðan af hverju ég tek Bandaríkin sem dæmi er útaf því að hjá sumum Íslendingum og íslenskum ráðamönnum er næstum nákvæmlega sama viðhorfið og viðbrögð gagnvart kannabis og öðrum vímugjöfum og er í Bandalagi Norður-Ameríku. Þ.e. algjört umburðarleysi (zero-tolerance) gagnvart vafasömum vímugjöfum.
Bandarísk yfirvöld gera engan greinarmun á retörðum, bækluðum, ellihrumum, limalausum, saklausum, vinnandi, löghlýðnum (fyrir utan hið augljósa) unglingum og almennri alþýðu er neyta kannabis. En gerir vissulega greinarmun á betur settum og betri mönnum en þennan bölvaða pöpul sem alltaf eru fyrir.
Viljum við virkilega búa við svoleiðis þjóðfélag? Kannski er sumt af þessu útópískar hippadraumórar þrítugs hasshaushippafokks frá Hornafirði sem veður um í villu og hassvímu en mig langar til að búa í þjóðfélagi þar sem ég er þokkalega frjáls til að gera hvað sem mig langar, innan þeirra samfélagslegra viðmiða og þeim standardi sem ég lært af uppeldi og umhverfi sem ekki hefur töluverð og/eða truflandi áhrif á samfélagið, umhverfi, mína nánustu og annað fólk.
Ef ég vildi til dæmis hafa það frelsi til að sitja heima, einn með sjálfum mér, horfa á vídjó, borða pizzu með skinku, pepperóní, vel brytjaða, rauða papriku og sveppi, smá lauk, piparost og hvítlauksolíu og reykja jónu á meðan, á undan eða eftir ég snæði og jafnvel súpa á bjór í leiðinni, án þess að eiga í hættu að lögreglumenn banki á hurðina og tilkynni mér að ég sé handtekinn fyrir neyslu á ólöglegri vöru og eigi svo í kjölfarið hættu á verða samfélagsleg byrði sökum hárra sektar, hugsanlega fangelsun eða skilorðsbundinn dóm, jafnvel uppsögn frá starfi sem maður hefur starfað við í þó nokkur ár og almenna útskúfun sökum þeirrar skömm sem fylgir að vera stimplaður af yfirvöldum sem eiturlyfjaneytandi og þar af leiðandi minni möguleika á sæmilegri vinnu með sæmilegum kjörum. Þetta er hætta sem fólk þarf að lifa við. Það eru nefnilega ekki allir glæpamenn einsog t.d. Árni Johnsen sem hafa góð sambönd á góðum stöðum til fá uppreist æru á heppilegum tíma.
Ekki vildi ég búa í þjóðfélagi þar sem nóg sé halda á jónu sem er ekki einu sinni búið að kveikja í þá geturðu átt í hættu að vera fangelsaður í fleiri mánuði, jafnvel fleiri ár. Það er ekki eðlilegt miðað við þau raunverulegu áhrif sem kannabis hefur á samfélagið. Þetta virðist vera áttin sem við erum að fara, og fyrir mitt leyti, áður en það gerist, væri allavega flott ef málsmetandi einstaklingar í þjóðfélaginu væru til að ræða þessi mál af sanngirni en ekki óþarfa sleggjudómum og misvísandi tvíblaðri.
Það er margt í þessari baráttu gegn fíkniefnum sem kostar töluverða peninga: það er t.d. dýrt að halda uppi einum fanga; það þarf að fæða, klæða og veita húsnæði fyrir viðkomandi, læknisaðstoð, borga rafmagn, hita og fleira. Það væri eflaust ódýrara að leyfa sama aðila að halda í vinnuna sína og skoða þetta útfrá því sjónarmiði að ef fangar er viss fjárhagsleg byrði á samfélagið og að þeim fer fjölgandi, þá þurfum við að vinna í því að stemma stigu við þetta tiltekna vaxandi vandamál. T.d. með því að afglæpa eða lögleiða kannabis og/eða gera vímuefnaneyslu algjörlega að heilbrigðisvandamáli.
Svo, fyrst peningar er einnig issjúið hérna, hvað ætli mikið af kannabis seljist á ári og fyrir hversu margar íslenskar krónur. Í BNA er ræktun, dreifing og sala á kannabiszi metið allt frá 10 til 30 milljarða bandaríska dali. Kostnaðurinn við Alríkisfíkniefnalögregluna er eflaust 10 til 100 sinnum meira en það og það er peningum sem er illa varið því aðaláherslan er sett á upprætingu hippa og hasshausa, slefandi sprautu- og krakkfíkla en stóru karlarnir látnir eiga sig að mestu.
