(framhald af þessu)

Ahh… Nú verð ég bara aðeins að pústa, en ég hef reynt að hemja mína reiði í hvert sinn sem lögreglunúmerið 9702 birtist á skjánum. Ég legg nefnilega fæð á þann mann sem ber þá tölu. Svo hér eru persónuleg - en opin - skilaboð til þín herra lögregluþjónn:

Kæri Guðmundur Hjörvar Jónsson, mikið ósköp væri gaman - þegar þú munt fokka allhressilega upp í starfinu þínu - að sjá þig enda sem Securitaskassadama á næturvöktum hjá 10-11 í Stúdentaíbúðarhverfinu. Ég mundi verzla þar á hverju kvöldi sem þú værir á vakt og kaupa tvo flautusleikjóa, einn handa mér og einn handa þér. Ég mundi kannski segja “Sjúddu á þessu góurinn”, allavega einu sinni, kannski í fyrsta sinn.

Ó, Guðmundur Hjörvar Jónson lögregluþjónn #9702, þó óska ég þess einna heitast að leiðir okkur munu ekki mætast aftur, allavega ekki í bráð. En ef það gerist í þínu umdæmi þá mun ég umsvifalaust taka upp símann og hringja í alla þá lögfræðinga sem ég hef rætt við síðan 1. júní 2009 og fokka þér lagalega upp. Ef ég hefði vitað það fyrirfram, er ég hitti lögregluþjón #9702 frá Borgarnesi í fyrsta sinn á Fellsenda, væri eltihrellir og eineltisbulla sem fyrirlítur fólk sem fylgir ekki “viðteknum” samfélagslegum normum þá hefði ég tafarlaust hringt í lögregluna á Búðardal og lögfræðing.

En, onei. Ég gerði ekki ráð fyrir því hvað þú - Guðmundur Hjörvar Jónsson, lögreglumaður númer 9702 hjá lögregluembættinu í Borgarnesi - værir með svo ofblásna réttlætiskennd að hún getur mögulega eyðilagt þitt litla líf og jafnvel orðið manni að óbætanlegu andlegu tjóni. Þú virðist vera með svo alvarlegar ranghugmyndir um venjulegt fólk, sérstaklega þau sem neyta kannabis í góðu hófi og það getur varla verið að þú gangir heill til skógar miðað við hvernig þú komst fram við mig.

Ég má til með að taka það fram að ég hef næstum eingöngu heyrt miður góðar sögur af þér og þínum störfum, sem ég fer ekkert nánar útí til að forðast að dylgja eitthvað frekar. Jú, kannski aðeins smá. Mig grunar sterklega að þú sért ekkert sérlega vel liðinn meðal samstarfsmanna, svona ef marka má það að þú mætir einn í ræktina en hinir í hópum. Skilst einfaldlega að þú sért bara ekkert vel liðinn yfirhöfuð neinstaðar, og kannski fílarðu það bara. Finnst það bara ógeðslega töff. Dreymir eflaust um að verða einsog Clint Eastwood í Gran Torino. Mig grunar þetta rétt einsog þig grunaði að ég væri “kunnur fíkniefnaneytandi.”

En samt, í fúlustu alvöru. Miðað við hvað ég hef heyrt af þinni persónu tel ég mjög sterkar líkur á að þú hafir haft horn í síðu minni sökum þess að þú hafir ekki fundið neitt alminilega bitastætt og saknæmt í mínum fórum í þessari fíkniefnaleit á Fellsenda. Ég hef verið með hreina sakaskrá og skilað mínu til samfélagsins öll þau ár sem ég hef lifað hér. Og líkt tröllin í sögubókunum, varðstu eflaust alveg brjálaður… inní þér… þegar þú sást mig aftur, keyra í átt að Borgarnesi þar sem ég var á leiðinni í vinnuna.

Einsog ég hef áður komið ögn að, kæru lesendur, en það sem Guðmundur sagði í herberginu mínu á Fellsenda hefði átt að hringja einhverjum viðvörunarbjöllum um hversu skítlegt eðli þessi maður hefur að geyma, er hann sagði:

Já, svo þú hefur gjörsamlega sloppið undan radarnum frá okkur.

Gummi handalausi - einsog hann er víst kallaður - hafði einhverjar fyrirfram mótaðar hugmyndir um mig og mína persónu eftir að hafa hitt mig aðeins einu sinni. Gruna ég jafnvel að hann telji mig vera einhvern gríðarlegan glæpon úr stórborginni - að vinna láglaunastarf á dvalarheimili fyrir langgeðsjúka einstaklinga lengst útí sveit. Eflaust að fela mig frá löggunni. Maðurinn hafði - og hefur hugsanlega innst inni enn - líklegast þá heitustu ósk að ég væri virkilega alræmdur bandíti og sálsjúkur eiturlyfjasali sem hefur komist undan lagana vörðum með ýmsum klækjum og klókabrögðum og aðeins hann - GUÐMUNDUR HJÖRVAR JÓNSSON SÉRLEGUR VERNDARI LAGANA OG RIDDARI RÉTTLÆTISINS- getur stöðvað mig áður en ég valdi hugsanlega óbætanlegu tjóni í hinu viðkvæma samfélagi í Dölunum ekki langt frá Borgarfjarðarsveitina en íbúar þar hafa lifað einsog blóm í eggi þar til ég - ókunnugi maðurinn - mætti á svæðið. Eða kannski áleit hann sig vera svaka gangsta og rappaði í löggubílnum meðan hann var að keyra á eftir mér?

Jó, jó. Hvað sé ég hér?
Einhver ókunnugur heimalingur.
En ég kannast þó við smettið!
Hey, heyr! Ég man það núna!
Er þetta ekki hann?
Kauðinn sem slapp undan radarnum?
Moðerfokking barbarossin atarna?
Á silfurlituðu dópdrossíunni þarna?
Doddi dóp! Hann er þarna dílerinn í Dölunum
drævandi á steisjonbíl eflaust með skottið fullt
af ólöglega ræktuðum grænum bönunum.
að fara -
ógna okkar fjölskyldugildum
ræna börn okkar æsku
hóta ykkur öllu illu
Líklegast sendir hann á ykkur handrukkara
sem mun koma
og brjóta
og bramla
og fokka ykkur upp
Ég þekki fokking hardkor pleijes þeréséðá
Svo ég veiti honum harkalega eftirför
Ég er O.G. Hjörvar
ekkert fær mig stöðvað
að uppræta
þjóðfélagsarfan
engin fokkar
í mér
eða minni vesstu sveit
né mínu hörku krú
Set á kóða þrjú
Fokking blikkblikk lögguljósin
Og fokking stöðva Dodda Dóp
Við Borgarnesbrúna
Hann fer í bílinn minn án mótþróa
En ég er gangsta og ég gæti
Poppakappírassinn á
Hvaða pleijer sem fokkar í mér.
Ég er O.G. Hjörvar
ekkert fær mig stöðvað
að uppræta
þjóðfélagsarfann
engin fokkar
í mér
eða minni vesstu sveit
né mínu hörku krú
Slekk á kóða þrjú
Ég er Guðmundur Hjörvar
Jó, jó Jónsson
Lögregluþjónn
Níu sjö nú-núnúnú núll tveir-aah
Réttlætiskennd, hún örvar
Fokksmáísannleikann
Ég er gangsta, ég veidda
Blikkblikk og blingbling
Bangbang og gangbang.
Vantar smá flæði, en vaddafokk.
Þetta eru engin geimvísindafræði
Hundurinn Hjörvar át. Jó.
Jó!

Ég hvet ykkur sem vilja og geta að taka þennan aumkunarverða rapptexta, pimpa hann upp og gera rapplag.

Maðurinn vissi varla hver ég var, hafði einhverjar hugmyndir hvaðan ég var að koma, eflaust ekki viss hvert ég var að fara og fyllti svo eflaust frjálslega inní hvað ég væri ef til vill að fara gera. En hann þekkti mig ekki rassgat og hafði ekki einu sinni fyrir því að athuga að einhverju leyti fyrren í fokking ágúst?!

Ég er ættaður úr fyndna og friðsamlega gáfumannagenamenginu frá Öræfum í Austur-Skaftafellssýslu. Það fokkar enginn svona í einhverjum frá South-East-Coast-Country Posse og kemst upp með það. Einnig á engin að láta neinn komast upp með svona hegðun til langtíma. Má til með að taka fram að Öræfingar eru á vinalegu nótunum við Suðursveitunga (Eða Deep-South-Side Cribs) sem nær allir - niðjar og ömmur þeirra - eru afskaplega lögfróðir og vinalegir einstaklingar. Af hverju í ósköpunum varstu að fokka svona í mér? Af hverju léstu mig ekki bara í friði og hélst áfram þinni “hefðbundnri eftirlitsferð”? Hver veit, þú hefðir getað hindrað umferðarslys - hvar sem það var - ef þú hefðir haldið áfram þína leið. Þ.e ef þetta umferðarslys átti sér virkilega stað.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)

(framhald af þessu)

"dÚHLEr strággur!"

Lögreglumenn eiga ekki að færa í stílinn. Lögreglumenn eiga að segja satt og rétt frá, það lærði ég allavega sem barn í skóla. En, #9702 tókst endanlega að eyðileggja þann sannleika og var ég nú nógu andskoti efins um það fyrir.

Skýrsla dagsett 1. júní 2009 klukkan 14:52 - :

Þórður er færður í skýrslutöku. Hann var stöðvaður í akstri á vettvangi. Þvagsýni sem hann lét í té reyndist vera jákvætt á THC í prófun. Bifreið Þórðar er ótryggð og hann var ekki með ökuskírteini meðferðis. Þórðu hefur verið kynnt réttarstaða sakbornings og áminntur um sannsögli.

Þórður kveðst aðspurður ekki vilja tja sig um málið.

