Skip to content

Mitt mess í messu

Sykurbangsinn hann séra Bolli Pétur Bollason, sóknarprestur og dúllubossi í Laufási, veitti mér ómælda ánægju og gleði á nýju ári með því að vitna í orð eftir mig í nýárspredikun. Þetta eru orð sem ég ætla ekki að hafa eftir hér, því ég tók þau út af blogginu mínu vegna þess þau voru víst svo agalega dónaleg. Þessa predikun er hægt að nálgast á trú.is og ber heitið Dýpt mannlífsins.

Nú veit ég ekki alveg hversu margar hræður hlustuðu á hnoðrabangsan flytja þessa rullu. En ég get ímyndað mér svipbrigðin er séra Bolli rúsínurassgat hóf lesturinn. Þónokkrir voru eflaust afar undrandi, aðrir brostu kannski útí annað og sumir ygldu sig allharkalega. Hvað með mig? Ég brosti allan hringinn er ég sá þetta. Ég bara trúði ekki mínum eigin augum er ég las predikun séra Bolla beibíkeiks. Ég gæti ekki verið hamingjusamari. Hann er - akkúrat þessa stundina - uppáhaldspresturinn minn í öllum alheiminum. Vonandi vitnar hann í drullumallið mitt líka í sinni næstu predikun. Það yrði fokking övsom!

Engu síður er það alveg stórmerkilegt hvað þessi bitri og rætni pistill minn vekur mikla athygli og eflaust töluverða lukku innan prestastéttarinnar. Þarna læra þessi grey ný orð og uppnefni. Merkilegt í því ljósi krists að ég tók þessa færslu út fyrir löngu síðan. Kannski er kirkjan að hvetja mig til að drífa af viðhafnarútgáfunni af “Sirka 1 ár liðið…”? Verði ykkar vilji, elskurnar mínar. En það þýðir lítið að ýta á eftir snilligáfu. Þetta kemur er það kemur. Þið munuð líklegast vera fyrstir til að frétta af því meistaraverki.

Ég er svo spenntur yfir því að vita hvaða prestur mun vitna í mig næst? Séra Aulabárður? Séra Þrolli? Eða verður það kannski sjálfur bisgubburinn? Sjitturinn titturinn! Ég mun að öllum líkindum fá heilablóðfall ef (þegar?) það gerist.


Undir áhrifum?

Því hefur verið fleygt fram að ég sé “Gillzenegger trúleysingjana”. Að orðræðan sem ég held uppi hér á þessum víttvangi eru dálítið Gillzleg. Ég get að sjálfsögðu ekki neitað því að það eru viss stílbrigði sem eru keimlík því sem Egill Einarsson hafði uppi er hann djöflaðist á internetinu. Ég ætla samt að neita því að málflutningur minn sé á einhvern hátt einsog það sem Egill skildi eftir sig. Ég man allavega ekki til þess að ég hafi hvatt til nauðgana, barsmíða eða annars ódæðis á blogginu mínu (meira segja vafamál hvort að Egill hafi gert það sjálfur, veit ekki meir). Gæti vel verið, en ég man ekki til þess. Endilega leiðréttið mig ef svo er.

Ekki má misskilja þetta raus sem svo að ég sé að taka upp hanskan fyrir Egil, verja hann eða afsaka allt sem maðurinn hefur sagt og gert. Egill er engin fyrirmynd. En áhrifin eru óneitanlega til staðars og oftar en ekki þá smitaðist það frá þriðja aðila vegna þess að ég hef aldrei nokkurntíman viljandi lesið stafkrók eftir Gillz (rámar þó í eina undantekningu), nema það sem fólk hefur verði að vitna í víðsvegar í athugasemdum og greinum á undanförnum mánuðum - er varða að alla jafna feminisma (jafnrétti[*]) og önnur sjálfsögð mannréttindamál.

Áhrif Gillz eru samt að sjálfsögðu ekkert bundin einungis við mig. Það er heill hellingur af fólki sem hefur litast af orðbrúki hans. En hvað svo sem hann hefur sagt varðandi vissa hópa og einstaklinga, þá eru sum nýyrðin og háðsglósurnar ekkert svo slæmar. Margt af því var nú bara nokkuð skondið og það verður að viðurkennast. Og vitaskuld - líkt og ég - þá hefur hann alveg farið yfir strikið.

En ó jæja. Til orðabrúks hef ég notað eftirfarandi orð í einni eða annarri merkingu, beygingu og tilgangi: fokk, faggar, kjeddlíng, reður, tussur, mellur, homm, piss, kúk, typpi, tittlíng, píka, rass, prump. Svo fátt eitt sé nefnt. Ég slengi oft fram sóðaorðum og sóðalegu slangri einsog sumir perrar bera á sér skítuga slátrið. Samt var ég ekkert að því í bókstaflegri merkingu. Þetta var bara svona það sem kallast er líking. Ég áætla að Egill hafi brúkað þessi orð þegar hann var sem óheflaðastur og eflaust gott betur.

Þetta er líklegast það eina sem við Egill eigum sameiginlegt. Kjaftháttur sem felst aðallega í mismunandi áherslubreytingum á ýmsum orðum er varða kynfæri, kynlíf, kynhneigð og ýmsum kynlegum kvistum (einsog að prumpa). Þó við eigum þetta sameiginlegt - Egill og ég - þá endar það þar. Egill er eflaust alveg fínn gaur, svona að öllu jöfnu, þó hann sé líklegast frekar hrokafullur. Hann á augljóslega við sína breyskleika að stríða, einsog allir. En líkinginn nær ekkert lengra en svo að við kunnum báðir dónaleg orð og eigum það til að leika okkur með þessi orð.

En ef ég fékk þau ekki beinlínis frá sjálfum Gillzeneggaranum, hvaðan fékk ég þá þetta óheflaða tungutak? Hvar er rótin að dónaskap Dodda dóna? Það veit ég ekki og hverjum er ekki fokking sama? Þetta bara gerðist. Skellum skuldinni á samfélagið, bittsjes. Fokk ðe sistem, jó!

[*] duh.


Að pissa sitjandi

Áður en ég kem mér að efninu vil ég koma því á framfæri að ég er karlmaður rétt skriðinn yfir þrítugt. Er í gagnkynhneigðu sambandi og hef alltaf pissað standandi. Hef einfaldlega pissað standandi því þannig hefur það alltaf verið og það gera það allir nema kjeddlingar og gamalmensch og kannski sumir fokking faggar. En þetta mun ekki alltaf vera svona því eitthvað er að gerjast í kollinum á mér og því vill ég ólmur deila einni byltingarkenndri hugmynd sem gæti ögrað viðteknum venjum.

Hugmyndinni var plantað í mitt hugarfylgsni fyrir þónokkru síðan og hugmyndin er byrjuð að spíra. Hugmynd sem gæti skotið rótum og á möguleika að vaxa og dafna í framtíðinni. Þessi hugmynd gæti orðið að nýrri og betri hegðun. Hegðun sem skilar sér í auknu hreinlæti og minni óþverra. Hugmyndin er að setjast niður til að pissa.

Sumum karlalegum karlmönnum finnst þetta eflaust vera aðför að karlmennskunni og finnst þetta líklegast afskaplega hommalegt (jafnvel kvenlegt) að karlmaður á góðum aldri láti sér detta í hug að setjast niður til að pissa þegar viðkomandi getur auðveldlega staðið stoltur, beinn í baki, borið höfuð hátt, gripið um skaftið af staðfestu, með báðum höndum jafnvel, og sprænt ofaní skálina og verið karlmaður. Að þessi tiltekni gjörningur - að pissa standandi - sýnir svo sannarlega að hér sé sannur og verulega loðinn karlmaður með karlmannlegan tittlíng á ferð en er enginn fokking faggi með faggalegt typpi eða meddla með tussu. Karlmaður! Það er málið.

Þessi hugmynd að hegðunarmynstri þarf þó ekkert að stríða gegn karlmennsku neins. Það þarf engin að sjá hvernig tilteknir karlmenn pissa. En helsta vandamálið við að pissa standandi er hinn óumdeilanlegi sóðaskapur sem því fylgir. Sóðaskapur sem skítugir, loðnir gaurar eru ekki gjarnir til að taka eftir - nema náttúrulega þeir pissi á gólfið. Og þó, það þarf ekki einu sinni að vera sumir fýrar taki jafnvel eftir því að þeir mígi í skóinn sinn þegar þeir ætla að skvetta af sér í klósettið.