Og er það virkilega þess virði að allt þetta fjármagn renni í svotilkallað undirheimahagkerfi sem skilar sér sjaldan í þjóðfélagið en fer í vasann hjá fólki sem eru álíka og jafnvel meira siðlausara en eigendur skóverksmiðja sem þrælka út börn tólf tíma á dag sjö daga vikunar fyrir 10 dollara mánaðarlega?
Ef þetta frelsi er ekki til staðars, þá skal ég gefa mér leyfi mér að renna mjög hratt niður hina olíuborna rökvillurennibraut: Þá þykir mér bara komin tími á alminilegan fasisma og ekkert bull. Annaðhvort okkar leið eða byssukúlu í höfuðið! Eða lífstíðarfangelsi! Eða ævivarandi skít og skömm!
En af hverju er kannabis bannað hér og víðar og af hverju er í tilfallandi tilvikum tekið harðar á sölu, dreifingu og neyslu á kannabisefnum heldur en þjófnaði, morði og nauðgunum? Útaf pólítörðum og vissri hysteríu.
En hvað með þá kenningu að kannabis sé einhverskonar gateway-vímugjafi í sterkari og harðari fíkniefni?
Kannabisinngangskenningin
Neysla á kannabis leiði í öllum/flestum/sumum/fæstum tilvikum til neyslu á öðrum vægum, meðal og/eða sterkum vímugjöfum, s.s. heróín, krakk, LSD, kókaín, sveppir, alsæla, nikótín, koffín, blásýra o.s.frv.
Getum við samþykkt það að þetta sé geitvei-kenningin í grófum dráttum?(eða eigum við kannski að kalla þetta Gateway-trúin? Hnjööööö!)?
Kannabisneysla -> væg/miðlungs/sterk fíkniefni.
Gateway-kenningin stenst engan vegin á margan hátt. Það er fátt sem bendir til þess að neysla á kannabis leiði átómatískt til neyslu harðari efna. Engar alminlegar rannsóknir styðja þá kenningu, nema hlutdrægar rannsóknir með fyrirfram ákveðna niðurstöðu. Ég tek persónulegt dæmi, sem ég vonandi má, en ég hef núna neytt kannabisefni meira og minna síðan ég var sextán ára, með grófum útreikningum The Calculatorz gera það 12 ár.
Ég hef ekki fundið þörfina til að stinga í mig nál og sprauta í mig heróíni. En ég vill prófa ýmis önnur fíkniefni, s.s. LSD, meskalín, Peyote og ópíum. En áður en það gerist vill ég fræðast um þau og ef mér líst vel á þessi efni þá mun ég gera neyslu þess að hálfgerðri helgiathöfn útí sveit ásamt fárra en góðra vina hippahópi og verða bilaður í einn dag eða tvo. Þessa forvitni tengi ég ekki við kannabis-neyslu. Þetta er bara ósköp eðlileg forvitni og það er oftast forvitni sem leiðir fólk til neyslu á vafasömum vímugjöfum og forvitni sem leiðir mann til annara efna.
Svo er það líka algjört vonleysi sem getur haft áhrif. Það er, þótt ótrúlegt virðist, til fólk sem fór bara beint í krakkið. Og það er til fólk sem lætur jónurnar bara duga. Bjórinn er eitur margra. En þó er ótrúlegast af öllu ótrúlega er hið goðsagnakennda fólk sem neytir engra vímuefna, hvorki áfengi né dóps. Hvort þetta sé einhverjar lygar og mýtur skal ósagt látið.
Alveg sturl hliðarspor
Sú hætta sem stafar af neyslu kannabis, þ.e. þunglyndi, geðklofi, kynferðisleg brenglun og fleira til, má taka með vissum fyrirvara og, til gæta viss réttlætis, má sömuleiðis taka þær rannsóknir og staðhæfingar um lækningarmátt jurtarinnar með vissum fyrirvara líka.
Þó hefur verið sýnt framá, með óyggjandi hætti, að neysla á kannabis getu linað þjáningar MS-sjúklinga og einstaklinga sem þjást af ýmsum taugasjúkdómum og vöðvahrörnun, gefi anorexíu- krabbameins- og eyðnissjúklingum the munchies og hjálpi fólk með gláku.