Staður: Bjarnabraut 2 - Dags. 01.06.2009 15:42

Mér var beinlínis skipað að fara í lögreglubílinn. 9702 lagði af stað án þess að segja mér af hverju. Það var ekkert athugavert við aksturslagið mitt. Ég var skikkaður til að pissa í bolla. Ég var handtekin. Ég óskaði eftir verjanda, var settur í fangaklefa, sleppt svo lausum því “þeir höfðu ekki tíma því það var bílsslys” en bætt við “nema ég vilji fara í skýrslutöku núna án verjanda” Neibb segi ég. Ég geri athugasemd við skýrsluna. Hún er hundsuð. Alltílagi. Ég má taka nokkra hluti úr bílnum mínum. Ég er ekki spurður hvort leita megi í bílnum, en #9702 segir - í viðurvist tveggja annarra lögreglumanna - “við leitum svo í bílnum þegar þú kemur aftur.” Ég man ekki til þess að ég hafi svarað honum. En ég gaf aldrei leyfi.

Skýrsla dagsett 2. júní 2009 klukkan 08:37 - :

Veitti eftirtekt ofangreindri bifreið á eftirlitsferð minni. Þekkti strax bifreiðiina og ökumann hennar, Þórð en hann kom við sögu í fíkniefnamáli fyrir nokkrum dögum.

Akstur ökumanns var söðvaður á Seleyri og hann boðaður yfir í lögreglubifreiðina. Ökumaður kvaðst hafa reykt kannabisefni í kringum 20. maí en ekki reykt síðan. Þórður samþykkti að koma með á lögreglustöðina í Borgarnesi til að láta í té þvagsýni. Þvagsýni reyndist jákvætt á THC í quick tox prófun.

Hefðbundin málmeðferð fór fram á stöð. Þegar verið var að rita framburð Þórðar kom slysaútkall. Því var Þórður vistaður í fangaklefa þar til því verkefni hafði verið sinnt.

Þórður heimilaði leit í bifreið sinni en neitaði að tjá sig um gefnar sakir. Þórður var ekki með ökuskírteini meðferðis þegar hann var stöðvaður og bifreið hans var ótryggð. Skráningarnúmer bifreiðarinnar voru því tekin og bann lagt við notkun hennar.

Staður: Bjarnarbraut 2 - Dags. 02.06.2009 08:44

Jæja, nú skulum við fara yfir þetta, lið fyrir lið.

a) Ég er með mjög sérstök, gulllituð, kringlótt gleraugu, var með stórt rautt skegg og hafði rakað skeggið af hökunni. Það var ekki erfitt að þekkja mig, jafnvel á 90-100 kílómetra hraða að keyra í gagnstæða átt. Og hverju veitti hann eftirtekt? Hvað sá hann sem ég sá ekki? Voru einhver aukaleg þyngsl aftaná bílnum? Svona einsog það gæti verið 500 kíló af kókaíni í skottinu? En takið eftir því að hann þekkti bílinn “strax” og mig líka. Af hverju lá honum þá ekkert á að stöðva mig? Hann keyrði á eftir mér í töluverðan tíma, ég veit það því ég var þarna.

b) Hvaða fíkniefnamál er maðurinn að vísa í? Ekki er hann í alvöru að vísa í þessa heljarinnar og afskaplega lagalegu vafasömu massa-aðgerð þann 22. maí þar sem fundust heil TVÖ FOKKING GRÖMM af kannabisefnum? Já, og auðvitað “tól og tæki til neyslu.” Jú, ætli það sé ekki mjög líklegt að hann sé að vísa í það. Þetta gengur eflaust undir nafninu Risastórasta fíkniefnamálið í furðuheiminum í löggustöðinni  á Borgarnesi. Nema ég hafi verið viðriðin einhverju öðru fíkniefnamáli sem ég kannast ekkert við eða man eftir.

c) Í kringum 20. maí? Ég man ekkert eftir þessu samtali. En só fokking vatt? Einkennilegt smáatriði til að telja upp.

d) Samþykkti ég það já?! Nei væni minn, þú lagðir af stað án þess að segja mér neitt. Ég þurfti að spyrja hvað væri í gangi. Láta í té, já. Það er skemmtilegt orðalag.

e) Eh… hérna, ég lét í té blóðsýni, hvar kemur það fram? Hvergi? Það er skrýtið. Ah, vel á minnst, þá má ég til með að vitna í beiðni sem skrifuð var af #9702:

Beiðni vegna lyfjarannsókn

Þess er óskað að lyfjarannsókn verði gerð á meðfylgjandi sýni:

Blóðsýni nr. 51902

Tegund leitar: Kannabisefni

Atvikalýsing: Ökumaður stöðvaður í akstri kl. 14:32 - kunnur fíkniefnaneytandi.

Þvag kl. 14:43 - jákvætt á THC í quick tox-prófum

Blóð kl. 15:00

Mat: Metið verði hvort ökumaður hafi verið hæfur til að aka bifreið sinni.

Tvær athugasemdir; hversu örugg eru þessi Quick-Tox-próf og síðan hvenær var ég “kunnur fíkniefnaneytandi”? Hef ég birst í blöðunum? Jafnvel Séð&Heyrt? Leikið í auglýsingum? Hvar var ég þegar Guðmundur og Geirfinnur hurfu? Er þetta kannski kunnur einsog í merkingunni “Góðkunningi lögreglunnar?” Hér er önnur beiðni:

Virðulega sakaskrá.

Vinsamlega sendið embætti voru neðangreind sakavottorð:

013-2009-001471 Þórður Ingvarsson kt. 250979-5099

Beiðnin er vegna lögreglumáls/-mála sem eru til meðferðar hjá embætti voru.

Virðingarfyllst.

F.h. Lögreglustjórans í Borgarnesi.

xxx #9702

Þið fáið að sjá svarið eftir andartak, því ég ætla að halda áfram með skýrsluna. Og svo fer ég aðeins útí þetta “kunnur fíkniefnaneytandi” síðar.

f) Hvernig virkar hefðbundin málsmeðferð? Er stórhættulega glæpamanninum - mér - bara afhent nokkur A4-blöð til lesa um rétt minn og meðtaka alvarleika málsins á tíu mínútum? Átti ég að vita hvernig þetta færi fram?

g) Mér þætti forvitnilegt að vita hvar þetta bílsslys átti sér stað og hvernig stendur á því þeirri heppilegu tímasetningu að þegar ég óska eftir verjanda við skýrslutöku þá er útkall og mér stungið í klefann (ekki áður en allt er tekið af mér) og eftir tæpan klukkutíma er mér sagt að þeir hafi ekki tíma í þetta og ég megi bara fara.

h) Nú erum við að koma að súkkulaðikreminu í kexinu, börnin góð: “Þórður heimilaði leit í bifreið sinni” nei, ég gerði ekkert slíkt. Skráður eigandi bílsins heimilaði ekki heldur leit í þessum bíl. “…en neitaði að tjá sig um gefnar sakir” Nema með verjanda viðstöddum. Frá 1. júní 2009 til dagsins í dag hef ég ekki enn verið kallaður í skýrslutöku.

i) Rétt, ökuskírteinið var ekki í veskinu mínu. Af einhverjum ástæðum, sem ég hef ekki enn leitað sérstakrar útskýringar á, fannst ökuskírteinið mitt á Suðurnesjum. Hvernig, hvenær, hvers vegna og ég veit ekki hvað og hvað, veit ég ekki.

Síðla ágúst fær #9702 afhent bréf frá skrifstofu Ríkissaksóknarans í Reykjavík dagsett 27.08.2009. Í bréfi þessu stendur:

Sakavottorð

Til yfirvalda

Vottorð þetta greinir upplýsingar um niðurstöðu í opinberum málum, sbr. 3. og 11. gr.rgl.nr.569/1999

Nafn

Þórður Ingvarsson

fæddur 25. september 1979, fæðingarnr. 509

Niðurstaða:

Ekkert brot.

Ég er aldeilis kunnur. Frægur jafnvel!

En takið eftir einu - sem ég efast ekki um að mínir glöggu lesendur hafa eflaust gert - lyfjabeiðnin er dagsett annan júní. Svar ríkissaksóknara er dagsett tuttugastaogsjöunda ágúst. Af því má áætla, nema það sé svona rosalega mikið að gera hjá Sakaskrá ríkisins, að númer 9702 hafi ekki athugað sakarvottorðið mitt fyrren síðla ágúst.

Ég spyr: Hvaða andskotans ástæðu sá hann til þess að bæta þessu skítakommenti inn í beiðni um lyfjarannsókn en hafði ekki haft rænu á því að tjekka á sakarvottorðinu mínu fyrren rúmlega þrem mánuðum seinna? Hann hefði frekar átt að segja “kunnur skítkastari” í þessari einföldu lyfjabeiðni, minn kæri Guðmundur - ef það vill svo heppilega til að þú sért að lesa þetta núna - því að þarna skeistu svo langt uppá bak að það á eftir að leka niður andlitið á þér, og þrátt fyrir mína reynslu í að þrífa mannaskít, þá held ég að þetta muni rækilega festast við smettið á þér.

Hvernig er hægt að vera - að mínu hófsama áliti -forkastanlegur fáviti í svona vinnu? Eru engin sérstök próf sem menn þurfa að ganga í gegnum til að verða lögreglumenn eða er hvaða bjána sem er hleypt í þetta starf?

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)

(framhald af þessu)

Við Borgarnesbrúna þann 1. júní 2009 klukkan 14:30 var ég stöðvaður á leið minni frá Reykjavík. En ég var á leið í vinnu, á Fellsenda. Ég var stöðvaður af engum öðrum en lögregluþjóni númer 9702, sá hinn sami sem stjórnaði þessari afskaplega misheppnuðu fíkniefnaleit.