En þarna er eitt lykilorðið komið: Skvetta. Það að pissa standandi gerir það að verkum að hlandið bunar niður af töluverðri hæð ofaní í klósettvatnið. Stöðug sprænan gárar ekki einungis vatnið heldur skvettast hlanddroparnir uppúr klósettinu og á gólfið, vegginn, klósettpappírinn, klósettlokið, klósettbarmana og að sjálfsögðu á sjálfan þig; fötin, fæturnar og, ef krafturinn er gríðarlegur, geturðu fengið þetta í andlitið á þér. Það skiptir engu máli hversu vel þú miðar ofaní klósettið, afleiðingarnar eru óumdeilanlegar. Að lokum þarftu að hrista lókinn og svei mér þá ef það sé sóðalegasti hlutinn af þessum verknaði, enda sullarðu líklegast meira pissi á vegginn, gólfið og sjálfan þig. Ég efast um að fæstir dropar sem eftir eru endi ofaní klósettinu. Þó þvag sé í sjálfu sér frekar steríll vökvi, þá eru samt efni í hlandinu sem ertir og skilur eftir sig viðbjóðslega bletti. Það er ekki að óþörfu að orðið “þvagbruni” sé til.

Það má vera að sumum finnst þetta vera smásmugulegur tittlíngaskítur. En það er það ekki. Flestir íslenskir karlmenn eru sóðar vegna þess að mamma gerði allt fyrir þessa aumingja. Ég efast stórlega um að fæstir gaurar sem ólust upp á íslenskum heimilum þrifu nokkurn tíman baðherbergið. Það þarf stundum ekki annað en að kíkja í heimsókn hjá einhverjum piparsveini til að sjá þessa vöntun á hreinlegu uppeldi. Eitt allra versta keisið sem ég hef séð er hvítt klósett með hlandgulum blett aftan á plastlokinu sem var í líki setuhringsins. Þegar setan var tekin niður, var hvítt far í formi setunnar á lokinu. Og til að toppa ósóman var ónotaður klósettbursti hliðina á fjandans klósettinu. Skiljiði? Nokkuð ýkt útgáfa af piparsveins-klósetti. Algjör helvíts viðbjóður.

Líklegast er að þessi hugmynd sé ættuð frá Þýskalandi og er kannski stunduð í nokkrum evrópskum ríkjum. Þar skilst mér að allir (allavega flest allir) karlmenn setjist niður til að pissa. Þeir sem gera það ekki eru spottaðir sem sóðapésar og feitir Ameríkanar. Nú má ekki misskilja þetta á barnalegan hátt sem svo að allir þýskir kallar tylla sér niður þegar komið er að svokallaðri pissuskál. Pissuskálar eru nefnilega þannig hannaðar að það er nauðsyn að standa til að pissa og það eru bara fullir fávitar (eða bara plain fávitar) sem nota það einsog klósett - þ.e.a.s skíta í það. Ég er nefnilega að tala um klósett, svo það sé á hreinu. Klósett sem hægt er að setjast á án vandkvæða og hefur setu, til að gera það þægilegra.

Þjóðverjarnir eru einnig orðnir það harðir á þessu að hægt er að kaupa lítinn og nettan búnað sem settur er á setuna og virkar einsog reykskynjari. Nema hvað að þegar þú lyftir upp setunni, væntanlega í þeim tilgangi til að pissa standandi, þá ómar úr tækinu hátt og óþægilegt hljóð er lætur alla vita sem eru í kring að einhver gaur ætlar að dirfast að pissa standandi. Þitt mannorð yrði rúið öllu trausti ef þú mundir þráast í gegnum hávaðan til þess eins að viðhalda einhverju undarlegu stolti og pissa standandi, einsog þú hefur alla tíð gert og engir hellídis nasistar ætla neyða þig til annars. Þetta er víst notað á ansi mörgum almenningssalernum. Þannig að hafið það bara hugfast þegar þið ferðist til Þýskalands.

Engu síður þá er þetta allavega ágætis hugmynd sem - einsog fyrr segir - er að spíra í kollinum á mér. Og auðvitað viðurkenni ég það að ég geri þetta af og til. Ég ætla meira segja að viðurkenna það að þessi aðferð er ekki aðeins snyrtilegri, hún er bara óskaplega þægileg. Sérstaklega þegar mikið liggur við og sérstaklega þegar þú ert fullur. Auk þess er talið að þetta minnki líkurnar á blöðruhálskrabba. Það er ekkert nema win-win hvað þessa byltingarkenndu aðferð varðar.

Þannig að ég hvet alla kalla á öllum aldri að allavega prófa þetta stöku sinnum. Jafnvel bara tileinka sér þetta. Því það er ekkert að þessu og það er óttalegur aumingjaháttur og plebbaskapur að halda það að þessi aðferð sé á einhvern hátt lítillækkandi. Það sem er lítillækkandi fyrir alla kalla er skítugt og þvagbrunnið klósett. Lítillækkandi því það er ógeðslegt og gerir þig að ógeðslegum sóðapésa.


Drullumall

Það er merkilegt hvað sumu fólki finnst gaman að sulla í sóðaskapnum sem aðrir hafa skilið eftir sig. Ekki eru þau samt að skemmta sér við það, að eigin sögn. Hrært er í drullunni í töluverðan tíma með angistarsvip og voli. Svo er mykjunni dreift útum allar trissur með miklum ákafa en sömuleiðis eftirsjá yfir því hvað það var ógeðslegt að maka sig útí skít. Jújú, ég er að tala um sóðaskapinn minn sem fólk virðist lesa af einhverjum pervertískum áhuga þessa dagana. Fólk sem líklegast þefar og sleikir af puttunum á sér þegar það er búið að skeina sér.

Höfum örfáa hluti á hreinu: Ég er í Vantrú, ég er auk þess í stjórn félagsins og hef verið ritstjóri vefritsins í allavegana þrjú ár. Vantru.is er víttvangur Vantrúar. Blogdoddið er víttvangurinn minn. Ekki Vantrúar. Hér skrifa ég undir mínu nafni, á mínum forsendum, um þau hugðarefni sem mér dettur í hug, á þann hátt sem ég kýs.

En þar sem sumir rembast við að  reyna spyrða saman það sem ég hef að segja hér og það sem ég geri á Vantrú, jafna dónalegasta og hömlulausasta málflutning minn hér við þá hógværu og rökstuddu hugðarefni og gagnrýni á Vantrú, auk þess að reyna tengja mig og bloggið einhvernmegin saman við presta og bloggin þeirra einsog það sé eitthvað sambærilegt (og líklegast einhverjir aðrir órar sem ég nenni ekki að eltast við), þá er víst ekki annað í stöðunni en að reyna útskýra hver munurinn er og reyna setja ákveðna hluti í visst perspektiv.

Byrjum á því augljósa: Ég er ekki starfandi embættismaður hjá ríkinu með rúmlega milljón kall á mánuði. Ég er láglaunamaður sem slefa rétt rúmlega yfir 200þúsund kjellinn. Ég er ekki opinber persóna sem t.d. fjölmiðlar leita til til að fá ábendingar eða athugasemdir, ég er beisíkallí einhver nóboddí útí bæ. Ég þarf ekki að fabúlera um eitthvað helvítis rugl til að réttlæta launin mín, ég vinn bara vinnunna mína og ekkert rugl

Ég fæ ekki borgað fyrir að vera ritstjóri Vantrúar og það eru í raun ekki miklir hagsmunir fyrir mig að vera ritstjóri Vantrúar. Græði ekkert á því að vera það, tapa ekkert á því heldur. Er þetta ekki nokkuð augljóst? Jú, eitt í viðbót, ég sóttist ekkert eftir því að vera ritstjóri, ég var beðinn um það eftir að ég gerði einhverjar ábendingar á innra spjallinu og ég varð við þeirri bón og hef verið það síðan janúar 2008. Hvað gerðist? Jú, vefritið Vantrú er á blússandi flugi, því ég er nefnilega svo fjandi fínn í þessu óeigingjarna starfi og fæ sjaldnast einhverjar þakkir fyrir. En þau skipti sem ég fæ þakkir fyrir vikið, þá met ég þess mikið, svo ég rími hér hömlulaust, villt og galið.

Um mín hömlulausu og dónalegu uppátæki

Ég hef bloggað með hléum síðan 2003 á þrem mismunandi umsýslusvæðum. Blogspot.com, bloggar.is og nú hér á maurildi.com. Allan þann tíma hef ég rokkað á milli þess að vera frekar ömsipiss yfir í að vera svona svosem ágætur og stöku sinnum frekar fyndinn bara. Sárasjaldan hef ég verið alveg hreint stórkostlegur í frásögn, framsetningnu og fullyrðingagleði að fólk hefur ýmist rifnað af hlátri, fengið stjarfklofa sökum mína stórfenglegu og einstöku innsýn inní lífið og tilveruna eða fengið svo alvarlega iðraþrumu af bræði vegna sóðabrúks og dónaskaps að viðkomandi hafi gjörsamlega rústað öllu postulíninu eftir (eða á meðan) að viðkomandi las það. En ég á mín móment.

Finna má færslur með allskonar typpa-, prumpu- og dettárassin-húmor. Plús einhverjar þunglyndislegar og sjálfsmorðshvetjandi hugleiðingar, vangaveltur varðandi tónlist, kvikmyndir og bækur. Auðvitað eru dass af pólítískum sem og trúarbragðatengdum pælingum. Einnig má finna einhverjar misgóð ummæli um menn og málefni.