Höldum aðeins áfram með þetta hliðarspor og tökum hægri snú.
Það er alltaf verið að reyna selja manni eitthvað í þessu kapítalíska þjóðfélagi. Við köllum fólk sem er að pranga að manni vöru í skiptum fyrir staðlaðaðan gjaldmiðill, viðskiptafólk eða sölumenn. Þeir sem selja fíkniefni eru kallaðir sölumenn dauðans, því “dauði” er svo kvlt og ívil.
Þeir sem seldu landa og ólöglegt áfengi á tímum áfengibannsins í kringum 1910-1930 voru kallaði sprúttsalar. Í sumum tilfellum var hægt að fá læknavín gegn lyfseðli hjá doktorum sem landeigendur og vel stætt fólk af góðum ættum og réttri stétt gátu misnotað að vild. Góðtemplarar, sem sumir störfuðu sem sýslumenn, þótti það furðu grunsamlegt að sumir herramenn voru með krónískan en valkvæman hausverk, valkvæmur því hausverkurinn var alltaf um helgar (og jafnvel á mánudegi). Þeim fannst athyglistvert að þeir sem höfðu lyfseðilskyld læknavín voru alltaf með nokkrar fullar bokkur af ýmsum tegundum um helgar jafnvel þó það var nóg að fá eitt staup af koníaki við kíghósta eða höfuðverk rétt fyrir svefninn samkvæmt læknisráði. S.s. þessar líters-flöskur ættu að duga í rúman mánuð. Oft var farið í sveitaferð ásamt fylgdarliði með “meðölin”. Þessi grunur leiddi náttúrulega til sektar. Starf þessara lækna er ekki svo verulega ósvipað læknum í dag sem drýgja tekjurnar með því að selja morfínskyld lyf til sprautufíkla. Þó er nú áfengið ívið hættuminna en morfín.
Sprúttsalar seldu, augljóslega, sprútt. Eflaust var helsta söluvara sprúttsalans landi, en sá tiltekni vökvi gat verið stórhættulegur eftir því hvernig hann var bruggaður. En þeir seldu nú líka stundum viskí, vodka, koníak og aðrar tegundir af eðaláfengi. En nú koma nokkrar pælingar, svo varið ykkur.
Dílerar, rétt einsog annað viðskiptafólk, sérhæfa sig oftast í einni vöru, rétt einsog viðskiptafólk sérhæfa sig einni vöru eða þjónustu. Þeir sem neyta kannabis reglulega versla reglulega hjá sama dreifingaraðila, þetta er að sjálfsögðu gefið og augljóst hverjum þeim sem er ekki með frómas í toppstykkinu (Kurdor(tm)(c)).
Eftir því lengur sem þú ert í viðskiptum við sama aðila því meiri líkur eru á að þessi vissi þjónustuaðili læri inná neysluvenjur þínar. T.a.m. ef þú ferð í sjoppu er þú hefur stundað í þrjú ár og sama starfsfólkið búið að vinna þar í þann tíma er ekki ólíklegt að þau munu ná í vissa vöru sem þau vita að þú verzlar oft. Á veitingastað er búið að skíra einhvern matrétt með þínu nafni.
Og þú ert ekki fyrr búinn að tylla þér við eitthvað borðið á uppáhaldsknæpunni þinni að ískaldur bjór er skelltur á borðið af huggulegu þjónustustúlkunni sem þú vilt ólmur serða. Þetta er, einsog fyrr segir, sjálfsögðu gefið og augljóst hverjum þeim sem er ekki með frómas í toppstykkinu(Kurdor(tm)(c)).
Svo að ef þú ert búinn að verzla við sama sölumann dauðans í kannski þrjú ár eða lengur og það eina sem þú kaupir er maríjúana og/eða hass (og kannski einstök tilvik um spítt eða kókaín) þá er það nokkuð augljóst að þessi sölumaður er ekkert að fara pranga inná þig eitthvað annað. Nema hann sé desperat, þá kemur hængur á þeirri skoðun minni að gateway-kenninginn er óttalegt bull.