Þessi færsla og sú næsta mun að mestu snúast um sektargerð stílaðri á vefbókarhöfund sunnudaginn 22. nóvember 2009 sl. málsnúmer 013-2009-001471, kennitala 250979-5099, er varðar kæru vegna meints brots á umferðarlögum mánudaginn 1. Júní 2009 kl: 14:32 á silfurlitaðri Toyotu Corolla, station-ökutæki á Vesturlandsvegi við Seleyri 301 í Hvalfjarðarsveit.

Sko. Ég endurtek og endurítreka. Ég hef aldrei komist í kast við lögin. Ekki svona. Sumir gætu haldið annað, en það er bara ekki satt. Sumir hugsa kannski af hverju ég hef ekki komist í kast við lögin og ég segi að ég sé þegar búinn að svara þeirri spurningu.

Ég er ekki til ama og hef engan áhuga á því, sækist ekki eftir mikilli athygli, bara svona sæmilegri athygli til að minna fólk á það að ég er til. Ég er svona einsog sirka 160 þúsund aðrir íslenskir Facebook-notendur. Nema - einsog ég hef áður greint - ég á það til að fróa mér meðan ég er á ferð, sérstaklega þegar ég er í tæplega 90-100 kílómetra hraða á greiðfærum vegi á heiðskírum degi með lögreglubíl á eftir mér. Þá er best að kippa í´ann. Toppurinn er náttúrulega þegar lögreglumaðurinn kveikir á lögregluljósunum, þá verður kynferðislega spennan svo mikil að ég kömma á stýrið og aðeins í framrúðuna.

Málið er að í skýrslunum sem #9702 skrifaði daginn sem ég var handtekinn og daginn eftir eru dálítið dularfullar. Þegar mér var gefin kostur á að lesa fyrstu skýrsluna, þá spurði ég “Hvað ef ég skrifa ekki undir?”, þá sagði hann “Það skiptir engu máli” - en ég var í frekar andlegu ójafnvægi og skrifaði samt undir án mótþróa, enda vildi ég hypja mig af staðnum áður en ég brysti í grát. En það er víst alveg satt - hef ég frá hæstaréttalögmanni - að það skiptir engu máli hvort þú skrifar undir skýrsluna eða ekki. Er það ekki magnað?

Í skýrslunni segir orðrétt - warts and all:

Þórður er færður í skýrslutöku. Hann var stöðvaður í akstri á vettvangi. Þvagsýni sem hann lét í té reyndist vera jákvætt á THC í prófun. Bifreið Þórðar er ótryggð og hann var ekki með ökuskírteini meðferðis. Þórðu hefur verið kynnt réttarstaða sakbornings og áminntur um sannsögli.

Þórður kveðst aðspurður ekki vilja tja sig um málið.

Áður en ég geri nokkrar athugasemdir við þessa tilteknu skýrslu þá ætla ég fyrst að koma með mína upplifun af þessu tiltekna atviki er ég var stöðvaður, skipað í lögreglubíl, fluttur á lögreglustöð, handtekinn, settur í fangaklefa og svo sleppt úr haldi:

Þessi lögreglumaður keyrði framhjá mér, snéri við líklegast tíu til fimmtán mínútum seinna, kom aðvífandi á eftir mér, elti mig í dágóða stund og kveikti á ljósunum þegar komið var að Borgarnesbrúnni (eða Hvítárbrú, eða hvað sem hún heitir). Ég er að tala um dágóða stund sem korter, jafnvel tuttugu mínútur. Lengur jafnvel.

Hann er einn í bíl, umferð er lítil og það eru fá ef nokkur vitni af því er ég er stöðvaður á Þjóðvegi eitt þennan annan í Hvítasunnu tvöþúsundogníu.

Hann spilar sig voða hissa á að ég sé ökumaður bílsins. En miðað við það sem ég heyrði frá lögreglustjóranum þann 10. desember sl. og það sem ég las í skýrslu dagsetta 2. júní 2009, þá var hann með fulla vitneskju um hver væri ökumaður bílsins og hafði af þeim ástæðum eingöngu ákveðið að elta mig og stöðva.

Hann skipar mér inní lögreglubíl án þess að upplýsa mig um ástæðu þess að hví hann stöðvaði mig til að byrja með, hann leggur af stað án þess að upplýsa mig um ástæðu þess að hafa stöðvað mig. Hann tilkynnir ástæðuna þegar ég inni eftir því. - ekki veit ég hvort að samskipti okkar í bílnum séu til á upptökum. Hef ég fyrir víst frá einum lögfræðingi að svona háttalag lögreglunnar kallast “frelsissvipting” - kannski þarf bara að pimpa lögin aðeins upp og kalla þetta “kurteisisheimsókn” - Bí-atsj!

Aksturslag mitt var á engan hátt grunsamlegt. Ég fór hvorki of hratt, né reikaði eða keyrði á annan hátt óvarlega. Þetta staðfesti #9702 sjálfur í lögreglubílnum þegar ég spurði um ástæðu þess að ég var stöðvaður. Hann segir mér eflaust eitthvað á þá leið að hann gruni að ég sé undir áhrifum og telur sig vera vinna gott og þarft lögregluverk með því að stöðva mig. Þau tíu ár (já, ég tók bílprófið þegar ég var tvítugur, reikningsgeta þín er eflaust mjög góð en mér fannst bráðnauðsynlegt að taka þetta fram) sem ég hef verið með bílpróf hef ég verið stöðvaður tvisvar fyrir hraðakstur - einsog ég hef nefnt áður -, einu sinni lent útaf þjóðveginum vegna hálku - engan sakaðist - og einu sinni bakkað lauslega á bíl með þeim afleiðingum að hægri afturljósin á hvorum bíl mölvuðust - engan sakaðist.

Þegar á lögreglustöðina er komið er mér skipað að skila af mér þvagprufu. Ég óska sérstaklega eftir því að blóðprufa sé tekin. Hringt er í lækni, sem kemur og tekur úr mér blóðsýni.

Eftir að niðurstöður úr þvagprufu eru ljósar þá tilkynnir hann mér á lögreglustöð að ég sé handtekin fyrir að keyra undir áhrifum kannabisefna og afhendir mér blað með tilheyrandi upplýsingum varðandi stöðu mína sem sakborning. Óska ég eftir þeim rétti að láta vin eða vandamann vita um hagi mína. Þegar ég segi honum í hvern ég vil hringja, þá neitar hann mér um þá ósk því að “hann kemur málinu ekkert við”, þegar ég ítreka kröfu mína og óska eftir rökstuðningi fékk ég svar sem jafngildir “af því bara.”

Þegar hann spyr mig hvort ég vilji gefa honum skýrslu, þá nýti ég mér þau réttindi að óska eftir verjanda. Hann ákveður að færa mig í klefa, þar sem ég fæ að dúsa í tæpan klukkutíma. Er hann kemur aftur tilkynnir hann mér að það hafi orðið bílslys og að “þeir hafi engan tíma í þetta”. Þrátt fyrir þennan meinta tímaskort þá ítrekar hann þá kröfu að ég gefi skýrslu, sem ég neita nema ég hafi verjanda. Ég er ekki með stálminni, en ég man ýmislegt. Mig rámar nefnilega í það að ástæða þess að mér hafi verið stungið í klefa var sökum þess að það þurfti að “bíða eftir verjandanum”. En, ég efast um að það hafi verið skjalfest, en kannski getur einhver góðhjartaður lögreglumaður sem starfar eða var starfandi með þessu ómenni vitnað um þetta mál.

Hann ákveður að taka bílinn úr umferð vegna þess að hann er ótryggður. Ég var tiltölulega nýbúinn að fá bílinn afhentan, hann var því enn skráður á fyrri eiganda og því enn tryggður á hans nafni. Ég taldi það ansi ótrúlegt að bíllinn væri ótryggður. Auk þess sem ég ætlaði að tryggja bílinn á mínu nafni í sömu viku og ég var handtekinn.

Hann sagðist mundi leita í bílnum þegar ég kæmi aftur að sækja hann, en þegar ég kem þrem dögum seinna og fæ bílinn afhentan þá er augljóst að búið er að leita í bílnum án míns samþykkis eða dómsúrskurðs.

Það sætir einnig furðu að ég hafi fengið að keyra bílinn, enda vitað mál að ég væri eflaust enn með THC í þvagi þar sem það er mælanlegt í þvagi allt að tvær til sex vikur, jafnvel lengur. Sú staðreynd er sérkapítuli útaf fyrir sig.

Þegar ég minntist á að ég var við það að bresta í grát, þá er það alveg dagsatt, ég var við það að brotna niður þarna á lögreglustöðinni. Þegar mér var sleppt lausum og ég var á leiðinni í Hyrnuna á Borgarnesi var ég í öngum mínum. Þegar þangað var komið keypti ég mér kaffi og settist við borð í sjoppunni í tómu tjóni, beið eftir vini mínum sem ég hafði heyrt í nokkru áður - en hann hafði verið að ganga Esjuna og það var tæpur klukkutími í hann. Ég sat þarna með grátstafina í kverkunum, að hamast við að hemja þennan andlega kokteil af reiði, biturð og vonleysi. Í stuttu máli þá vissi ég ekki mitt rjúkandi ráð. Ég var með batteríslausan síma og ónýtt hleðslutæki. Heddfónarnir fyrir æPoddin skemmdir. Þegar vinur minn loksins kemur og ég sest inní bílinn brotna ég endanlega niður, græt og er töluverðan tíma að jafna mig.

Þetta var ekki skemmtileg lífsreynsla, því farið var með mig eins og ég hefði átt að vera vanur þessu. Bara alist upp við það að vera stöðvaður af lögreglunni og fluttur á lögreglustöð frá því ég hvítvoðungur. Gangsta. Playah. Móðurmjólkin mín var krakk, blý, bitsjes og blíngblíng.