Fyrst og fremst hef ég aðallega reynt að vera fyndinn, glettin og meinhæðinn. Reyni að halda mig við strikið en læt mér stundum ekki nægja að stíga yfir það heldur pissa ég á það áður en ég stekk af stað. Að sjálfsögðu eru þónokkrar umdeilanlegar færslur að finna. Get verið subbulegur penni sem  sullar í blekinu og tek það alls ekki nærri mér þótt eitthvað af því skvettist á samborgarana, svo ég vitni í vin minn. Fólk hefur t.a.m. eitthvað að vera andskotans yfir þessari meinlausu (að mér finnst) stríðni gagnvart Bjarna Randver Sigurvinssyni, stundakennara og nemandi Háskóla Íslands. Ég fer aðeins útí hann og það seinna.

En ein af þessum afar umdeildu færslum er bitri pistillinn um dauða biskupinn Sigurbjörn Einarsson. Ég hef lítið gott um þann mann að segja. Og lítið gott um pistillinn að segja, fyrir utan að hann er nú dálítið fyndinn.

Veit vel að fólk hefur verið að fárast yfir því hvað ég hafi verið verulega ósmekklegur gagnvart biskupnum. Afsakið fyrirfram, en mín afar einfalda skoðun sem ég hef um manninn er  að - og hann var opinber embættismaður í rúmlega hálfa öld, þannig að hann ætti alveg að þola þetta þó hann sé fallinn frá -  hann var rakið fífl.

Um Sigurbjörn Einarsson og Helga Hóseasson

Það læðist að mér sá sterki grunur að búið er að vitna, vísa og kópí/peista greinina varðandi dauða biskupinn Sigurbjörn víðsvegar um hið íslenska internet og notað sem dæmi um málflutning hjá dæmigerðum trúleysingja, fussað og sveiað yfir þessu orðbragði og býsnast heil ósköp yfir þessari meiðandi og óþolandi framkomu.

Ég má til með að koma því á framfæri að það hefur ekki verið ég sem hefur dreift þessum pistli útum allar trissur, hvað þá að ég hafi hvatt fólk til þess að dreifa þessu útum allar trissur. Fólkið sem hefur verið að dreifa þessu er fólkið sem er alveg að missa sig yfir orðfærinu og sóðabrúkinu. Þetta er semsagt hneykslunargjarnt fólk að sýna öðru hneykslunargjörnu fólki hneykslandi efni og svo fara þau í eitthvað undarlegt hneykslunarsmásálarhóprúnk. En það er lítið við því að gera annað en að segja: Verði ykkur að góðu, þið kaunfúlu barmabrundlar. Og ef þið móðgist yfir þessu síðasta, þá eruði meiri bjánar en mig gat grunað.

Þegar Sigurbjörn féll frá haustið 2008 þá mátti ekki heyrast eitt styggðarorð gegn honum né Karli syni hans eða nokkrum öðrum honum tengdur. Kirkjan varð svo einhvernmegin átómatískt friðuð fyrir allri gagnrýni nokkra mánuði á eftir. Því þar var svo mikil sorg eða eitthvað álíka. Einn helsti kennismiður kirkjunnar fallinn frá á gamals aldri. Agalegt alveg. Svo var reynt að telja okkur trú um að þessi Sigurbjörn væri svaka hugsuður og spekingur. Morgunblaðið hélt meira segja áfram að birta þessar sínæl sunnudagshugvekjur biskupsins, en þeir áttu víst alveg fulla skúffu af einhverju blaðri frá manninum. En það er útúrdúr.

Á svipuðum tíma, ári síðar, féll Helgi Hóseason frá. Mótmælandi Íslands. Maður sem hafði verið beittur svo miklum órétti, af hendi kirkjunnar og íslenskra yfirvalda, í meira en hálfa öld, að venjulegu fólki ætti að blöskra sú myrka nútímamiðaldasaga. Fólk ætti að þekkja þá sögu. Auðvitað var einhver umræða um manninn og málefnið og ég fylgdist aðeins með umræðunni í kjölfarið. Það var tvennt sem mér fannst merkilegt: 1) að málefni Helga áttu þvílíkan stuðning frá stórum hluta landsmanna og 2) hvað sumir leyfðu sér í alvörunni að segja um hann nýlátinn. Haldið var áfram að spekúlera hvað hann var nú klikkaður kallinn, dálítið geðveikur og óttalegur dóni almennt. Og þó að hann hafi ekki gengið alveg heill til skógar í sumum tilvikum, þá var nú alveg óþarfi að níðast á manninum að honum nýlátnum.

Það má með sanni segja að það fauk í mig. Sér í lagi í því sérstaka ljósi að Sigurbjörn Einarsson var einn af þeim sem gerði Helga lífið leitt. Þessi tiltekni tvískinungur stakk mig. Ekki segja ljótt um Sigurbjörn Einarsson en það er alltílæ að fabúlera um Helga Hóseasson. Ég skrifaði því þessi stuðandi “eftirmæli” og birti á mínu bloggi. Bloggið mitt hafði ekkert svo mikla lesendur (hélt ég allavega). Ég var aðallega að reyna vera fyndinn. Og afskaplega mörgum fannst þessi færsla vera frekar fyndinn. Tók svo færsluna út fyrr á þessu ári, vegna áskorana. Veit fyrir víst að einhver kona útí bæ vill eigna sér heiðurinn af því. Verði þeirri ágætis frú að góðu með það ímyndaða “afrek”.

Afsökunarbeiðni a la badabing? Onei

Þetta afsakar kannski ekki neitt, en ég er svosum ekkert að afsaka neitt, bara reyna útskýra tilurð þessara tilteknu skrifa. Í stuttu máli: Ég fékk bara ógeð á hvernig sumir - að mestu trúfólk - voru að tala um hann Helga Hóseasson bara stuttu eftir að hann hafi fallið frá og ég fékk mína útrás yfir þessari rætni með afskaplega rætnum pistli. Þetta var yfirgengilega dónalegur pistill. Ég veit það alveg og hann átti líka að vera það. Enda hef ég ekki miklar mætur á Sigurbirni Einarssyni. Og ef út í það er farið, þá hef ég ekki heldur miklar mætur á syni hans Karli. Um aðra ættingja Sigurbjarnar hef ég lítið að segja, eflaust sómafólk, flest allt. En Sigurbjörn var ekki sómafólk. Þetta er mín skoðun á manninum, sem ekki þarf að virða frekar en þið viljið.

Sigurbjörn var nefnilega enginn helvítis engill. Ég stend við það þegar ég segi að maðurinn - sem embættismaður innan ríkisins - var drullusokkur af verstu sort, hatrammur og öfgafullur. Þetta er maður sem hafði stefnumótandi áhrif á þjóðfélagið í tugi ára. Hann var biskup þegar guðlastafárið hófst á ný. Hann var biskup meðan Bjargið og Breiðavík var starfandi. Hann var biskup þegar pedófílar og aðrir misyndismenn gerðu óteljandi einstaklingum lífið leitt undir verndarvæng kirkjunnar. Ég tel líka að Sigurbjörn vera ein af helstu ástæðunum af hverju Ísland og íslendingar er almennt frekar fáfróðir vitleysingar sem flestir hverjir eru enn í sandkassaleik þegar kemur að samskiptum - ég er eflaust einn af þessum vitleysingum líka. Ég einfaldlega fullyrði að Sigurbjörn Einarsson hefur í raun ekki gert neitt gott fyrir þetta litla samfélag og allar fullyrðingar um hið gagnstæða eru stórlega ýktar.

Þess vegna skammast ég mín ekkert fyrir þennan pistill. En finnst þó - þó öfugsnúið sé - að fólk sem er að reyna nota þetta einhvern vegin gegn mér og Vantrú - líkt og ég viti ekkert af þessum skrifum - ætti að skammast sín fyrir þann ómerkilega barnaskap að troða þessum dónapistli að í öll umræðuefni er varðar Vantrú. Grow up.

En ég ítreka og undirstrika að þessi rætni og orðljóti pistil skrifaði ég fyrir þennan tiltekna víttvang hérna; Blogdoddið. Ekki í samvinnu eða með samþykki Vantrúar. Þónokkrir félagar Vantrúar voru verulega ósáttir við þessa grein mína um dauða biskupinn, og báðu mig vinsamlegast um að fjarlæga hana. En ég var bara svo þver og þráaist við þartil ég sá fjölda vanvita vera vitna í þessa grein fyrr á þessu ári líkt og þetta væri eitthvað alvöru málefni. Það er að segja að einhverjar fabúleringar um að Sigurbjörn Einarsson hafi sagt hitt og þetta á dánarbeðinu með Karli syni sínum sér við hlið og gert svo einhvern óskunda rétt fyrir endalokin sé eitthvað alvöru-umræðuefni. Rílí?