Hasshliðarhugmyndin er bull
Upplýstir og réttlátir þjóðfélagsþegnar sem rólega meta rök útfrá þeim gögnum og heimildum er þau fá í hendurnar og kynna sér, leitast eftir sáttum ef einhverskonar ósætti eða misskilningur á sér stað, geta átt sæmilega uppbyggjandi samskipti bæði á orði og borði og forðast óþarfa átök og eru tilbúin til réttlátra málamiðlana, er neyta ekki neinna vímugjafa eða geta haft stjórn á neyslu vissra efna (s.s. áfengi, kannabis eða heróín) en eiga hugsanlega hættu á að verða fíklar eða eru þegar fíklar. Það er töluverður slatti af góðum orðum og ekki amalegt ef þjóðfélagið væri byggt upp af svoleiðis fólki. En því miður höfum við alla þessa vitleysinga við hliðarlínuna á báða bóga er kunna sér ekki hóf á neyslu áfengis og kannabis og fólkið sem getur ekki hamið sig frá upphrópunum og fúkyrðaflaumi. Stundum skarast þetta lið á.
En reynum að halda okkur við efnið. Tölum um þenn hæng sem ég minntist á og almenna hegðun kapítalísks þjóðfélags á einfaldan hátt og hvernig það getur stuðlað að þessari kjánalegu gateway-kenningu:
Fáar vörur - > sala - = hagnaður
+
Meira úrval - > sala = hagnaður
+
Dýrar vörur -> sala = hagnaður
=
Töluverður hagnaður
Því meir sem þú selur og því fjölbreyttara úrval eru líkur á meiri hagnaði. Algjör geimvísindi.
Ég yrði þokkalega fúll og foj ef dílerinn minn, sem ég hef kannski stundað viðskipti við í 6 ár, mundi skyndilega reyna bjóða mér heróín eftir að ég hafi verslað við hann kannabis. Rétt einsog að apótekarinn mundi rétta manni morfín í staðinn fyrir íbúfen. Í staðinn fyrir ískaldan bjór á barnum fengi ég gambra blandað við tréspíra beint í andlitið og eldspýtu í hárið frá þjónustustúlkunni sem er fúl yfir misheppnaða viðreynslu síðustu helgi. Eða klúbbsamloku með hundaksít í staðinn fyrir papriku. Eða rússneskt nauðgunarbarnaklámsnöffmyndir í staðinn fyrir hommaklám. Ég mundi skipta um þjónustu umsvifalaust.
Málið er nefnilega að dílerar þurfa að selja vöru og sumir eru með meiri en eina vöru, s.s. amfetamín, kókaín, LSD og fleira. Hvort það sé val eða þröngvað uppá dílerinn af aðaldreifingaraðalanum skal ósagt látið. En þetta fólk freistast til að vekja athygli á þessu. Það er geitveiið. Ekkert hass til, en viltu prófa þetta dýrindis krakk? Allir svölu krakkarnir nota krakk.
En dílerarir, rétt einsog annað sölufólk, ættu ekki í ákafa sínum til að losna við sjittið sitt að reyna pranga inná mann einhvern óbjóð sem maður hefur engan áhuga á og viðkomandi sölumaður ætti að vita það.
En ef ég á annað borð mundi lesa mig meira til um heróín og mundi taka þá upplýsta ákvörðun að prófa heróín til að athuga what all the fuss is about, þá mundi ég frekar vilja versla það frá ríkinu, fá hreinar sprautunálar, faglegar ábendingar frá hjúkrunarfræðingum og læknum frekan en frá einhverjum sjeidí gaur með perraglott og eyðnismitaðar sprautur.
Já, já og bla, bla, bla.
Í stuttu máli: Þetta snýst um mahafakkings einstaklingsfrelsi.
SJÚANDI TITTLÍNGA!
HAHAHA!
SKÍTPÍKA!
Sama hvernig það er orðað; rólegt og yfirvegað, með staðföstum rökum, öruggum heimildum og gögnum þá geta þessi umræðuefni samt dregið fram það allra versta í sumu fólki. Sérstaklega hjá búðingum og fávitum sem nenna ekki að lesa en hafa þó frekari tíma í skítkast og dónaskap og einhverjar “frændi minn á vin sem á systur sem þekkir mann er átti foreldra”-sögur sem eiga að staðfesta það að vímuefni eru slæm eða hindurvitni eru góð.
Rakaði mig og gerðist svo djarfur að gera það í Franz-Josef-stíl og í hvert sinn sem ég horfi á smettið á mér furða ég mér á því að ég sé ekki að leika í klámmynd. Djöfull væri hressandi að leika í klámmynd með myndarlegt mahafakking Franz-Josef.