Frá því 1. júní til dagsins í dag hef ég ekki enn verið kallaður í skýrslutöku. Í raun frá 1. júní fram að 9. desember hafði ég nákvæmlega ekkert frétt af þessu máli, hvernig það stæði eða hvað væri í gangi. Það er lítið mál að athuga síma- og póstburðareikninga hjá lögregluembættinu á Borgarnesi til að staðfesta það. En þetta er ekki búið. Númer 9702 skrifaði aðra skýrslu daginn eftir og lyfjarannsóknabeiðni þar sem hann finnur sig knúinn til að gefa ögn eftir uppá blautu löggudrauma sína með því beinlínis að ljúga.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)

(framhald af þessu)

Þið sem voruð að stilla inná bloggstöðina Blogdodd, þá er þetta fimmti kafli í tíu kafla Bloggfærslu sem ber titillinn “Ég, glæpamaðurinn?” og hefur birst dag hvern um hádegisbilið síðan 1. febrúar. Mál þetta varðar hugsanlegt fíkniefnamisferli. Ég mæli með því að hefja lestur á 1. kafla og þaðan að næsta kafla og svo koll af kolli. Einnig gæti komið fyrir að ég bæti við svokölluðum “viðauka” líkt og ég gerði eftir fyrsta kafla, svona, ef ske kynni að það færist fjör í leikinn.

Ég leyfi mér að koma með eilítinn útúrdúr áður en lengra er haldið. Ég fer ekkert leynt með þá staðreynd - þó ég sé ekkert að flagga henni í tíma og ótíma - að ég á vissulega til með að neyta kannabisefna af og til, líkt og stór hluti landsmanna. En ég skil ekki hvernig það kemur lögreglunni eða nokkrum öðrum manni við hvað ég aðhefst í mínu einkalífi - jafnvel þó ég viðurkenni það hér á þessum vettvangi.

Ef ég yrði spurður hreint út á mínum vinnustað eða annarsstaðar, hvort ég neytti kannabis, þá mundi ég líklegast bíta í jaxlinn og svara því játandi og spurja hvað það kemur málinu við. Sumt fólk hefur voðalega furðulegar hugmyndir varðandi hippa einsog mig.

Hvaða gagn þjónar það samfélaginu að krímínalesara mann sem hefur ekki gert neitt annað af sér en að neyta vafasamra vímugjafa af og til? Ég hef ekki stundað þjófnað eða rán til að viðhalda þessari hófsömu neyslu, hef ekki myrt, nauðgað eða framið neinn annan stórfelldan glæp, s.s. líkamsárás, fjár- og/eða skattsvik.

Vissulega er þetta tiltekna áhugamál mitt einhverskonar brot á íslenskum lögum, en þetta lögbrot er svo léttvægt miðað við mörg önnur að það sætir virkilega furðu hví kannabisefni eru yfirhöfuð bönnuð. En það er efni í aðra og ítarlegri greinargerð. Þó ætla ég aðeins að rausa.

Sko, mér finnst meirihlutarök eiga ágætlega við lögleiðingu hér á landi. Það er fullt af fólki sem neytir kannabisefna, rétt einsog það er fullt af fólki sem drekkur áfengi, eða reykir tóbak, eða aðhyllist ýmsar misasnalegar og misgáfulegar skoðanir. Við erum ekki að tala um tugi eða hundruða, við erum að tala um þúsundir, ég gæti vel trúað því að það slagi uppí tug þúsunda, ég er svo sæmilega bjartsýnn að tíu þúsund í viðbót hafa í það minnsta prófað þetta og ekki orðið meint af.

Sumir mundu ganga skrefinu lengra og segja að flest allir landsmenn hafa neytt kannabisefna. En, ég er ekki svo öfgafullur í bjartsýni minni.

En samt sem áður, á að refsa öllu þessu fólki fyrir það eitt að neyta hamps? Það er hægt að gagnrýna þessa neyslu og lífernið sem fylgir því, auðvitað, gagnrýni er nefnilega svo góð og heilbrigð. En að glæpgera suma hluti sem eru kannski eða kannski ekki þjóðfélagsmein er allra, allra síðasta útspilið.

Svo fremi sem fólk - einsog ég - erum ekki til ama í þjóðfélaginu, hvert er þá vandamálið? Við erum ekkert að fara hætta þessu sísvona, jafnvel þó maður sé handtekinn. Þetta er viss lífstíll, og það er með þetta einsog svo margt annað að þónokkuð margir einfaldlega “vaxa” uppúr þessu, eða hætta þessu, eða láta þetta afskiptalaust í einhvern tíma en gera sér kannski tyllidaga með gömlum hasshausavinum. Það fara ekkert allir beint útí valmúa-afurðir eftir að hafa fengið sér í einn haus.

Auðvitað eru til frávik, fólk sem eyðir öllum sínum vökustundum í að reykja eiturdóp og er með gáfnafar á við gamalt teppi og endar svo inn og útúr meðferð. Svo eru til við hin, með greindavísi í þriggja stafa tölunni og lifum eins eðlilegu lífi og nær allir íbúar lýveldisins hafa kost á. Það væri fínt að fá meira borgað, fínt að fá aukavinnu við mitt hæfi. En, ég er sæmilega sáttur við mitt.

Algjört bann, lagalegt óumburðarlyndi (zero tolerance) og refsing við neyslu vafasamra vímugjafa er svo örlí tú midd-fortís tventíeð sentjörrí að það hálfa væri fokkíng nóg. Og það er bara hreinlega alls ekki að virka. Kommonn, viðurkennið það. Ég nenni ekki að leitast eftir almennilegum rökum fyrir því af hverju það er hreinlega bara alls ekki að virka, þau eru bara svo mörg. Mitt persónulega dæmi finnst mér vera ágætt. Jú, auk þess má nefna að það er bara pláss fyrir rúmlega 300 manns í fangelsum landsins. Hvað á að gera? Eyða tughundruðum milljóna eða jafnvel milljarða króna í að byggja tíuþúsund manna fangelsi? Í alvöru?! Kannski með yfirvarpinu að það væri atvinnuskapandi? Breyta Íslandi í fanganýlendu? Á ég að renna mér lengra niður í rökvillurennibrautinni?

Það á bara að afglæpa þetta og lögleiða þetta í ströngum og skipulögðum skrefum. Starfa samkvæmt slagorðinu “Fræðsla, ekki (eða allavega í það minnsta afskaplega hófsöm) hræðsla”. Hafa þetta jafnvel í tilraunaskyni í sex ár (til að byrja með?) og gera reglulegar kannanir og rannsóknir varðandi meinta skaðsemi kannabisneyslu. Ef glæpir minnka, atvinna helst stöðug, jafnvel eykst út af ferðamannaiðnaðnum og að allur almennur iðnaður sem skapast í kringum kannabisræktun, vinnslu og sölu er til bóta fyrir samfélagið, gáfnafar fólks fer almennt ekki dalandi og alls kyns innlagnir vegna geðsjúkdóma helst að mestu stöðugt (jafnvel minnkar), þá tel ég þessa tilraun vera greit sökksess.

Svo ég kryddi þetta með frekar einfaldri pólítík og barnalegum efnahagsaðgerðum, en ég er mikill stuðningsmaður einfaldra lausna: Hverju höfum við svosum að tapa? Við erum þegar búin að missa allt og nú skal sko refsa almenningi almennilega - hvort sem við erum hassreykjandi bensíntittir, spíttsjúkir líkamsræktarfrömuðir eða veruleikafirrtir, vinalausir og einmana lögreglumenn - fyrir það sem þessir kókaínsniffandi bankapervertar hafa komið okkur útí?! Ég held að annar hjúkrunarfræðingur, sem er auk þess algjör dúlla og alvöru gaur (ólíkt móðursjúklingnum) hafi orðað það best þegar hann sagði:

Ég læt ekki ríða mér í rassgat lengur!

Svo hví ekki að reyna leita hentugri leiðir til að borga niður þessar skuldir - svona einsog með skjótfengnum gróða sem fylgir sölu vafasamra vímugjafa á borð við kannabis - og stefna að hinu ásættanlega samfélagi, þar sem við getum sæst á nokkur stór grundvallargildi, þar á meðal umborið hegðun annarra, svo fremi sem sú hegðun er ekki að skaða samfélagið á neinn alvarlegan hátt. Eða eitthvað svoleiðis. Þetta eru ekkert útópískar hugmyndir, þetta er bara hugmynd sem gæti vel virkað. Nema refsigleði eigi að vera hluti af okkar þjóðfélagsímynd.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)

(framhald af þessu)

Mér eru sérstaklega í minni samskipti sem fóru fram á milli mín og #9702 í herberginu sem ég gisti í, er hann spurði mig hversu lengi ég hefi neytt kannabisefna og ég hafi svarað á þá leið að ég hafi neytt þess af og til í töluverðan tíma, þá segir hann, orðrétt: “Já, svo þú hefur gjörsamlega sloppið undan radarnum frá okkur.” Þegar ég spyr hann hvað hann meinar með þessu, segir hann “Nú, sagði ég eitthvað vitlaust?” og ég lýsi yfir furðu minni á þessari staðhæfingu með orðunum “Ég bara veit ekki hvernig ég á að túlka þessi orð þín”. Meira var ekki um þetta sagt, allavega ekkert sem stakk verulega uppúr líkt og þetta radarskomment. En mér fannst þetta alveg afskaplega furðuleg ummæli og ég varð vægast sagt undrandi.

Við vorum svo beinlínis skikkuð til að pissa í bolla og þar með staðfesta að við höfðum verið í neyslu. Mig minnir nú að við höfðum eflaust viðurkennt það að hafa neytt kannabis, svo ég áttaði mig ekki alveg á tilgangnum með þessu, þangað til mér var sagt að valið stóð á milli þess eða vera rekin, eins ótrúlegt og það hljómar.