Stundum hentar það að ég leiti álits hjá einhverjum í Vantrú varðandi skrif mín hér á blogdoddinu, en það kemur afskaplega sjaldan fyrir. Jafnvel þessi grein - sem þú ert að lesa akkúrat núna lesandi góður - er ekki skrifuð með vitund nokkurs í Vantrú. Það er allteins líklegt að félagsmenn Vantrúar verða alveg gapandi yfir þessu háttalagi mínu og biðji mig um að fjarlæga þessa færslu vinsamlegast plís. Ég mun að sjálfsögðu ekki verða af þeirri bón. Ég ráðfærði mig aðeins við einn mann og hann er fjandanum ekki tengdur Vantrú á nokkurn hátt.

Ég er ekki sammála vini mínum í Vantrú um að gefa gamla biskupnum breik, þó hann hafi náð hátt í hundrað ára. Skiptir mig engu máli að þegar hann óx úr grasi var hommahatur og rasismi standard siðferðisviðhorf og varla væri hægt að ætlast til þess að svo gamall hundur hefði náð að læra að sitja í takt við þróun siðferðisviðmiða. Mér er alveg sama. Forhertur öfgamaður er forhertur öfgamaður og Sigurbjörn var forhertur öfgamaður alveg fram í dauðan.

Eitt það merkilegasta við 200 blaðsíðna greinargerð Bjarna Randvers um Vantrú er sú staðreynd að af heilum tveimur greinum sem vitnað er í í fullri lengd, er ein ágætis grein eftir ágætis mann sem birtist í blöðum og á Vantrú árið 2006 ef ég man rétt og svo greinin um dauða biskupinn sem birtist hér. Talandi um Bjarna Randver.

Um Bjarna Randver og hans undarlegu hneigðir

Persónulega þekkti ég manninn ekkert nema í gegnum örfáar greinar sem hafa verið skrifaðar á Vantrú þar sem málflutningur hans hefur verið gagnrýndur. Ég þekki hann aðeins núna og ég held það sé óhætt að koma því á framfæri að ég fengið svo mikið ógeð á Bjarna Randveri Sigurvinssyni, framferði hans og háttalagi að mér finnst varla þess virði að eyða fleiri orðum í hann. En ég geri það samt.

Mér virðist maðurinn vera svo firrtur og úr öllu sambandi við það sem eðlilegt telst að það er stundum bara ekki nóg að hrista hausinn og fussa. Eina leiðin sem ég hef fundið til að hafa einhver samskipti við þennan sérfræðing í samskiptum er í gegnum bloggið mitt því það er ekki einsog þessi málglaði maður er að hafa samband við mig - enda er ég svo vondur og orðljótur. En ég veit fyrir víst að hann lúsles þetta og tínir út öll vondu og ljótu orðin, skellir því word-skjal, prentar þau út og stingur í möppu.

Hann hefur í raun engan alvöru áhuga á því sem ég hef að segja. Hann virðist hinsvegar hafa sjúklegan áhuga á dónalegum orðum og orðasamsetningum sem ég skil eftir mig. Þetta minnir mig bara á barn að stinga uppí sig munninn allskyns óþverra og viðbjóð til að athuga hvernig það bragðast. Frekar stúpid hegðun. En það má alveg halda því til haga varðandi þann orðalort sem er hin akademíska blessun og kveðja þá var sú pilla meint sem einstaklega ósmekklegt djók sem ég vonaðist eftir að hann mundi átta sig á.

En hann gerði það ekki, heldur setti alla rulluna í sinn óþverraorðalista, prentaði út og dreifði til fjölda aðila. Bjarni Randver finnst mér vera mykjudreifari af verstu mögulegu sort. Mykjudreifari sem reynir að fela sig bakvið einhvern faux pas fræðimannastimpill.

Það má vel vera að ég mér hafi orðið á einhver dómgreindarbrestur hvað þetta varðar (og vitaskuld margt annað), en núna gæti mér ekki verið meira sama. Auk þess finnst mér umrædd færsla vera fyndinn og finnst óneitanlega enn fyndnara að Morgunblaðið hafi virkilega eytt bleki í að prenta út “kaunfúll barmabrundull” einsog það sé eitthvað alvöru uppnefni.

Varðandi meint einelti þá er honum einhver vorkunn skilið fyrir þá brengluðu hugaróra. En ég skal taka á mig þau augljósu stríðni og hið einstaka háð sem hefur birst hér á blogginu mínu. En kommonn, hver getur ekki tekið smá djóki? Allavega ekki Bjarni Randver. Veit fyrir víst að hann mun eflaust taka þessum tilteknu skrifum á versta mögulega hátt og mun efalaust sárna mikið.

Varðandi vorkunn þá vorkenndi ég manninum einu sinni, en alls ekki lengur. Mér er sama um framtíð hans og frama - varðar mig ekkert um. Vonandi finna þeir eitthvað handa honum að gera á verndaða vinnustaðnum þar sem hann stúderar. Kannski að skúra eða eitthvað annað álíka gagnlegt.

Bjarni minn, ég beini þessum orðum að þér: Farðu nú í alvörunni að snúa þér að einhverju öðru en þessum furðufræðum sem þú ert að reyna verja. Þetta er orðið vandræðalegt. Vinsamlegast túlkaðu þessi tilteknu skilaboð er ég beini gegn þér persónulega sem vinsamlega ábendingu, jafnvel þó að allt sem ég hef sagt um þig hér sé ekkert sérstaklega á vinsamlegu nótunum. Málið er bara að þú - rígfullorðni maðurinn - ert ekki búinn að haga þér einsog fræðimaður. Ég hef kannski hagað mér einsog óttalegur bjáni á stundum og skilið eftir mig sjokkerandi ummæli. En ég er ekki “fræðimaður” einsog þú. Ég hef ekki eytt ótölulegum fjölda ára í að stúdera einhverja djöflafræði. Öll þín hegðun hefur verið þér, Háskólanum og guðfræðideildinni sem þú tilheyrir til háborinnar skammar og minnkunar. Ókei? Reyndu að átta þig á því. Meira ætla ég ekki að segja við þig.

Sáttatillaga orðljóta og pirraða trúleysingjans

Að lokum þá mun ég ekkert meira segja um Bjarna eða við hann en það sem ég hef þegar sagt og lofa því að minnast aldrei á hann aftur hér, af fyrra bragði allavega. Nema eitthvað stórkostlegt gerist.

Á meðan fólk getur ekki aðgreint Blogdoddið mitt algerlega frá Vantrúarsjálfinu mínu, þá skal ég reyna vera sæmilega hófstilltur og fara sparlega með fúkyrðin hér á þessum víttvangi mínum. En ef mér dettur í hug eitthvað verulega rætið og meinhæðið í hug og kem því vel frá orði, þá mun ég birta það læst og skella á því lykilorði og jafnvel höfundaréttalögum. Fólk borgar svo fyrir aðgang. Þetta verður þá stöku sinnum hórublogg. Ég hef nefnilega mikið verið að spekúlera í að gera sérstaka viðhafnarútgáfu af “Sirka 1 ár liðið…”, svona af tilefni þess að fólk virðist ekki fá nóg af dauða biskupnum. Gæti heitið “Sirka 4 ár liðin…” og aðgangur mun kosta á bilinu 500-1000 kjell. Verður hugsanlega epískt.

Díll? Allir sáttir?


Pirraði og orðljóti trúleysinginn

Ég á það til að brúka kjaft. Get verið heiftúðugur í orði. Kann fjöldan allan af uppnefnum. Þusa stundum úr einu í annað. Djöfull er fokking kalt.


Bjarni minn, í alvöru?

Þegar ég sagði þér að bæta “þessu við listann” (sjá url) þá bjóst ég virkilega ekki við því að þú mundir taka því svona bókstaflega. En ég miðaði þær væntingar við innihaldið á færslunni. Hún er nefnilega frekar glettileg (hélt ég) og á ekki að túlka sem fræðileg úttekt á þér og þinni persónu.

Ef þér virkilega sárnaði þessi skáldlega samantekt á fúkyrðum - fúkyrðum sem ég óskaði eftir á Facebook (flettismettinu) - þá biðst ég bara velvirðingar á því. Get kannski gefið þér skrínsjott af flettismettispjellinu er ég tók þá stikkprufusöfnun af sóðaorðum.

Þér að segja - og öllum öðrum sem lesa þetta - þá er flest allt sem ég birti á þessu bloggi æfing í stílbragði, túlkun og tjáningu. Einsog þú ættir að vita, þá er ég ekki fræðimaður og býst þar af leiðandi ekki við því að það sem ég hef að segja hér eða annarsstaðar sé kennt eða dreift í háskólum.

Það er samt þetta “annarsstaðar” sem er samt mikilvægara en það sem ég hef að segja hér. Fólk á skilið sitt prívasí. En þú fórst ansi langt yfir strikið hvað það varðar.

En jimin eini og jeddúdimía. Mér er skapi næst að gera framhald af færslunni bara svo þú getur bætt því við listan líka. Þetta er ekki framhaldið, svo þú vitir. Sú færsla verður jafnvísindaleg, jafnvel fræðilegri, en sú fyrsta.