Svo er þetta töff.
En það er svosum hægt að debatta það hvort að andlitshárið sé Franz-Josef eða Vinaleg kindakótiletta (Friendly Mutton Chops)
Þetta er búið að vera hið þokkalegasta sumar. Ekkert agalega viðburðarríkt, en ágætt engu síður. Hápunkturinn er auðvitað Eistnaflug og mig mun ekki vanta að ári. Annars er óttalega lítið að frétta, ef fólk er áhugasamt um svoleiðis smotterí.
Jú, gyllinæðin er horfin og ég lofaði uppí ermina á mér að ég mundi tjá mig frekar um það með þartilgerðum grafískum lýsingum um hrylling þess t.d. að setjast og skíta tvisvar til þrisvar sinnum á einum degi og þurfa skeina sér með þennan þvílikan angistarsvip vitandi það að er byrjað að blæða úr æðinni, að fara eftir ráðleggingum doktor.is og ýta gyllinæðinni inn meðan maður er í baði og svo framvegis. Þið þekkið þetta öll. Svo ég hef ekkert meira um það tiltekna málefni að segja.
Að vanda á maður við “einstæður, hvítur karlmaður”-vanda að stríða, þ.e. skortur á serðingum, ríðingum og allrahanda bólförum. Maður er kannski ekkert svo ötull að reyna við tussur til að tussast uppí rúm með mér, en það er nú vegna þess að ég er mjög hlédrægur og feiminn kall og ég efast um að pikköpplínur einsog t.a.m. “tussastu uppí rúm með mér!” gætu virkað. Nema maður sé svakalega sjálfsöruggur deli á kókaíni.
En þó að sumarið hefur verið þokkalegt, þá hefur mér leiðst alveg agalega mikið, verið reglulega down in the dumps einsog frakkarnir segja. Kannski útaf því ég fæ ekkert að ríða, þó eru ríðingar ekkert töfralausnin við öllum heimsins vandamálum, en þau geta vissulega hjálpað til við að slaka á. Hugsið ykkur ástand mála í dag ef fordildaðir karlmenn og forhertar kerlingar sem vilja leggja línurnar varðandi kynhegðun unglinga og allra annara með því að hindra eðlilega kynferðislega þróun fengu nú bara nóg að ríða? Þá væri allt í sómanum í Afríku og Austurlöndum nær.
En mikið agalega þarf ég að stinga typpinu mínu í eitthvað rakt mannlegt op.
“Komdu sæll öðlingur” kváði sjóarinn “Kjellinn á sjó?”
“Komdu ævinlega sæll kæri vinur” sagði sjómaðurinn glaðbeitti “Þú ert alltaf svo töff!”
“Hvað er nú þetta? Vodka? Láttu mig fá þetta og leyfðu mér að súpa á þessu helvíti” sagði sjóarinn og fékk í hendurnar pelann góða frá sjómanninum knáa “Úff, þetta var nú hressandi, seisei”
“Verði þér að góðu!”
“Hei!” Heyrðist kallað skammt frá “Þórður! Naflakusk!”
“Ha?” sagði sjóarinn og lyfti upp peysunni.
“Fokkmí!” sagði sjóarinn “Þetta er mahafakking svarthol!”
“Sjáið þetta helvíti!” Sjóarinn og sjómaðurinn gláptu á þetta með broslegum undrunarsvip
“Það væri hægt að gera annan bol fyrir hungrað afríkubarn úr þessum andskota!” sagði sjóarinn
FIN
(Þökk sé Atla Sigurjónssyni fyrir myndaröðina)
Allir bara í góðum fílíng.
Allir sælir og glaðir, drekkandi vatn og lifandi heilbrigðu, kristilegu lífi, haldandi í hendur og syngjandi sálma!
Sjúgandi tittlinga!
TestífesT 4evah!
Fór þarna og sá þessi prýðisgóðu bönd; sum verri en önnur, nokkrar ekkert svo slæmar en margt frekar frambærilegt. Oftast afar, afar gott og jafnvel frábært. En auðvitað fór ég þarna fyrir hið sprellandi djamm, stórkostlegu stuði og þessari gífurlega ómótstæðilegu hippastemmingu sem myndast þarna. Ekki sé minnst á umhverfið, náttúruna og Drekahellir.