Sökum aðstæðna í þjóðfélaginu var ég ekkert spenntur yfir því að missa vinnu mína, svo úr þessum tveim afarkostum - að mestu í boði stjórnenda Fellsenda - kaus ég að míga í bolla. #9702 fylgdi mér inná baðherbergi, horfði á mig vippa honum út og fylgdist spenntur með er ég pissaði í bolla.

Hann tók upp hvíta skífu, sem ég hafði aldrei séð áður á ævi minni og spurði hvort ég þekkti þetta. Ég neitaði því. Hann útskýrði fyrir mér hvað þetta gerði, en hann tjáði mér að þetta mældi s.s. mismunandi ólögleg efnasambönd í þvagi. Quick-Tox er víst lögguslangrið úr hverfinu. Úr þessari prufu kom fram að ég hafi vissulega neytt kannabisefna - einhverntíman á síðastliðnum 1-30 dögum eða meir.

Þjóðverjinn neitaði að gefa prufu, og ákveður frekar að hætta og stytta dvöl sína um tæpa tvo mánuði (en hann hafi verið á landinu síðan í lok septembers 2008 og hafði ætlað sér að vera á landinu í heilt ár) og hættir störfum í byrjun ágústs og flýgur til Þýskalands stuttu síðar.

Ég efast um að skilyrði 77. gr. sakamálalaga um það hvenær megi taka þvagsýni hafi verið uppfyllt. Þar segir að sé heimilt að taka þvagsýni úr sakborningi og rannsaka þau enda leiki rökstuddur grunur á að hann hafi framið brot sem varðað getur fangelsisrefsingu að lögum. Enn fremur má taka þvagprufu úr öðrum en sakborningi ef verið er að rannsaka brot sem varði allt að tveggja ára fangelsi. En látum það liggja milli lagalega hluti.

Við sem pissuðum í bolla er keyrt í Búðardal og af okkur er tekin skýrsla. Að svo loknu er okkur keyrt aftur uppí Fellsenda. Ég hafði víst ekkert brotið af mér, því ég fékk enga sekt né kæru, svo mér er óskiljanlegt hvers vegna það taldist nauðsynlegt að taka af mér einhverja sérstaka skýrslu nema verið séð að kortleggja alla neytendur á landinu. Eftir þetta var ætlast til þess að ég mundi fara aftur í vinnu sama kvöld einsog ekkert hefði í skorist.

Að ég hafi orðið verulega fúll eftir þetta atvik lýsir minni bullsjóðandi reiði ekki nægilega vel, og þegar í bætist að ég eigi svo bara dressa mig upp, brosa framan í samstarfsfólkið eftir þetta og eflaust vonast eftir því að ég mundi bara veifa hendinni, yppta öxlum og segja “Já, hva, ég er vanur ´essu úr hverfinu. Bláu svínin eru alltaf að bögga mig, ég höndla svona sjitt einsog ég höndlaði mööööömmmuuuðína!”

Ég varð alveg ómælanlega reiður útí yfirmenn, stjórn og starfsfólks Fellsenda eftir þetta atvik. Held að eina fólkið með viti þarna um tíma hafi verið óvitarnir.

Ég varð reiðari en æstustu aðdáendur Metallica þegar þessi plata kom út á sínum tíma með tilheyrandi vonbrigði og reiði, auk þess varð ég reiðari en hörðustu og húmorlausustu MetallicAhommar - sem aksjúllí fíluðu þessa plötu! - þegar þeir sjá þetta fótósjopp og eflaust froðufella af bræði. Sú bræði verður einsog pokarottuprump miðað við þá sjóðbullandi bræði sem kraumaði í mér sumarið 2009.

Þetta er einnig afskaplega súrrealískt í því ljósi að helsta ástæðan fyrir þvi að hringt var í lögregluna var sú að nýji starfsmaðurinn svaf aðeins yfir sig á morgunvakt og mætti með þreytt, djúpt sokkin og blóðþrútin augu. Það var þetta rauða í augunum sem kom hjúkrunarforstjóranum í uppnám sem endaði í móðursýki. Enn súrrealískara er það að daginn áður - minnir mig - var starfsmannafundur og þessi starfsmaður boðaður hjartanlega velkominn til starfa. Ég man ekki eftir að hafa heyrt “Svo fáum við lögreglu og fíkniefnaleitarhund til að gramsa um í dótinu þínu á morgun, as procedure, svona, til að láta þér líða einsog heima hjá þér.”

Mig grunaði þá, einsog mig grunar enn, að verulega hafi verið á mér brotið í þessu máli. En ákvað þó að gera ekkert í málinu til þess að eiga ekki í hættu að verða atvinnulaus. Þar sem ég var ekki kærður né sektaður og ekkert frekara lögreglumál gert úr þessu - svo ég vissi til - þá vildi ég bara gleyma þessu og helst að allir aðrir gerðu það bara líka. Ekkert vesen, ekkert rugl.

Eftirá að hyggja hefði ég - auðvitað - átt að neita þeirri bón að míga í bolla og leita af annarri vinnu, því ég vissi ekki að lögreglumaðurinn sem stjórnaði þessari aðgerð, #9702, væri dálítið vafasamur gaur. Eltihrellir gætu sumir sagt. Terróristi líka, hann allavega terroræsaði mig annan í Hvítasunnu.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)

(framhald af þessu)

22. maí 2009 byrjaði ég vinnu mína klukkan 1600. Að loknu rapporti, tók ég til lyfin sem voru í minni umsjá þessa vakt. Stuttu síðar stóð lögreglumaður í gættinni og spurði eftir mér. Þessi lögreglumaður er með lögreglunúmerið 9702 og er starfandi hjá lögreglustjóranum í Borgarnesi. Hann var áður lögreglustjóri í Búðardal en var flæmdur þaðan burt, að mér skilst, út af almennum fávitaskap.

Hann skipar mér að fylgja sér yfir í gamla hjúkrunarrýmið. Fyrir framan húsið blasa við mér tveir lögreglubílar og tveir aðrir lögreglumenn bíða eftir okkur, auk þess voru þeir með fíkniefnahund.

Þetta var á sólríkum og heiðskírum degi, klukkan rúmlega 16:30, verið var að vinna á gamla hjúkrunarrýminu við að rífa niður skorstein og traffíkin framhjá Fellsenda var töluverð. Frá mínum bæjardyrum séð var þessi uppákoma ansi furðuleg, líkt og einhver stórglæpur á borð við morð hafi verið framinn.

Ég hef - svo það komi fram og ég mun líklegast endurtaka það aftur og ítrekað - aldrei upplifað annað eins áður. Nokkurntíma. Ever. Eflaust voru margir ökumenn að furða sig á því hvað væri í gangi þarna, enda er hægt að sjá nokkuð vel frá veginum á bílaplanið hjá Fellsenda.

Ástæðan fyrir þessari lögregluaðgerð var grunur um fíkniefnamisferli. Til að gera langa sögu stutta þá var leitað í herberginu mínu, Þjóðverjans og nýja starfsmannsins. Í þessari leit fannst ekkert hjá Þjóðverjanum, “tól og tæki til neyslu” í mínu herbergi og rúmlega 2 grömm af kannabisefnum hjá nýja starfsmanninum. Upplýsingar um magnið fékk ég frá téðum starfsmanni.

Einnig var leitað í bíl sem ég hafði nýlega fengið afhent lyklana af, en ég hafði í hyggju að eigna mér hann á löglegan hátt. Ekkert fannst þar. Vert er að minnast á að ég fékk ekki að sjá neinn dómsúrskuð fyrir þessari leit, en mér var sagt síðar að það hafi verið nóg að fá leyfi frá forstöðumönnum stofnunarinnar, sem ég held að sé nú ekki allskostar rétt. Og svo leyfi frá mér til að leita í bílnum. Njeee, tjaaa. Mér fannst ég nú ekki hafa neitt val um málið. En, þá er nú gott að vera dálítið vitur eftirá:

Í 75. gr. sakamálalaga nr. 88/2008 segir að leit skuli ákveðin með úrskurði dómara nema fyrir liggi ótvírætt samþykki eiganda eða umráðamanns. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu í máli sem finna má í dómasafni Hæstaréttar frá 1994, bls 813, að lögreglu hafi ekki verið heimilt að fara í herbergi E, sem bjó í herbergi á heimili foreldra sinna, þó að A, faðir E, hafi gefið lögreglunni leyfi. Í dóminum segir:

Ákærði bjó í foreldrahúsum og hafði þar til afnota sérstakt herbergi. Það var varið af ákvæðum stjórnarskrárinnar um friðhelgi heimilis. Samþykki föður ákærða sem húsráðanda nægði ekki til þess, að lögreglumenn mættu leita inngöngu í herbergið án dómsúrkurðar, eða samþykkis ákærða.

Það er ljóst að sömu sjónarmið eiga við í mínu tilfelli og í þessum Hæstaréttardómi. Það var ekki nóg að fá leyfi frá forstöðumanni Fellsenda til að fara og leita í mínum vistarverum. Þetta var mitt aðsetur. Þarna var á rétti mínum brotið.

Hvað fannst hjá mér? Ekkert saknæmt. Hvað vantaði? Dómsúrskurð.