Ekki hika við að hafa samband. Þó ég viti nú fullvel að þú munt ekki fyrir þitt litla, fátæklega líf láta þér detta í hug að hafa samband við mig á nokkurn annan hátt en að lúslesa bloggin mín, gúgla nafnið mitt og reyna finna svotilkallaðan “dónisma” í mínum orðum og athugasemdum. Bara svo þú getur skráð niður, prentað út og númerað það sem ég hef að segja. Þetta er krúttlega krípi tilhugsun og alls ekki fjarri sannleikanum - einsog þú veist.

En veistu; það væri verulega fokking krípí ef þú værir að fróa þér yfir orðum mínum. Sú tilhugsun. Úff. Ég fengi hroll ef mér væri ekki skítfiokkingsama. Bara svona, þér að segja.

Gangi þér vel í fræðimennskunni. Ekki veitir þér af stuðningnum þar sem hún virðist ekki hafa mikla framtíð fyrir sér. Sérstaklega ef ég er svona fyrirferðamikill í þínum “fræðum”.

Taktu þér tak.

Með bestu kveðjum,
þinn að eilífu,

-Þórður
reðurfræðingur, BS


Það er agalegt að blogga fullur

Ég meina, maður telur í alvöru að maður sé að segja eitthvað af viti en maður er alltaf að endurtaka sömu frasana einsog maður gerir, en. En í þetta skiptið verður það miklu gáfulegra en áður, en það breytir engu maður. En nú gæti það verið öðruvísi.

En af hverju getur það verið öðruvísi núna frekar en áður? Maður veit nefnilega virkilega hvað maður er að gera, en. Sko. Það sem maður vill en, sko, koma á framfæri - þú ert besti vinur minn - er… sko.

Fullkomnun í orðfæri.

Það hefst.


Kokkurinn á Einari Ben?

Eflaust með þeim efnilegri kokkum á landinu.

Verst hvað hann er útúrtarðaður og þrollaður á kjentinum.

En það er nú eitthvað sem hetjulegur skammtur af bjór getur lagað.


Forsvarsmenn samtaka rétthafa listræna hluta…

… eru snarkolgeðfokkingbilaðir og viðbjóðslega, gráðug óféti og það að ítreka að hversu klikkað þetta lið er einsog að undirstrika hvað sólin er heit. STEF er til að mynda alveg kjörið dæmi um bilun. Þetta virðist vera mestmegnis skítapakk sem telur að allir sem hlusta á tónlist séu að brjóta gegn þeim á einhvern hátt og þegar saklausir tónar óma úr barka leikskólabarna þá finnst þeim að þeir sé snuðaðir um einhverja aura. Firringin er algjör. Ef eitthvað er merki um einhverskonar nýjan lýðræðislega póst-módernasískan fasistaklúbb þá er það fokking STEF og SMÁÍS, því þetta lið - öllu heldur forsvarsmenn þess - virðast ekki vera í  neinum tengslum við þann veruleika sem maður þekkir, nema að eini veruleikinn sem þetta skítapakk þekkir sé monníngar og kókaín.

Nýjasta útspil geðsjúku þrollana í STEF er að leggja til að setja einhvern aukaskatt á nettengt fólk, því sumt nettengt fólk á það til að niðurhala tónlist af internetinu. En eyðnissmitaða gulrótin á þessum tilætlaða nefskatti er aðgangur að einhverji gagnageymslu af tónlist, tónlist sem er STEF-approved væntanlega. Þetta hyski telur að fasískar aðferðir séu til bóta. Og þessar hugmyndir eru vissulega fasískar. Það að skikka fólk með lögum að leita af tónlist á einum tilteknum stað er frekar mikið dálítið fasískt og fáránlegt.

Internetið er ein risastór gagnageymsla - til að setja það í einhverskonar perspective þá er þetta rúmlega tugþúsund tuttugu og tólf trilljón terabita harður diskur og gott betur, svona einsog flest sæmilega þenkjandi fólk ætti að vita. Á internetinu kennir ýmissa grasa og ýmislegt hægt að finna. Til að mynda er hægt að finna fjöldan allan af obskjúr tónlistarmönnum sem eru ekki tengdir STEF eða viðlíka þrolla-samtökum á nokkurn hátt. Mun þetta fólk vera í fasíska gagnasafninu sem STEF leggur til? Það þarf væntanlega að ganga í einhvern þartilgerðan STEF-klúbb til að koma sinni tónlist á framfæri? Eða hvað?

En STEF er nú þegar búið að fá aukaskatta á allan fokking andskotan. Maður þarf að borga extra pening fyrir brennanlega geisladiska (DVD og CD), kassettur, VHS, vínyl eflaust líka og allskonar drasl. En mikill vill meira og mikil ósköp þurfa þessi skítasamtök meira - s.s. að það er bara lagt inn og ekkert tekið út (tja, jú, eflaust fá þessir forsvarsmenn sirka töttögu þúsund kjeddl á dag, en það dugar náttúrulega fyrir 1 til 2 grömm af kókaíni, á dag, og svona hugmyndir koma oftast á 10. gramminu sama kvöldið - sona, þúst, 5 til 6 tíma keyrsla mar, meddlur og kókaín… þið þekkið þetta mar!).

Á hvað byggja þessir retarðar þessa nýja tillögu? Nú, rétt einsog með allar hinar aukalegu skatta á ýmsa fyrrgreinda hluti; að þeir séu ekki að fá einhvern ímyndaðan pening. Og ímyndaður er hann, og það viðurkenna þeir sjálfir. Hugsanlegt tekjutap kalla þeir það. Hvernig virkar það? Tja… það er ekki gott að segja. Kannski hefði ég keypt nýjustu plötuna með Geir Ólafs ef ég hefði ekki rekist á hana á netinu, en nú hef ég kannski hlustað á plötuna með Geir Ólafs og mér líkar alls ekkert við hana. Hefði ég átt að kaupa hana fyrst til að meta hvort það sé þess virði að kaupa Geir Þrollafs? Ég veitiggi meir. En hvað með allt þetta pakk sem fílar Geir Ólafs? Það hefði væntanlega keypt plötuna. Eða eitthvað. Eða að mér finnist Þrollafs vera svo forkastanlega ömurlegur.

Það væri flott ef samtök skemmtistaðaeiganda gætu skellt á einhvern viðlíka skatt til að stemma við hugsanlegt tap af bjórsölu, svona, þegar fólk kaupir hann í Vínbúðinni í Kringlunni eða fær hann gefins frá einhverjum eða eitthvað bara. Hvernig virkar það? Ég veit það ekki, bara láta fólk borga meira fyrir eitthvað, svo fær það eitthvað ömurlegt í staðinn. Skiptir ekki máli. Það er fólk þarna úti að vera fullt og það er ekki að gera það á skemmtistöðum, þ.a.l. er það að gera eitthvað rangt. Eða eitthvað. Ég er að reyna að pakka hausnum mínum í þessa lógík, en hún meikar bara ekkert sens. Til að mynda er framkvæmdastjóri SMÁÍS, Snæbjörn Steingrímsson, með eftirfarandi skilgreiningu á þjófum:

[...]þeir sem ég kalla þjófa eru þeir sem vísvitandi aðstoða aðra við eða taka sjálfir með beinum hætti þátt í að niðurhala eða deila efni sem þeir hafa ekki leyfi rétthafa eða löggjafar til að sækja eða miðla. #

Semsagt, basically, rúmlega meirihlutinn af þeim sem nota internetið yfirhöfuð og gott betur.

Hvað í klofhóruæluömmu er maðurinn að meina?


Sonur pabba síns

Leikarinn þekktur sem Gói er orðinn spjallþáttastjórnandi. Þættirnir heita Hringekjan og verða á dagskrá öll laugardagskvöld (vonandi bara) í vetur. Gói heitir Guðjón Davíð Karlsson og er sonur Karls Sigurbjörnssonar, biskup ríkiskirkjunnar. Fyrsti viðræðumaður hans Góa var prestur kallaður Óli Jói.

Viðvörun: hér verður staglað.

Kannski er það bara ég, og efalaust einnig sökum minna mannfjandsamlegu, hatursfullu og siðlausu viðhorfa, en mér finnst þetta vera frekar slízí að biskupssonur púkki svona uppá einhvern kristinn miðaldarsegg í splunkunýjum spjallþætti á laugardagskvöldi í sjónvarpi “allra landsmanna”.

En það sem mér finnst vera það alvarlegasta í þessu - þ.e. mest slízí - er það að sem fyrsta viðmælanda í fyrsta alvöru sjónvarpsþættinum sínum þá fær Gói til sín prest til að halda uppi fjörinu og koma með gamansögur. PREST?!!??!11 For ríl?! Ég meina, fokk, ég er svo gáttaður að ég mun eflaust síendurtaka þessa eins orða spurningu. PREST?! Ekki var hann kominn til að blessa fyrsta þáttinn?! Er það kannski einhver hefð innan RúV sem maður hefur aldrei heyrt um? Þetta gæti ekki hafa orðið meira óspennandi nema hann hafi einnig fengið til sín einhverfan og þráhyggjusjúkan frímerkjasafnara til að tala um verk Þorgríms Þráinssonar.