Hluti af Hornafjarðardeildinni mættu þarna sprækir og hressir á miðvikudegi. Lögðum af stað um og yfir hádegi og mættir um fjögur-leytið við hina fallega firði, fjöll og fyrnindi á Neskaupstað.
Svo var tjaldað, sem er alltaf jafn æðisgengilega gaman. Það er fátt til í heiminum sem skemmtir manni meir en að tjalda. Að því loknu, og meira segja á meðan, var súpt á bjór. Töluvert af bjór og hlustað á metal inní partítjaldinu góða og á meðan því stóð byrjaði að birtast fólk í þeim sama tilgangi og vér Suðaustfirðingar. Þ.e. að tjalda og svo drekka bjór.
Farið var í Egilsbúð um kvöldið, súpt og bjór og spilað púl, sem ég vann auðvitað. Og blandað geði í Skítfólkið og auðvitað lókal liðið, sem sumir hverjir voru hrezzir á kjeeentinum, kjeddlinn á sjó.
Fengum svo far á tjaldsvæðið með smá fórnarkostnaði þar sem einn fyrsti hressi, fulli og fyndni gæjinn kom með. Ég lokaði mig af inní partítjaldinu og hlustaði á Melechesh, Septicflesh og jafnvel smá Rotting Christ til að halda óæskilegum ófögnuði úti og narra inn dýr sem hlusta á svonalagað og það var ekki lengi að líða að inn rauk þessi hressi tappi, þannig að maður eyddi bróðurpartinum af nóttini ásamt þessa ljóshærða og vinalega metaltáningi að hlusta á alminilega tónlist.
Fimmtudagur:
Without the Balls voru þokkalega skemmtilegar, það er alltaf svo getnaðarlegt að sjá sætar stelpur á sviði að spila tónlist. Þær voru svo djöfulli hressar, minntu mann á eitthvað tiltekið band sem ég kem ómögulega fyrir án þess að nefna Grýlurnar. Trommarinn var í það minnsta langskemmtilegust, enda í dúndurgóðum fíling. Með flotta bobbinga! Og sjúgandi tittlinga! Hahaha! Djókmar, sagði tröllið.
Gone Postal voru rosalegir, alveg rosalegir! Þvílíkur kraftur og ég má til með að sérstaklega minnast á þennan unga og gífurlega góða söngvara/gorara í bandinu, Nökkvi eða hvað sem hann nú aftur heitir. Brutal fokking gott deðmetal bara.
Disintegrate vildu líka vera brútal deðmetal, en þeir voru bara ekki jafntussuþéttir og Gone Postal. FIAL! Ég var í það minnsta ekki nógu sáttur, ágætis hljóðfæraleikarar engu síður.
Blood Feud hefðu líklegast jarðað Disintegrate, ef þeir hefðu getað komist - en ég sá þá á Classic Rock um daginn. Öss, ég nota ekki klisjur oft, nema stundum, en þeir voru svo þéttir að það myndaðist svarthol í eyrum mér. Hlakka bara til að sjá þá seinna.
Plastic Gods spiluðu gífurlega þungt sludge með engum tilgangi. Þetta var tussutöff stöff, en það vantaði einhvern stálböll líkt og Mammút höfðu á laugardaginn, nánar um það síðar. Ég hef prófað þetta stöff sem við skulum bara kalla slegðjumálm þar til ég fæ leiðréttingu á því eða staðfestingu - en það virðist ekki vera neinn tilgangur með þessu, þetta byrjar bara að dróna í eyrum og iðrum og maður mun kúka múrsteinum eftir þetta, en til hvers? Miðjukaflar gætu lífgað uppá þetta. Ekki nema að það sé tilgangurinn að það sé enginn tilgangur! Lesið Kierkegard, Schopenhauer eða Nietzche og hengið ykkur! En sumir virðast fýla þetta.
Diabolus voru búnir að plögga sig ágætlega, svo ég náði nokkrum lögum og líkaði nokkuð vel. Djöfulli þétt band. Verð að hlusta á þessa fimm laga smáskífu við tækifæri.
Svo leið að því að bjórinn var byrjaður að segja frekar til sín þá sem olli þeim persónulegu vonbrigðum að ég missti af - eða man ekki eftir - Muck og Celestine. En þeim köppum hefur mikið verið hrósað og hælt fyrir hina fínustu tónlist.