Sumar súperlöggur ættu að vera í verulega djúpum skít útaf svoleiðis. Djúpt tekið í árina kannski, en maður hefði nú haldið að lögreglan ætti að fara eftir lögum. En ekki var nú númer 9702 í einhverjum bobba. Onei. Ekki enn allavega.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)

(framhald af þessu)

Frá 13. febrúar 2009 vann ég á dvalar- og hjúkrunarheimilinu Fellsenda við sæmilegan orðstír. Fellsendi er í Dalasýslu og hefur þessi stofnun verið starfrækt síðan 1968. Á Fellsenda starfa um 30 manns - 40 þegar best lætur - sem sinna á bilinu 24-26 langveikum geðsjúklingum. Árið 2006 var nýtt hjúkrunarrými klárað og tekið í notkun, þannig að gamla hjúkrunarheimilið var þá notuð sem hálfgerð geymsla. Fellsendi er í miðjum dölunum, svona sirkaabát. Ef færðin er góð þá er þetta rúmlega 20 mínútna akstur frá Búðardal og ca þrjú korter frá Borgarnesi á hæsta mögulegum og löglegum hraða.

Í lok ársins 2008 - ef mér skjöplast ekki - var starfsfólki, sem á annað borð óskaði eftir því, boðið að hafa aðsetur í sex herbergjum sem stóð til boða í gamla rýminu. Ég ákvað, sökum þess að ég hafði ekki bíl til umráða, að hafa þarna aðsetur og, þegar á leið, flutti ég meira segja lögheimilið mitt þangað.

Þegar ég kom voru tvö herbergi upptekin. Í öðru var vinalegur Þjóðverji og í hinu huggulegur Pólverji. Okkur Þjóðverjanum varð vel til vina frá fyrsta degi. Vert er að taka fram að viðkomandi er farinn aftur heim til Þýskalands. En hann stytti dvöl sína í kjölfarið á atburði sem ég mun greina frá í komandi færslum.

Þann 17. eða 18. maí byrjaði ungur einstaklingur störf hjá Fellsenda. Þennan einstakling þekkti ég ekkert fyrr en hann kom á Fellsenda og, ef þess krefst fyrir dómi einhverntíman, þá getur viðkomandi vottað það. Við þekkjumst í dag, en það er nú óhjákvæmilegt það sem við unnum saman í stutta stund og upplifðum þessa sömu lífsreynslu, okkur til ríkulegs lærdóms um hverskonar persónu sumir einstaklingar hafa að geyma.

Til dæmis, bak við falskt bros sæmilega ánægðs hjúkrunarforstjóra - sem er aukþess djákni - leynist móðursjúkt og fordómafullt foreldri sem yfirfærir vandamálin heima fyrir yfir á starfsfólk á vinnustað og gerir sér auk þess ekki grein fyrir því - líkt og sumir lögreglumenn - að orð og gjörðir geta haft töluverð áhrif. Þessi einstaklingur var í verulega móðursjúku ástandi þegar hún tók eina afdrifaríkustu ákvörðun í mínu lífi án þess að láta sér detta í hug að ráðfæra sig við mig á einhvern hátt og taldi sér trú um að hennar afspyrnu heimskulegu gjörðir væru til þess að gera mér einhvern greiða. Þessi bölvaða kristilega afskiptasemi mun ganga af mannkyninu dauðu.

En, svo ég vitni í einn lögfræðinginn minn:

Um var að ræða fíkniefnamál sem hófst þann 22. maí 2009 með því að hjúkrunarfræðingur á Hjúkrunarheimilinu Fellsenda í Dölum tilkynnti lögreglu um mögulegt fíkniefnamisferli þriggja starfsmanna, þ.á.m. umsækjanda.

Þessi tiltekni hjúkrunarfræðingur er núna í vinnu á Grænlandi eftir að hafa verið rekinn frá hjúkrunarheimilinu í lok októbers. Kannski með skít og skömm, ég veit það ekki. Fólk má alveg tengja þetta tvennt saman, ég geri það að minnsta kosti, stöku sinnum allavega, mér til mikillar ánægju og yndisauka. En þetta töldust víst sparnaðaraðgerðir. Ég fer ekkert nánar útí hennar þátt og uppákomum af hennar hálfu á mínum vinnustað þetta sumarið, mér nægir að segja að kellingin var klikk!

Ég skilaði inn uppsagnarbréfi þann 19. október 2009 og hætti alfarið störfum um áramótin 2009-2010, með smá reisn.

DJ Doddi dóp úr dölunum, át dovg

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)

Ég hef svosum engu við þetta að bæta, vildi bara vekja örlitla athygli á þessu. Sumir eru eflaust að velta því fyrir sér hvernig standi á þessari ögn dramatísku byrjun, en það er nú einfaldlega útaf því að þetta er búið að vera í vinnslu í töluverðan tíma. Ég má þó til með að þakka Örvitanum kærlega fyrir plöggin tvö.

Hér eru nokkrir tenglar til að hafa til taks, sem ætti að gefa ykkur forsmekkinn af því sem koma skal:

Reglugerð um sakaskrá ríkisins
Umferðarlög
Lög um meðferð sakamála
Reglugerð um klínískar lyfjarannsóknir á mönnum
Umsókn um klíníska rannsókn
Einelti

Ég vil koma því á framfæri að í þessum skrifuðum orðum þá er ég með hreina sakaskrá. Tvisvar tekin fyrir ögn hraðan akstur (ca. 110 í fyrra skiptið, kannski um 116 í seinna), en ég borgaði sektirnar samviskusamlega. En þess utan þá er ég 30 ára gamall og hef aldrei komist í kast við lögin.

Ég er að mestu ómenntaður, þ.e. engar gráður eða diplómur. Ég hef verið starfandi í þroskaskerðinga- geð- og öldrunarheilbrigðis- og félagsgeiranum í að ganga 9 ár, þess utan hef ég unnið við allt mögulegt. Ég hef borgað mína skatta síðan ég var lagalega skyldugur til þess. Ég hef hagað mér að mestu vel, hef allavega ekki verið til sam- eða þjóðfélagslegs ama. Ég er að jafnaði oftast kurteis, vinalegur og sæmilega vel að máli farinn. Skemmti mér um helgar. Eyði stórum hluta af mínum takmörkuðu launum í reikninga og neyslu, s.s. matvörum, tóbaki, áfengi og ýmsu öðru.

En, þegar ég segi að ég hafi aldrei komist í kast við lögin, þá lýg ég smá. Mér eru minnistæð orðin “[Þórður] er áminntur um sannsögli” úr einni af tveim lögreglusskýrslum sem ég mun vitna í á næstu dögum.

Í þessari færslu og níu til viðbótar sem munu birtast á sama tíma á jafnmörgum dögum mun fjalla að mestu um afskaplega undarleg lögreglumál sem ég lenti í.  Allar þessar færslur eru skrifaðar fram í tíman, þannig að að öllu óbreyttu þá mun aðeins einn maður verða nafngreindur - að mér undanskildum, að sjálfsögðu - en það verður lögregluþjónn hjá lögregluembættinu á Borgarnesi.

Ég má til með að taka það fram að ég ber ágæta virðingu fyrir því starfi sem lögreglan - almennt - stendur fyrir. Vissulega er ýmislegt sem er gagnrýnisvert, t.d. viðbrögð lögreglunnar við mótmælum svo eitt dæmi sé tekið. En því miður fyrir lögregluna í heild þá eru ýmsir starfsmenn hennar sem mættu vissulega gangast undir niðurskurðahnífinn. Til dæmis sá sem ég mun líklegast nafngreina þann 8. febrúar. Fram að því gengur hann undir tölunni 9702.

Haldið ykkur fast, því þetta verður einkennilegt ferðalag um ákveðin lög sem þjóna engum öðrum tilgangi en að þóknast einhverjum geðþóttaákvörðun og duttlungum misviturra, fordómafullra lögreglumanna, almennt lögfræðilegt jargon, hugsanlega hjartnæmt kannabisblaður, dularfull vinnubrögð, móðursjúkir yfirmenn og kannski dulin ósk um umburðarlyndi gagnvart þeim sem neyta vafasama vímugjafa og fúnkera fullkomnlega - líkt og annað eðlilegt fólk sem stundar önnur heilbrigð og óheilbrigð áhugamál - í siðmenntuðu samfélagi manna.

Ég vil þakka öllum sem lásu yfir þennan texta og einnig vil ég þakka öllum sem ég hef ráðfært mig við varðandi þetta mál alltsaman. Tel ekki nauðsynlegt að nefna nein nöfn, þið vitið hver þið eruð og enn og aftur eigi þið mínar bestu þakkir skilið.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)

FYLGIST MEÐ!!! ÞETTA VERÐUR OVSOM!!!

Ein góð leið til að losa um kynferðislega spennu er að stunda samfarir.

Ef samþykkur aðili fæst ekki til verksins getur oft verið nóg veita unaðstund með sjálfum sér, þ.e. sjálfsfróun.

Kynferðisleg spenna milli tveggja einstaklinga er þó ein mest óþolandi tilfinningastreita sem til er, því maður er náttúrulega ekki viss hvort að aðilinn á móti sé að farast úr serðleysi líkt og þú.

Vitaskuld vill maður ekki þröngva neitt uppá neinn nema maður vilji vera moðerfokking nauðgari. Og hver vill vera moðerfokking nauðgari? Vilt þú vera moðerfokking nauðgari? Kommon? Ekki vera fáviti.

En beinskeyttar spurningar eru oft góð til síns brúks, því að spurningin “Viltu ríða?”, eins dónaleg og hún ku hljóma sumum, er þó allavega til marks um vissan heiðarleika. Því hver spyr svona spurningu án þess að viðkomandi sé gjörsamlega að farast úr náttúrulegri greddu?

Fylgdist með tveimur samstarfsfélögum á vaktinni á vinnustaðnum hér í sveitinni að spila Solitaire í vinnutölvunni. Þannig er nú mál með vexti að slökkt er á netinu hér eftir klukkan sautjánhundruð í þeim tilgangi að spara og veita visst aðhald á símareikningum sem getur farið uppí tug, jafnvel hundruðþúsunda í hverjum mánuði. Þetta netleysi getur gert margann nútímamanninn bilaðan og ég varð vitni af þessari einstöku bilun sem lýsir sér þannig að upplifa eitthvað - bara eitthvað - á tölvuskjánum.