Sorrí Stína, en þetta hljómar engan veginn sem áhugavert viðfangsefni - ekki á nokkurn heilvita hátt, nema þú sért kunnugur viðkomandi, en hann Óli Jói er víst talinn vera fyndin af sirka 20 manns í Eyjum. Skilst mér. En ég held að maður þyrfti í alvöru að vera frekar greindarskertur og ósjálfbjarga til að þykja það spennandi að sjá viðtal við prest í hressum kvöldspjallþætti á laugardagskveldi. Og ekki var presturinn skemmtilegur heldur, nei, hann var þurr, leiðinlegur og asnalegur.

Af hverju bauð hann ekki Bubba Morthens eða einhverjum handahófskenndum fótboltakappa. Fokking Hemma Gunn jafnvel, to show him the ropes. Émeina, Vaddðefokk?! Ómar Ragnarsson hefði eflaust verið meira en til í að mæta og sprella.

Halló moðerfokker, en nú verð ég bara að persónugera þetta örlítið og tala beint til einhvers; Guðjón (ef þú ert að lesa þetta), þú ættir að vera í einhverskonar performanskreðsu og þú ættir að vera kunnugur um einhverskonar almenningsálit, ég meina, þú ert fokking leikari og leikarar eru oftast næmir á hluti sem virka dálítið “spennandi” ef svo má segja. Ég gæti líka verið að bulla. En mér skildist að þessi spjallþáttur þinn ætti að vera dálítið “hress” og höfða til sem flestra. Helst allra. Svo að fá prest - opinberan evangelíska lútherskan ríkiskirkjuprest - í ógisslega hressan og spennandi kvöldspjallþátt, sem fyrsta viðmælanda er svona dálítið einsog að veifa tittlíngnum sínum á sólríkum sumardegi á Austurvelli  - það munu ekkert allir taka eftir því, en þeir sem gera það munu ygla brúnum og hugsanlega hringja í lögregluna. Ég er ekki einn um það að finnast þetta múv vera dálítið vafasamt eða, einsog ég hef sagt áður, frekar slízí.

Svo maður spyr sig almennt: Hverskonar dómgreindarleysi er þetta með að fá prest?! Það er búið að vera frekar heitar og alvarlegar umræður um stöðu ríkiskirkjunnar undanfarið; frekar alvarleg málefni í ýmsum málgögnum, prentuðum og stafrænum. Háalvarlegar og viðkvæm málefni, þ.e. er tengist barnaníð. Kræst ölmæti, kommonn, Páll Óskar, Valgeir Guðjónsson og jafnvel Linda Pétursdóttir hefðu vakið meiri eftirtekt en Óli fokking Jói. Hú ðe fokk is ðatt?! Fokking prestur?! PREST?!! VADDDAFOKK?!!

Hér hafðirðu alveg stórkostlegt tækifæri til að koma þér á kortið sem gríðarlega hress og skemmtilegur spjallþáttastjórnandi með því til dæmis að fá einhvern geðveikislega hressan gaur einsog Hemma Gunn eða Egil Ólafsson eða Haffa Haff sem fyrsta gest, en þú færð til þín prest?!! PREST?!!! Kommonn?! Í alvöru?! For fokkíng ríl?!?! Það ríkir töluvert “öööhhh..” og “eeeehhh…” í þjóðfélaginu er varðar málefni presta. Veit ekki hvort þú hefur tekið eftir því.

Af öllum skemmtikröftum á Íslandi - og margir hverjir sem þú ættir að þekkja - af þeim hundruðum kómíkerum, leikurum og viðræðuhæfum einstaklingum sem komu eflaust vel til greina að mæta í þáttinn og skemmta og ná til fólks, þá færðu til þín prest. PREST?!?!?!?!?!!!!!ELLEFU!!1 Kommon, hvað er það fyrsta sem maður hugsar um þegar maður sér eða heyrir í presti? Það er ekki líklegt að það sé “Jeeeeee, nú verður fooookking stuuuuuuuuð moðerfokkers!” Nei, ég held það sé meira á áttina að “Ooooooooooohhhhhh…”.

Þú hefðir getað fengið Jóa vin þinn sem fyrsta gest og það hefði ekki verið neitt vandamál. Þið hefðuð getað talað um hversu ömurleg lífsreynsla það var að taka þátt í Marteinn á sínum tíma og slefað uppí hvers annars kjafta.  Það hefði allavega ekki hreyft agalega við mér - nema kannski er varðaði fokking Martein - og ég hefði ekki séð neina ástæðu til að tuða um það öðruvísi en að segja “mje” , og hvur veit, með svoleiðis innkomu hefðirðu líklegast tryggt þér áhuga stór hluta dyggra Spaugstofu-áhorfenda.

En, nei. Kannski varstu ekkert að spá í þessu - hey, hvur veit, kannski hafðirðu ekkert um að velja, þú varst bara tilneyddur til að fá PREST í sjónvarpsþáttinn þinn sem þinn fyrsta GEST. Fokking PREST!!!?!? Veit ekki hvaðan sú skipun kom, enda er þetta þinn fokking sjónvarpsþáttur, býst við því að þú ræður einhverju. En eníveis, ég skal hafa þann möguleika opinn. Burtséð frá því, nú veit maður hver þú ert, þú ert sonur pabba þíns.

Hvað um það, nenni ekki að beina orðum að þér, ég ætla að tala um hann almennt. Ég verð bara að viðurkenna það. Mér finnst Gói vera  hundleiðinlegur yfirhöfuð og það tengist ekkert faðerninu. Get þó alveg viðurkennt það að ónotin gagnvart honum Góa tífaldaðist eftir ég frétti hver væri faðir hans. Sorrí, gerir mig eflaust af fordómafullum drullusokki - en það breytir litlu varðandi mitt viðhorf um getu hans sem skemmtikrafts og leikara og á skalanum 1 til 10, þá er Gói 2.

Ég sá hann performa  - ásamt félaga sínum Jóa - sem kynnir og skemmtikraftur í söngkeppni framhaldsskóla 2004 minnir mig. Þeir voru alveg agalega leiðinlegir og ófyndnir, pínlega svo. Og öll þau skipti sem ég hef séð þennan mann leika eða performa síðan þá hefur mér fundist hann vera frekar ómerkilegur og leiðinlegur. Sorrí, hann er í sama kalíber og Ingó (og veðurguðirnir) en sá kalíber er: litlaus, óspennandi og ómerkilegur performer.

En af einhverjum ástæðum - ég skil einfaldlega ekki hvaða ástæður - þá hafa tveir af ómerkilegustu performerum landins náð á einhvern mjög undarlegan hátt að verða eftirsóknaverðir. Hvernig? Ég veit ekki meir, en ég sé ekki þetta “star quality” sem einhverjir virðast sjá í þeim. Ingó er ómerkilegur söngvari og tónlistarmaður og Gói er ómerkilegur og leiðinlegur leikari.

Eitt allra besta dæmið um hvað mér finnst hann ömurlegur er “gestaleikur” hans í þessum öööömurlegu íslensku farsaþáttum sem sýnt var á RúV í fyrra - sem heita Marteinn - en téður Jói lék aðalhlutverkið. Það var algjör hryllingur að horfa á það. En Gói kom inn í einn þáttin og lék í alvöru indverskan bréfbera! Hann talaði með indverskum hreim! Og það var búið að setja brúnt krem á andlitið á honum svo hann liti dálítið indverjalega út! Og svo hagaði hann sér bara einsog þroskaheftur vanviti sem er nýbúinn að maka skít á andlitið sitt. Pínlegt performans.

Mér - mér af öllum mönnum - ofbauð ömurleikan í kringum þetta og hvað þetta var ömurlega ófyndin innkoma og framkoma, ekki sé minnst á fokking móðgun fyrir alvöru bona fide indverja búsetta á Íslandi sem hefðu auðveldlega getað leikið þetta betur og ég held að sá indverji er hefði tekið hlutverkið að sér hefði trompað útspil Góa með því að vera moðerfokking alvöru indverji!

Ég veit náttúrulega ekkert hvað Bjarni Haukur Þórsson - skapari Marteins - var að fokking spá! Það hefði ekki komið mér á óvart að hann hafi fengið þá hugmynd fyrir næstu seríu að fá Góa til að koma aftur og setja á sig stóra krullaða hárkollu, skósvertu og hvítan plútóvaralit í kringum túllan á sér og “leika” þeldökkan nígeríusvindlara. Og það hefði svosum ekki heldur komið á óvart að Gói hefði samþykkt það. En sem betur fer voru bara 10 þættir eða svo af þessum horbjóði.