Auðvitað fór sem fór og kvöldið endaði í rugli á tjaldsvæðinu þar sem bjórinn flæddi einsog vín undir bláum skugga líkt og hann gerði kvöldið eftir og kvöldið eftir það.
En fimmtudagskvöldið, verð ég að segja, var gífurlega skemmtilegt, enda fólk frekar hresst á því og í þessum djöfulli góða fílíng. Þó það vantaði suma þá kom það ekkert að sök, enda gnægð af góðu, fyndnu og skemmtilegu fólki þarna sem kann að meta góða tónlist. Þó hefði ekki verið amalegt ef þónokkrir ónefndir aðiljar hefðu látið sjá sig.
Ha! Heyrirðu það Atli?!
Föstudagur:
Klukkan hálf fjögur vaknaði ég einsog þruma úr heiðskíru lofti. Það var einhver einkennilegt fyrirbrigði sem sveif yfir fjörðinn, þykknandi skýjabólstrar og ýfður sjór er það loks laust í mig:
“Grýttir á sviði eru að fara byrja!”
Ég dreif mig í spjarirnar og hóaði í einhvern sem var ökuhæfur og mér var drifið á Eistnabúð því ég ætlaði sko aldeilis ekki að missa af internetgoðsögninni sem er Marylin Gunni Manson. Er þessi maður í aktúal til?! Ég var einn af þeim fyrstu og einn af þeim afar fáu sem sáu þessa stórskemmtilegu og afar sérízlenskpönk-skotnu rokki. Og hvern annan sá ég glitta á sviðinu en hinn blindfulla Gunna að munda gítarinn góða.
Ég rétt náði tveim síðustu lögum In Siren og það sem ég heyrði var stórkostlegt, framúrstefnurokk af bestu sort.
Hostile stóðu fyrir sínu og sömuleiðis fokking Gordon Riots þó ég hafi ekki nema náð örfáum hluta af settinu þeirra. Perla er - ef mér leyfist að nota þá klisju sem meðlimir bandsins Perlu hafa eflaust vonast og beðið eftir síðan þeir skírðu bandið Perla - algjör perla. Proggið lifir!
Innvortis voru ömurlegir! Einhverjar 10 mínútna gítarrúnk, trommusólóar sem ætluðu aldrei að hætta, söngvarinn alveg að fara úr límíngunum af lúkkinu og þröngu gallabuxunum, bassaleikarinn með útlit einsog hann vilji sjúga alla tittlinga í herberginu! Hressir að vanda og skemmtilegir.
Missti af Slugs því miður enda hefur maður bara heyrt gott af þeim. En ég sá Ælu og þeir voru nú helvíti skemmtilegir. Indírokk af bestu sort, með smá keim af Flaming Lips og trúðabúningadrama og dúndrandi hressleika.
Stónerbandið Dust Cap var næst, ég hlustaði á nokkur lög með og líkaði vel. Tóku, að mig endilega minnir, Burning Beard með hinu gríðagóða rokkbandi Clutch.
Svo kom svekkelsi númer 2: Ég missti af Contradiction nema 2 síðustu lögunum sökum vandræðagangs á tjaldsvæðinu sem þurfti að útkljá, en ég fékk veður af því að partítjaldið góða hafði fengið á sig töluverðan vind og það var aukinheldur þessi indælis rigning, svo maður þurfti að rjúka til að athuga hvort það hafi nokkuð verið slys á fólki. En þó aðallega til að bjarga því sem ekki mátti blotna. En ég hafði gjarnan viljað sjá allt settið með þessu þýska þrassbandi.
Brain Police sá ég hinsvegar fyrir nærri troðfullu húsi og þeir fíluðu sig alveg gífurlega vel uppá sviði fyrir framan alla þessa síðhærðu sjóræninga og glæpamenn, inná milli mátti greina ninjur og mexíkansa bandíta, byltingarmenn og auðvitað hippa! Brain Police áttu kvöldið og ég nennti ekkert að fylgjast með Severed Crotch eftir það. Ef minnið skjöplast eigi þá koveruðu Breinararni tvö lög með Kyuss; 100° og Green Machine. En minnið gæti verið að skjöplast.
Aftur tók við rugl á tjaldsvæðinu og ruglið varð svo gífurlega yfirgengilegt að það tók sinn toll á laugardag. Brandararnir flugu hægri og vinstri og þessu var slúttað með því að spila Útvarp Tvíhöfða til að læra réttar grillaðferðir frá grill-Guðjóni.