Þannig að þeir félagar spiluðu kapal í til þess að láta hann ganga upp - auðvitað - en það var ekki tilgangurinn, tilgangurinn var að maxa gluggann áður en kapalinn væri kláraður til að fylgjast með því þegar spilin skoppa á handahófskenndan hátt á skjánum og skilja eftir sig slóð og fylla uppí græna Solitaire-gluggan. Það var tilgangurinn. Og spennan var svakaleg!

Það er alveg með eindæmum hvað Friðrik Gísla er haldinn mikilli kvenfyrirlitningu þegar hann líkir mínu svartagallsrausi við það allra versta sem gamlar konur úr Vesturbænum geta tuðað um. Auk þess virðist hann telja að þær séu allar óhamingjusamar og þunglyndar og þurfa bara einhverja “meðferð” til að verða jákvæðar og glaðar.

Ég á bara ekki til eitt aukatekið orð yfir þessari mannvonsku og hatri. Mér bara fallast hendur þegar einhver fertugur iðnaðarmaður og aukinheldur getulaus táfýlukall sem býr einn í kjallaraholu sem hann leigir svart í Breiðholtinu, fer með svona svívirðilegar aðdróttanir gagnvart gömlum kerlingum úr Vesturbænum. Hann er eflaust gríðarlega bitur kall, einsog allir aðrir táfýlukarlar úr Breiðholtinu eru.

Þetta lundarfar hans má eflaust rekja til móður hans, sem eflaust er afskaplega hamingjusöm og góð kona en átti það til að kæfa greyjið Friðrik Gísla í æsku með of mikilli ást og ríkulegum gjöfum sem gerði hann fráhverfan vinum og öðrum ættingjum sökum þess að hann fann ekki fyrir jafnmikilli hlýju og ánægju hjá þeim líkt og hann gerði í funheitum barmi móður sinnar.

Greyjið Friðrik Gísla, ég bara hálfpartinn vorkenni manninum. Hann ætti kannski að fara í meðferð og verða jákvæðari, skrá sig á Einkamál punktur is og kaupa sér íbúð.

Merkilegt með þessar alhæfingar.

Tsk, tsk.

Ég held það sé lítið við leikarana að sakast í þessum íslensku “klemmu”-gamanþáttum Marteinn - fyrir utan kannski Góa biskupsson sem greinilega lét glepjast af fagurgala leikstjóra og handritshöfund um að eftirherman hans af Indverja (eða Pakistana, eða afskaplega vafasöm túlkum á Kínverja) væri alveg “gríðarlega fyndið” og - miður fyrir trúverðugleika hans sem leikara - trúði því. Það hlutverk eitt og sér ætti að taka af allan vafa um að hér er á ferðinni afskaplega misheppnað íslenskt sjónvarpsefni sem mun ekki einu sinni eiga lífdaga á DVD, hvað þá VHS.

Afsakið að ég sletti, en kommðefokkonn?! Af hverju fengu þeir ekki alvöru útlending til að leika útlending. Þetta er eitthvað svo fyrir neðan allar hellur! Hvað næst? Tómas Lemarquis að leika negra? Af hverju túlkaði Gói ekki þennan bréfbera frekar einsog slefandi retarður? Ó, er Jói vinur hans kannski búinn að gera það í Fangavaktinni, þar sem hann lék einmitt retarð? Æ, æ.

En, einsog ég segi, það er lítið við leikarana að sakast, fyrir utan hvað þau eru léleg að leika. Aðal-illmennið í þessum ömurlega gamanleik er Bjarni Haukur Þórsson. Þessi maður - ef marka má Martein - hefur ekki hundsvit á húmor, hvað þá - einsog gefið er til kynna - amerískum sit-com-þáttum. En því var slengt fram að þessir þættir eru gerðir í þeim anda.

Af þessum tveim þáttum sem ég hef séð þá hef ég ekki einu sinni hlegið, varla flissað og þegar ég fer að hugsa nánar útí það, þá hreyfðust ekki munnvikin á mér nema kannski þegar ég sagði “Hvern andskotan er verið að bjóða fólki uppá?” eða “Djísús fokking kræst, á þetta að vera fokking fyndið?!”

Þetta er bara ekkert fyndið og það sem gerir þetta alveg pínlega ófyndið er fokking dósahláturinn - sem er víst ekki dósahlátur, heldur alvöru fólk að hlæja meðan á upptökum stendur, sem er vægast sagt ótrúlegt. Rámar eitthvað í það að það hafi verið reynt einhvern tíman áður í öðrum íslenskum gamanþáttum sem ég man ekki rassgat hvað kölluðust, en minnið skjöplast ekki þegar ég held því fram að þeir þættir voru á svipuðum kalíber og þessi mahafakking Marteinn. Það er að segja, svo það fari ekki á milli mála, alveg stórfenglega ömurlegt og ófyndið!

Að fá hvítan lókal mann til að leika útlending með dökka hörund… ég hélt að það hefði dottið úr tísku 1960 og eitthvað. Þá rann upp fyrir mér, gæti verið að Bjarni Haukur Þórsson sé einmitt að leita eftir inspírjason í tæplega hálfrar aldar amrískum sit-com-þáttum? Það gæti útskýrt þetta allslæma skopskyn sem maður augljóslega þjáist af, líkt og hann væri með illkynja æxli í eistunum.

Þoli ekki ömurlegan húmor, sérstaklega ömurlegan íslenskan húmor. Og þoli ekki heldur að vita það að töluverðum fjármunum er dælt í svona kjaftæði sem hefði frekar mátt rata inná tjekkareikninginn minn.

Og því minna sagt um Spaugstofuna, því betra.

Ég held í alvöru að Snæbjörn eigi eitthvað bágt með að leggja saman tvo og tvo. Þegar fyrsti þátturinn af Fangavaktinni var settur á netið og hlaðað niður af þúsundum einstaklinga þá gjammaði þessi vanviti um það að framleiðendur væru beinlínis að tapa á þessu niðurhali og nú ætlaði sko Smá-Ís að sýna þessum glæpamönnum hvar Maó keypti ölið, og í einkennilegri bræði sinni lýsti hann því yfir að hann ætlaði að kæra fólk - af handahófi - fyrir þennan stórkostlega þjófnað.

Bíddu. Halló?! Hverskonar tegund af steik er þessi maður?

Ég veit ekki betur en að Nætur- og Dagvaktin séu með söluhæstu innlendu mynddiskum síðari ára. Sú staðreynd sannar það að framleiðendur eru ekkert að tapa á þessu niðurhali. Langt í frá. Og þeir þættir voru nú niðurhalaðir líka af þúsundum einstaklinga en mynddiskarnir - og nú vona ég að ég sé ekki fara með eitthvað fleipur - seldust eflaust í tugþúsundum. Hvar er tapið?

Ef framleiðendurnir hefðu tapað á því tiltekna niðurhali - einsog þessi meðalgreindi mannapi hélt fram þá og heldur fram nú - þá hefði ekki verið haldið áfram með framleiðslu þáttana. Þeir eru - án efa - að stórgræða á þessum þáttum! Veit ekki betur en að það á að hefja sýningar (eða byrjað á því) á þessum þáttum á hinum ýmsu sjónvarpsstöðum annarsstaðar á Norðurlöndunum. Svo eru víst fregnir um áhugasama einstaklinga hjá Bandarískum sjónvarpsstöðum um að endurgera þessa þætti þar. Hvar er tapið?

Hvaða rosalega tap  er þessi maður að tala um? Þetta rosalega tap er ekkert annað en ímyndað tap sem er unnið útfrá einhverskonar síðvúdú-hagfræði-kenningum sem er aðeins hægt að finna í vænissjúka kollinum á þessum geðbilaða manni. Auk alvarlegra ranghugmynda er hann með afskaplega alvarleg einkenni af internetfóbíu og allt sem viðkemur nútíma tækni. Það var eflaust hann sem kom með þá brjálæðislegu ákvörðun á sínum tíma að gefa Fóstbræður EKKI út á DVD, frekar á VHS, því DVD var bara eikker tískubóla skilurru sem mundi bra hverfa sko.

En ef ekki, þá breytir því ekki að þessi maður er fáviti og ætti að vera rekinn. Aðeins extrím nöttkeis mundi láta sér detta það í hug að draga einhverjar ip-tölur úr potti og fara kæra handahófskennt fólk fyrir að niðurhala þætti úr þáttaröð sem var ekki einu sinni búinn og varla byrjuð - hvernig veit hann t.d. að allt þetta fólk er ekki bara með Stöð 2 en er að vinna vaktavinnu? Hann ætti að skella á sig múl áður en hann tjáir sig aftur í fjölmiðla og fokking hugsa sinn gang, hefur hann spáð í vinnunni og fjármagnið sem fer í svona aðgerðir einsog hann stingur uppá? Snæbjörn! Það er alveg gríðarleg vinna og fjármagn sem fer í svona aðgerðir, bara svona ef ske kynni að þú rekist á þessa færslu.

Fangavaktin á eftir að rokseljast þegar það kemur út á DVD, rétt einsog hinar tvær þáttaraðirnar. Og Bjarnfreðarson á hugsanlega eftir að vera ein vinsælasta íslenska kvikmynd sem gerð hefur verið.

Snæbjörn, ef það vill svo heppilega til að þú sért að lesa þetta; skammastu þín og stingdu kúpunni uppí rassgatið á þér og vertu þar með þinn illa greidda skíthaus!