En, eníveis, hann er allavega ekki að skora nein stig hjá mér með þessu nýjasta útspili. Að fá einhvern þurran prest sem fyrsta viðmælenda sinn í “hressum” kvöldspjallþætti! Í alvöru? Prest?!! For ríl?!?!?!1111ELLEFU?! Í FOKKING ALVÖRU?!?! Eða gæti kannski verið að PR-deild ríkiskirkjunnar er í alvöru að nota þessi tilteknu ættartengsl til að plögga sig? Ööö, já, augljóslega.

Þetta er svo ómerkilegt að ég á ekki fleiri orð til að lýsa því. Eða, jú, ég á orfá orð í viðbót; Stjórnendur RúV gerðu augljósleg mistök með því að reka Spaugstofuna. Og ég þoli ekki Spaugstofuna.

Næstum því Off-Topic: Hvað varð um liðið sem tók við af Strákunum? Þrír retarðar og einhver retarðagella. Muniði, það var gerður einhver “veruleikaþáttur” til að leita af “fyndnu” fólki… muniði? Og þessir fjórir retarðar “unnu”, gerður nokkra þætti sem voru svo skelfilega ófyndnir og ömurlegir að það hefur ekki bólað á þessu fólki eða þessum þáttum síðan. Man einhver eftir þessu?


Fullyrðing sem fyrirsögn

Þetta er málsgrein sem útlistar í stuttu máli um hvað ég er að fara tala og oftast - allavega í mínu tilviki - kemur það fyrirsögninni lítið við. En stundum slæðast að einhverjar pælingar sem fólki gæti fundið athyglisverðar og halda hugsanlega áfram að lesa, sérstaklega ef orðalagið er þannig að það grípur bæði augað og málfarslega venju.

Í kjölfarið gæti ég mögulega delerað lítillega með því að vísa í eitthvað óljóst álit sem “allir” hafa lesið og “allir” vita um, hið svotilkallaða “common sense” (útleggst víst á íslenzku sem “almenn skynsemi”) að þeir aðiljar sem eru að lesa, hafa ef till vill aldrei heyrt (né lesið) um þetta tilkekna almenna álit en heillast svo af útfærslunni og hvað það er augljóst hvað höfundurinn er að meina að það er bara tekið sem góðu og gildu og sem almennum sannleika að sinni.

En lesandinn gæti þó orðið dálítið efins ef það koma einhver sérstök skilaboð sem stangast á við eitthvað tiltekið innan heimsmynd viðkomandi sem gæti mögulega leitt til þess að hann hugsi um að hætta að lesa þetta einstaka efni og snúi sér að einhverju öðru, enda er skoðanir greinarhöfunds ómarktækar, jafnvel týpískar en samt alveg gríðarlega framúrstefnulegar að það er varla hægt að komast hjá því að halda áfram að lesa jafnvel þó maður hafi lesið þetta margoft áður.

Svo það verður alveg óþolandi hvað höfundur virðist  vera með vitlausar skoðanir að einkennileg og einstrengisleg forvitni tekur yfirhöndina og leiðir mann í gegnum furðulega framandi en samt kunnuglegar slóðir að það þróast í pjúra sjálfsbjargarviðleitni að halda áfram með lesturinn, enda eyðir maður væntanlega ekki sínum dýrmæta tíma í hvaða vitleysu sem er. Ekki sökum þvermóðsku heldur útaf prinsipp. Eða vísa versa? Eða bæði? Eða eitthvað.

Þrátt fyrir vafamálin þá veitir lesturinn einhverja ákveðna ánægju, fróun  jafnvel, þessi almenna tilfinning sem allir kannast við þegar maður finnur eitthvað svo athyglisvert að lesa að það er næstum óhugsandi að hætta að skima yfir texta sem hæglega væri hægt að kalla sínar eigin hugsanir - sumar dálítið afbakaðar og aðrar alveg kengþroskaheftar - en samt svo agalega kunnuglegar. Einstaklega mannlegar jafnvel

Þegar það er komið gott grúv. Þá verða setningarnar styttri. Málsgreinarnar líka.

Rétt í endan við argjúmentið koma svo einhverjar hugleiðingar um umræðuefnið og reynt er að útlista á skýran og skorinortan hátt (misvel þó) að a) það byrjar á einhverju b) svo tekur eitthvað við þegar c) ákveðið framhald verður að d) einhverskonar niðurstöðu og e) þetta endar á almennri sátt eða stigmagnast; en það fer eftir fasi, framkomu, venjum og tíma hversu yfirdrifið eða minniháttar það getur orðið ef svo verður.

Að lokum dreg ég saman málflutninginn minn í meðallöngu máli, s.s. það sem ég er að segja, og reyni að útskýra einhver vafaatriði eða eitthvað sem gæti velkst í vafa og reyni eftir fremsta megni að forðast allan misskilning, en ég er að tala íslensku hérna, svo það fari ekki á milli mála, ókei? Skiljú?

Ef einhver misskilur eða finnur misalvarlega rökvillu í málflutningi mínum  er sá hinum sama frjálst að benda mér á það með þartilgerðum aðferðum sem í boði eru; t.a.m. athugasemdir, ímeil eða dúfur. Viðkomandi er jafnvel frjálst að lýsa yfir algjöru skilningsleysi á málefninu. Ef ítrekaður misskilningur á sér stað þætti mér vænt um að einhver óháður þriðji aðili vekji eftirtekt á þeirri hegðun og ég mun láta lögregluna vita.

Og auðvitað enda ég greinina á einhverjum furðulegum brandara. Einsog til dæmis mömmu þinni - en mér skilst hún fíli anal.


Óbilandi refsigleði

Það er ónotaleg tilfinning að vita að maður sé bara tala á blaði hjá vissum embættismönnum sem geta ráðið úrslitum um framtíð mína, fjárhag og frama. Svoleiðis skíthausa með svoleiðis viðhorf eru bjúrókratískar bullur og ómenni, og það er fokkíng ótrúlegt hvað þessir andskotar hafa mikil völd.

En það er - það sem við manneskjurnar köllum - mennskt og oftast velviljað fólk að vinna við og í kringum þetta skítapakk.

Þetta á við margt og ég gæti átt við ýmislegt.

En það er eitt tiltekið embætti sem af móðursjúkum ástæðum sá sig knúið að reyna gera mér lífið leitt:

Sýslumannsembættið í Borgarnesi.

Opinber stofnun.

Málaferlin hefjast 7. febrúar 2011.

ANALKUNTA VS RÍKIÐ


Akademísk kveðja og blessun

Þú ert nú meiri dindilhosuhrákælauglubrundsböggull og kaunfúll barmabrundull, og ekki nóg með það heldur ertu líka fjörulallastigamaður með útferðarfés Bob Sagets og Óla Skúla þú holgóma þrumukunta og þarmasugulegremburotta sem angar af tussudufti og öryrkjafýlumúslí með lítin og ljótan þráatilla pikkfastan í daunfúlum skorpusníp á einhverri klofhóruæluömmu með svip Barböru Streisand sem hefur gengið í gegnum tæplega 200 kílómetra langa prestatittlínganámu með smá viðkomu hjá stórum svörtum saurþjöppurum og þjáist þar af leiðandi af alvarlegri iðraþrumu og ógeðslegri kuntuígerð að jafnvel bestu pjöllusjampóin duga ekki til hafa hemil á krakkbláu skapabörmunum, þú drulluháleistur og dusilmenni.

:)

Vertu í bandi!

p.s. Það er kannski óþarfi að taka það fram en til að taka af allan vafa þá er þetta náttúrulega háalvarleg og reður fræðileg úttekt sem ég bind miklar vonir við að virtustu menntastofnanir landsins taki akademískt mark á og athugi gaumgæfilega þá magnþrungna merkingu sem ofangreind málsgrein viðhefur og var unninn útfrá ákveðnum gæðastöðlum og gæti markað djúp fræðileg spor er kljást við eðli og tilurð þessara orða og einstaklinga í nærsamfélaginu þar sem eitt þarf ekki að útiloka annað.


Myndvargur og myndhrellir

Góður félagi minn veltir fyrir sér á Facebook hvort einhver lumi á góðu orði yfir photobomb. Auðvitað komu ágætis uppástungur frá ýmsum aðilum, en það orð sem varð fyrir valinu var “myndhrellir”. Ég stakk uppá “myndvargur”. Ég held ég noti þessi orð til skiptis.

Fyrir ykkur sem ekki vitið hvað felst í þeim gjörningi að myndhrella þá skal ég reyna mitt besta að upplýsa óupplýstan almúgan hvað það er. Myndvargast - í þröngri skilgreiningu orðsins - er beinlínis að brydda uppá eitthvað flipp meðan verið er að taka myndir af hlutum, byggingum og/eða fólki, t.d. með einkennilegum svip.

Ég tók tók til að mynda ágætis syrpu í sumar við að myndhrella og myndvargast:

En hvort orðið er betra?

Myndvargur eða myndhrellir?