Sjúgandi tittlingar og sleikjandi píkur fékk að óma, með hléum, útúr gjamminum hans Trölla tröll frá klukkan 5 um morgunin til klukka 12 að hádegi, en sjálfur náði ég að lúra frá 11 til hálf fjögur.
Laugardagur:
Ask the Slave er tussugott þungaprogg og spiluðu þeir mestmegnis nýtt efni. Metalkor-bandið Dormah voru helvíti þéttir og djöfulli góðir. Eftir allt plögg Skítsmanna gat maður ekki annað gert en að drulla sér á þá og það var ekki amalegur harðkjarnaskítur sem þeir voru að spila, Skíturinn rann ljúflega í gegn.
Einn af hápunktum kvöldsins voru án efa poppstónerbandið Mammút. Algjör unaður. Einn félagi minn tjáði mér að hér væri á ferðinni Portishead og Björk blandað í eitt, nema að söngkonan er mun betri en Björk, bætti ég við. Þetta er án efa hljómsveit sem er vert að fylgjast og flykkjast á tónleika með. Afar frambærilegt og kynæsandi efni.
Svo komu metalbandið Disturbing Boner frá Akureyri er gáfu mér næstum vandræðalega, fjólubláan og æðaþrútin massabóner og mynduðu djöfulli skemmtilega stemmingu í lokalaginu sínu sem ætlaði aldrei að enda. Ég hafði sömuleiðis mjög gaman af tölvuleikjarokkbandinu RetröN. Ég fylgdist lítillega með Momentum, en ég var bara búinn að fá mig fullsaddan af rokki í bili svo ég eyddi dágóðum tíma á bílaplaninu að sötra örfáa bjóra og reykja gott lyfjagras.
Fyrir mér endaði kvöldið með hinu efnilega bandi HAM. Þetta eru drengir sem eiga framtíðina fyrir sér, þurfa bara aðeins að æfa sig betur og gefa út kannski eina plötu. Mjög efnilegt ungt band. Seisei.
Auðvitað var viss unaður að fylgjast með þessum goðum spila fyrir framan 700 manns og af þeim voru rúmlega 100 að tryllast. Verst var að hljóðmaðurinn eipaði fullmikið á volume-takkanum - ef það er of hátt þá er maður ekki rassgat of gamall, þá er það bara of hátt.
Eftirpartíið var auglýst frá klukkan hálf tvö til klukkan átta. En eftirpartíið olli töluverðum vonbrigðum. Undanfarin Eistnaflug hefur eftirpartíið einkennst af því að kæla fólk niður af þungarokki, koma með einhverja nýbreytni. En þessi tiltekna nýbreytni var eitthvað sem lítill hluti Eistnaflugsfara fíluðu á einhvern hátt, því fenginn var einhver dúndrandi hásklöbbbúmmbúmmdídjei til að reyna rífa upp stemminguna.
Ef það var ekki nóg þá voru dyrahitlerarnir á því að loka ætti staðnum klukkan á slaginu þrjú, sem var heldur svekkjandi fyrir þá sem fóru í sígópásu hálftíma áður. Ég var í þann mund að arka inn á staðinn til að tjekka á stemmingunni þegar dyrahitler skellti í lás. Maður varð skiljanlega hvumsa.
Þannig maður dólaði eitthvað á bílaplaninu og svo drullað sér uppá tjaldsvæði. Við tók viðlíka vandræðagangur og únglíngavandamál þrítuga táninga langt fram eftir morgni.
Vill þakka nokkrum gæðingum fyrir góða stemmingu: Stebba hressa og skipuleggjendum Eistnaflugs eiga heiður skilið, lögreglan fær sérstakan plús í kladdan fyrir að skapa ekki nein óþarfa vandræði, Skítsposse-ið voru hressir, Gordon Riots-kapparnir algjör gæðablóð, Eydalsbræður, Ask the Slave-þrælarnir og fylgdarlið, óteljandi Eistnafarar og auðvitað Suðaustfirðingadeildin. Svo er ég náttúrulega að gleyma fullt, fullt af fólki sem maður mætti minnast á. En þetta er orðið gott.
Ef að þú manst eftir Eistnaflugi - þá varstu ekki þar
-Guðmundur Óli Pálmason - 30 ára