[Það er hugsanlegt að eftirfarandi þjóðfélagslegt innlegg sé ekki fyrir viðkvæma svo ég vill bara nota tækifærið og biðjast velvirðingar á hugsanlegri kvenfyrirlitningu er sumir kunni að greina í eftirfarandi færslu og vonandi særi ég [eða nokkur annar er kynni að gera athugasemdir] ekki neinar tilfinningar á annan hátt, ef svo er, þá biðst ég bara innilegar afsökunar]

Ég er kannski svona agalega seinn á eftir en ég vona þó samt að þessi frétt hafi nú ekki farið framhjá neinum, en er það virkilega svo að  47. af flöttustu tussunum sem eru í reður hárri valdastöðu og líklegast verið kvenna lengst á valdatúri sem forsætisráðfrú á Íslandi og er fokking esbía í þokkabót? Ekki slææææmt mar!!!

Þessi óvéfengjalega staðreynd gæti reynst ágætis grundvöllur fyrir íslenzku internet-meme. Svoleiðis getur allt byrjað með saklausu flippi:

Sem getur stundum farið útí sprell:

Það er alveg mögnuð þessi lunda í fólki sem þykist vera alveg gríðarlega pjé sjé að sjá alltaf neikvætt, ærumeiðandi og móðgandi við allskonar fokking orðalag, sem öðru venjulegu fólki þykir ekkert tiltökumál. Þetta er til dæmis mjög algengt hjá skíthausum sem amast útí málflutning feminista eða trúleysingja.

Svoleiðis fólk geta verið alveg gríðarlegir bavíanar í sumum umræðum. Hvað í ósköpunum er til dæmis hræðilegt við orðið “leiðrétting”? Þessi pæling - svo ég noti neikvætt og lýsandi orð yfir þessu hátterni - er með eindæmum heimskuleg að það nær ekki nokkurri átt og er einfaldlega skýrt dæmi um að þrollast á netinu.

Hvaða andskotans orð er hægt að nota í staðinn? Svona, í fúlustu alvöru? Á að nota orðið “breyting”? Eða “íhugun”? Hvað með “lífsskoðunarendurathugun”?

Nei, svona fyrirsláttur og aumkunarverður orðhengilsháttur er bara rugl og fólk sem heldur þessu fram eru fávitar og geta fokkað sér.

Annars mæli ég með grein dagsins á Vantrú: Þúsundasta trúfélagsleiðréttingin - það sem mér finnst einna merkilegast er að af þúsund einstaklingum sem hafa leiðrétt sína trúfélagsskráningu þá hafa einungis tveir skráð sig í ríkiskirkjuna, en mig minnir nú að það hafi verið guðfræðingar að hæðast að þessu átaki.

Kommon þarna litla esbían þín, misstu það útúr þér. Kallaðu mótmæli hryðjuverk. Gerðu það! Plíííís!

Svo geturðu túlkað innflytjendur sem araba og þá ertu á réttri leið. Í rauninni bara á beinni leið. Einsog allir vita þá eru allir hryðjuverkamenn arabar en allir arabar eru ekki hryðjuverkamenn. Gakktu svo bara rakleiðis í Sjálfstæðisflokkinn - ef það er búið að kvikna á perunni - og taktu Steingrím með þér. Þið eruð allavega á þeirri braut þið afvegaleiddu, tækifærissinnuðu popúlistar. Aumingjar jafnvel og skræfur, heiglar, ræflar, skíthausar, dusil- og ómenni.

Megið þið lengi lifa, líkt og Davíð Oddson, Geir H. Haarde, Þorsteinn Pálsson, Jón Baldvin Hannibalsson, Steingrímur Hermannsson, Jón Ásgeir Jóhannesson, Björgólfsfeðgar, Werner- og Bakkabræður, bankateymið einsog það leggur sig og allir hinir siðblindu heimskingjarnir sem komu okkur beint og óbeint í þennan fúla forapytt, sér til ævivarandi skít, skömm og athlægi.

Ég segi bara einsog ömmur útum allt land: Skammist ykkar og snáfiði burt!

Fór á heimildarmyndina Guð blessi Ísland í kvöld og það verður bara að segjast að sem heimildarmynd þá er hún óttalegt drasl. Fyrir utan myndatöku, klippingu og afskaplega dramatíska tónlist, þá virðist vanta nánast allt í hana; dagsetningar, staðsetningar, upplýsingar, útskýringar og nöfn á viðmælendum.

Hvernig í andskotanum á þessi mynd að útskýra fyrir erlendum áhorfendum þá atburði sem áttu sér stað hér fyrir ári síðan? Sem upprifjun á atburðum er leiddu til stjórnarslita með þrúgandi tónlist frá Hilmi Erni Hilmarssyni, sem slík, er hún “ágæt”. Það er ef þú ert borin og barnfæddur hér og fylgdist með gangi mála.

Það var einsog myndin væri bara alltaf að byrja og virkaði einsog fyrsta uppkast, versjon 0.47 af heimildarmynd um kreppuna. Ekkert nýtt kom fram í henni sem maður vissi ekki þegar og maður fékk að sjá inní heimili hjá mótmælendunum Sturlu og Evu, auk þess að vita að sonur hans Geir Jóns er voða trúaður og góður löggukjeelll. Eina fólkið sem sagði eitthvað sæmilega af viti voru sjóarnir sem voru að gera við netin.

Bjarni, Jón Ásgeir, Björgólfur Thor og Geir sögðu nákvæmlega ekkert sem var eitthvað gríðarlega upplýsandi og þessar áhyggjur þeirra - allavega Jóns - að hafa sagt eitthvað sem viðkomandi vildi ekki sagt hafa hefði bara getað komið frá fólki sem var eflaust drullufullt og útúrspíttað og ekki munað eftir viðtalinu. Það er hægt að draga saman allt sem þeir sögðu með eftirfarandi málsgrein:

Peningar, já, ég vinn með svoleiðis. Tölur á blaði. Verkfæri sem á að sá og rækta og horfa á vaxa, annars deyr það. Eða eitthvað. Og kreppa? Rosalegt. Kyngimagnað alveg hreint. Aldeilis, seisei. Ég er með æxli.

Ekkert bitastætt, ekkert merkilegt. Bara tímasóun og spandering á tólfhundruð krónum sem ég hefði frekar átt að eyða í bjór á Celtic Cross og ég hefði eflaust skemmt mér betur og fengið frekari upplýsingar varðandi fjármálalífið með að stara á einhvern handahófskenndum róna fyrir framan Stjórnarráðið liggjandi í sinni eigin ælu og saur. Sem þessi mynd er.

Þetta er bara óttalegt rúnk með engu brundi. Líkt og kauði hafi gjörsamlega tæmt sig við að fróa sér eftir hvert viðtal og kömmar bara lofti.

Drasl!

Fór á fimmtudaginn var í skrifstofur Símans og spurði um Guðmund Jóhannsson. Kom þá ljós að hjá Símanum starfa þrír Guðmundar Jóhannssynir. Eftir smá rannsóknarvinnu og aðstoð frá nokkrum starfsmönnum fannst hinn eini sanni Guðmundur Jóhannsson. Sá hinn sami sem ég einmitt ræddi við á mánudaginn var þá vikuna, en hann bauð mér það tilboð að að rifta sex mánaða bindissamningnum, skila netlyklinum og þyrfti ekki að hafa áhyggjur af einhverjum öðrum skilmálum fyrir utan að ég mundi borga 10.000 króna sektina. Ég - enda er ég svo dipló - sagði honum að ég skyldi hugsa málið. Og það gerði ég.

Guðmundur þessi var ansi snar í snúningi þegar ritarinn við innganginn hóaði í hann. Ég var varla sestur í fína svarta IKEA-leðursófan í biðstofunni þegar hann kom stökkvandi inn og bauð mér góðan daginn. Fékk gestapassa hjá ritaranum, sem er bara samkvæmt prótókóli. Við spjölluðum bara á vinalegu nótunum - einsog siðmenntað fólk gerir. Guðmundur þessi, einsog ég hef áður minnst á og sem reyndist vissulega rétt, er prúður sómadrengur, skilningsríkur og snyrtilegur og eflaust vel metinn hjá Símanum og samstarfsmönnum.

Ég minntist á símtalið góða og að ég væri með “gagntilboð”. Við trítluðum niður stigan í matsalinn og hann bauð mér uppá dýrindis Símakaffi á Café Síminn, sem ég vitaskuld þáði með þökkum. Fengum okkur svo sæti í kaffistofunni og spjölluðum um daginn og veginn, vantrú og báknið. Svo snéri ég mér að alvöru málsins, þ.e. “gagntilboðið” sem hljóðaði á þessa leið: a) að ég mundi halda áfram með þennan 6 mánaða bindissamning og greiða fyrir áskriftartilboð 3, sem samsvarar 3990 krónur á mánuði eða b) greiða þennan tíu þúsund kall, skila netlyklinum, rifta þessum bindissamning og flytja öll mín símaviðskipti eitthvert annað.

Þetta var náttúrulega allt á vinalegu nótunum, enda óþarfi að hækka raust sína eða æsa sig af óþörfu þar sem maður hafði nú fengið nægan tíma til að róa sig niður síðan þessi 55 þúsund kall birtist á heimabankanum mínum. Hann sagðist ætla að athuga “baklandið” sitt og hafa svo samband við mig samdægurs eða daginn eftir. Við spjölluðum ögn lengur um lífið, tilveruna og allt saman þar til við ákváðum að hér væri komið gott af hjali, enda hafði ég annað við tíman að gera og hann líka. Hann fylgdi mér upp og að útganginum, tókumst í hendur einsog herramenn og kvöddumst.

Daginn eftir hringdi hann í mig og - viti menn - fyrirtækið Síminn vill endilega halda í mig og viðskiptin mín. Tel ég þessu máli hafa lokið farsællega fyrir alla aðila. Þannig endaði mitt epíska ævintýri um 3G-reikninginn frá símfyrirtækinu Síminn.

Og það varð mikil gleði og hamingja.