Fúkyrðaflaumsblæti og orðamasókismi

Til er fólk sem elskar að veltar sér uppúr orðfæri annara, sérstaklega orðfæri sem er ógó dónó og sóðalegt. Fátt virðist veita þessum einstaklingum meiri hamingju en að hneykslast á þessu orðfæri og setja upp sérstakan lista af subbulegum orðskrúða til að lesa yfir aftur og aftur, svona einsog vanvitar sem hýða sjálfan sig sér til sársaukafullra ánægjustunda. Stundum deila þeir þessum lista sín á milli og er þá kominn vísir að fyrsta íslenska sadómasó-orðfærafélaginu. Skilst þó að þetta séu ansi akademísk hegðun. Ég er hræddur um að svona atferli eigi eftir að færast í aukana í nærsamfélagi fræðimanna. Það er áhyggjuefni.


Orðreðurfæri

Mikið agalega eigum við mörg orð fyrir typpi, ætli það hafi verið gert til að auka á fjölbreytileikan í íslenskum hómóerótískum smásögum?

Stefán tók í gandinn á Jónasi og sleikti skaufan með tungunni áður en hann kokaði lostarsprotann. Jónas emjaði af frygð við reðuratlotinu og stundi lágt, Troddu besefanum uppí sveittu stjörnuna. Jónas tók typpið útúr munninum á sér, snérist á sveif og stakk slátrinu uppí vel snyrta og smurða rassgatið. Stefán andvarpaði af ánægju og þrýsti ástarpinnanum inn og út.

Ég held að tussurnar eigi eftir að fíla þetta í rassgat!


Hámenntað húmorsleysi

Stundum er víst nauðsynlegt að ritskoða sjálfan sig þegar verið er að kljást við alvarlega húmorslaust fólk. Maður má víst ekkert segja meira.


Maður er kallaður Grjóti

Einhverntíman 2007 birtist frétt þess efnis að í einhverju partíi í Hafnarfirði reyndi maður að kyrkja annan mann inní svefnherbergi, og heiftin var víst svo rosaleg að það var víst ekki hægt að ná árásaraðilan af hinum með venjulegum leiðum (þ.e. toga hann af) þannig að einhver tók á það ráð að berja manninn í ennið með stálröri til að róa helvítið niður. Það virkaði og hann var handtekinn stuttu síðar. Þetta var engin gríðarfrétt, en hún var temmilega áhugaverð.

En þessi frétt náði nýjum og alveg ótrúlegum hæðum þegar aðilinn sem kyrkti og var barinn í höfuðið kom fram í Séð&heyrt til að koma öllum sannleikanum á framfæri; hvað gerðist og af hverju. Þessi grein ætti að vera römmuð inn einhverstaðar hjá forkólfum Séð&heyrt sem vinaleg áminning um varfærni í fréttamennsku, eitthvað sem er vissulega áhugavert (í raun alveg ógeðslega fyndið) en ætti ekkert sérstaklega að birta - svona til að hlífa viðkomandi frá félagslegu sjálfsmorði.

Svo virðist þó að viðkomandi aðili - sem er víst kallaður Grjóti (man ekki hvað hann heitir, skiptir ekki máli í rauninni) - hafi alveg ógó mikið viljað komast í Séð&heyrt, og ef vinir hans hafa hvatt hann til dáða og stutt hann til þess arna þá á hann alls ekki góða vini. Greinin er pipruð með ljósmyndum af þessum vanvita og hann lítur út einsog afkvæmi albínóa-heróinfíkils og uppvaknings - náfölur og ómyndarlegur, fjólublár í kringum augun, og sportar þessum svakalega skurði á enninu eftir rörið. Það sorglega við þessa myndaröð er að Grjóti reynir að vera svalur og á einni myndinni er hann með sígarettu hangandi í munnvikinu. Gæti þetta orðið sorglegra? Ó já, Grjóti lætur þann draum rætast.

En hvað gerðist? Hann reyndi við ótrúlega myndarlegan asískan einstakling sem hafði svip og sjón af fögrum kvennmanni en reyndist svo vera karlmaður. Mjög sekksí karlmaður víst. En Grjóti hafði verið að gera sér dælt við viðkomandi í þessu tiltekna partíi og náði að kveikja þvílíka ástarelda að þau/þeir lötruðu inní eitt herbergið til að halda leiknum gangandi. Þegar uppí rúm var komið - og væntanlega eftir dágott fip og fitl, áttaði Grjóti sig á því að hið villta kynlíf sem hann hélt að væri vændum breyttist skyndilega í kynvillu þegar rottan reyndist vera bjúga.

Hvernig brást þessi herramaður við? Hann sturlaðist og reyndi að kyrkja hinn piltinn og honum hefði tekist það ef engin hefði skipt sér af. Og af hverju gerði hann það? Grjóti spyr mjög svo fílófíska spurningu sem kemur fram í lok greinarinnar í Séð&heyrt: “Hvað hefðir þú gert?”

Ég persónulega hefði verið fokking undrandi - þ.e. ef bjúgað og barkakýlið hefðu gjörsamlega farið framhjá mér - og eftir því í hverskonar ástandi ég hefði verið í þá hefði ég annaðhvort a) kinkað kolli af hrifningu, hælt viðkomandi fyrir útlitið, verið mjög uppi með mér en neyðst til að hryggja viðkomandi með þau sorgartíðindi að ég hræri ekki í kallakakói eða b) fokkitt! hefði látið vaða - sérstaklega ef hann/hún hefði verið alveg gríðarlega hugguleg/ur og vel vaxin/n.

Í hvorugu tilfellum hefði ég hringt í Séð&heyrt sömu vikuna og tilkynnt þessa uppákomu. Ég hefði kannski bloggað um það mjög óljóst, kannski svona:

Foooooooooooooooookk! Þrátt fyrir mjög merkileg lífsreynslu með annari manneskju þá er ég dálítið ánægður að hafa ekki skilið eftir símanúmerið mitt.


Eitthvað nýtt títt tík?

Fyrir utan að vera oft alveg óendanlega latur - það latur að maður nennir ekki einu sinni að fara sofa því það er of mikið vesen að standa upp frá tölvunni, drottast inná bað, taka upp setuna, míga beint ofaní klósettið, þvo sér um hendurnar, bursta í sér tennurnar, kreista fílapensla, staulast svo inní svefnherbergi, taka af sér spjarirnar, leggjast uppí rúm og renna yfir sig sængina, ég meina sjitt, það sem maður þarf að leggja á sig fyrir svefninn, ekki sé minnst ef fleiri verkefni bætast við einsog; að slökkva ljósin, loka hurðum, fara úr og í inniskó, skíta og skeina sér, þetta hrannast bara upp! - þá tókst mér nú samt að fá vinnu. Meira segja tvær. Og ekki bara vinnu, maður hefur einnig eignast nýja vini og auk þess hef ég nælt mér í svotilkallaða kærustu.

Já! Þið lásuð rétt þið sem ekki vissuð. Svakalega sekksí, sætri, suðrænni, seiðandi og svarthærðri skvísu. Þegar ég segi suðræn og svarthærð, þá meina ég að hún er upprunin frá Sikiley. Ég veit fyrir víst að það er ein spurning sem brennur á vörum ýmsra er, óumflýjanleg spurning sem er: Hvort hún sé kunnug einhverjum í Sikileysku mafíunni? Það veit ég ekkert um. En það væri ekki amalegt ef svo væri? Ha, Guðmundur?

Talandi um Guðmund þá skilst mér á lögfræðingnum mínum að þetta eigi að hefjast af alvöru núna í september. Þá verður veizla. Því þá á ég líka afmæli.


Hvað er uppi heimalingur?!

Vá, ég verð bara að koma þessum klisjukenndu og lummó skilaboðum á framfæri, en það tengist náttúrulega bloggnotkun - eða öllu heldur vöntun á þeirri iðju minni. Þetta eru svona dæmigerð skilaboð sem hefur verið piprað á nokkur íslensk blogg í gegnum tíðina og ég tel það, einsog ég hef áður ýjað að í byrjun, algjörlega bráðnauðsynlegt að rita þau niður hér þannig að allir geta lesið þau skilaboð, vegið og metið og lagt sinn persónuleg dóm yfir gjörninginn. Án þess að ég vilji draga þetta á langin, enda veit ég að spenna lesandas er gríðarleg, efast ekki eitt andartak um það að þessi orð eru akkúrat þessa stundina að veita þér þá notalegu tilfinningu einsog einhver sé að kitla blöðruhálskirtillinn og þú finnur fyrir unaðshrollinum leika ljúft upp um bakið á þér og þaðan sem það breiðist útum alla útlimi og fram að fingurgómum og útúr barkanum á þér bergmála frygðarstunur eitt andartak og áður en þú veist af er þessi yndislega tilfinning næstum horfinn en bara rétt áður en ég hnykki harkalega með nokkrum reður góður orðum þannig að þér finnst einsog klyftan klofni: Fokk hvað er langt síðan ég hef bloggað!