Munu þessir útúrtjúnuðu og ellupoppuðu mannvitsbrekkur ekki vera rónni fyrren einhver af þessum moðhausum ná virkilega að drepa einhvern og þar með koma Höfn á kortið sem þriðji hættulegasti staðurinn á landinu á eftir Keflavík og Reykjavík? Það væri glæsilegur árangur, ef takmarkið er að gera þennan smábæ að fýsilegum kosti fyrir kuntudólga með kriminal tendensa. Má ég nú frekar biðja um hampreykjandi hippa og kommúnista frekar en eins atkvæða hellisbúa sem telja nauðgun jafngilda ást.

Á Vísi.is er greint frá árás sem átti sér stað fyrir utan Víkina aðfaranótt laugardags þann 22. mars. Ráðist var aftan að Böðvari Reynissyni, söngvara í hljómsveitinni Dalton, með glasi eða flösku með þeim afleiðingum að hann skarst illa á háls, það kom þriggja sentímetra djúpur skurður og kauði missti næstum tvo lítra af blóði.

Það sem gleymist að segja frá er fádæma hetjuleg frammistaða frænda míns Kristjáns sem stöðvaði blæðinguna meðan beðið var eftir aðstoð og að Stjáni, sem hefur nú til margra ára sungið í hljómsveitinni Parket sem einatt voru að spila á Víkinni þetta sama kvöld, hafi verið það óeigingjarn að munda míkrófónin fyrir Böðvar á Neskaupsstað og Fellabæ, laugardags- og sunnudagskvöld sömu helgi.

Hvað ætli Böðvar Reynison hafi gert skítseiðinu sem varð honum næstum að bana? Kannski bent á að hann væri í ljótum buxum? Að hann væri með stuttar lappir og langan maga? Máske að hann væri illa rakaður? Var kannski nóg fyrir Böðvar að vera ekki héðan? Ekki nógu lókal fyrir lókal pöbbinn?

Það hefur eflaust verið einhver ein af þessum klassísku ómerkilegu ástæðum sem aðeins einstaklingar með einum litningi of mikið telja vera nægileg ástæða til ofbeldisverka þegar orðaforði og skýr hugsun gengur ekki.

Eins þegar maður var vitni af því að Villi, söngvarinn og gítarleikarinn í Vax, var skallaður fyrir utan sama stað á Norðuljósablús. Ástæðan ku vera sú að hann hafi kallað eitt Beckham-vönnabíið barbídúkku. Kræst! Það er ekki einsog Villi hafi haft rangt fyrir sér! Við erum að tala um mann sem virðist vakna klukkan sex á morgnana svo hann gæti meikað sig áður hann lætur sjá sig meðal siðaðra manna (eða villimanna). Gaur sem á eflaust alla þættina með Queer Eye og horfir á það reglulega svo það síist inní báðar þrjár heilasellurnar hvernig skal raka sig og greiða. Dæmigerð athyglismella sem heldur að hann geti falið gagnkynhneigð sína með því hóta barsmíðum. Afar vanþenkjandi einstaklingur, gæti átt í erfiðleikum með orð sem innihalda stafi. Kannski að ég taki það fram að þessi búðingur réðst ekki beinlínis á Villa, en á stóran þátt í því með því hvetja eflaust til þess.

En ég er afskaplega ánægður með Böðvar að hafa kært þessa árás, gefur kannski moðerfokking augaleið en það er nú svo að það hefur hent ansi oft í gegnum tíðina hér á Höfn er fólk hefur verið misþyrmt að það hefur bara látið það yfir sig ganga og reynt að gleyma og/eða fyrirgefa verknaðinn eða álíka kristilegt kjaftæði. En auðvitað á að kæra svona árás. Rétt einsog að aðiljinn sem var misþyrmdur á Miklagarði í þrjá tíma af tveimur neanðerdeltussum ætti alveg hiklaust að kæra. En maður hefur bara ekkert heyrt af því og það læðist að manni grunur að engin kæra er í bígerð.

Að kæra svona greindarskertur skepnur er ein af fáu aðferðunum til að kynna þeim fyrir veruleikanum sem þeir búa í: orsök og fokking afleiðing. Önnur aðferð er að leyfa þessu háttalagi að stigmagnast þar til eina kvöldstundina mætir hinn klassíski slefandi fæðingarhálfviti hálfum bænum sem munda heykvísla, kyndla, tjöru og fjaðrapoka. Og svipurinn á múgnum er glaðhlakkalegt hatur.

Það ætti að vera auðveldara að taka á svona vandamáli í 2000 manna smábæ frekar en 150.000 manna smáborg. En vonandi að það þróist samt ekki í “for the common good”-mentalíti einsog í Hot Fuzz.

Karl faðir minn var að tína til nokkrar dósir og flöskur til að fara með í endurvinnslu. Á pallinum fyrir utan var poki með smá rusli, aðallega umbúðir af bjórkippum. Er hann gramsaði þar í fann hann þessa dýrindis flösku, óopnaðan og vel kældan Carlsberg. Ég hefði fellt tár ef ég væri ekki svona mikið heljarmenni sem pissar brennisteinssýru og kúkar demöntum. Ég læt duga að setja smá bjórdropa á kinnarnar og ímynda mér að ég hafi tárast af ánægju, bara svona til að fá smá hugmynd hvað tilfinningar eru. En eitt veit ég þó, það er aldeilis gott að fá sér bjór eftir næturvakt í kolanámunni.

Hjúkrunarheimilinu meina ég. Mismælti mig þarna.

Þegar ég sé myndir af fólki í Star Wars búningum fæ ég einkennilega tilfinningu, blanda af kjánahroll og öfund. Því þegar maður sér metnaðinn sem lagt er í t.d. búninginn af Darth Vader, þá hríslast lítil hugmynd í heilahvelinu, og einsog illkynja æxli, gæti hún tekið yfirhöndina og dregið mig til samfélagslegum dauða. Bara hugmyndin að kaupa Darth Vader búning og stika um bæjinn einsog ekkert væri er freisting dauðans - en ég má ekki gefa eftir til myrku hliðarinnar.

Hér er gamall sannleikur: Íslenskur kvikmyndaiðnaður er til háborinnar skammar og Edduverðlaunin gera ekkert annað en niðurlægja þessa dvergvaxna draumóra um öflugt kvikmyndalíf á landinu. Það eru ca. 2-3 kvikmyndir, í mesta lagi, framleiddar á ári hverju hér á landi. Einsog með innlent sjónvarpsefni, þá er afar lítil endurnýjun í starfskraftinum. Svona frekar sovéskt. Það er þó huggun harmi að Hrafn Gunnlaugsson hefur ekki gert kvikmynd síðan gæluverkefni hans er byggt var á smásögu Davíðs.

Því er nú ekki að neita að til eru góðar íslenskar kvikmyndir og frábærir innlendir þættir, en manni finnst líða langur tími á milli framleiðslna. Það má gróflega áætla að þessi geiri fær smá fjörkipp á rúmlega tíu ára fresti, þó er nafngiftin ekkert ægilega frumleg: Rokk í Reykjavík, Sódóma Reykjavík, 101 Reykjavík - Radíusbræður, Fóstbræður og Næturbræður… vaktin. Allt eðalstöff.

Óháð kvikmyndagerð er nær algjörlega óþekkt hér á landi, að undanskildum tveim kvikmyndum eftir Hauk Margeir; (ó)Eðli og 1. Apríl. Það allra versta við innlendan kvikmyndaiðnað eru fávitarnir sem telja sig hafa einhvern metnað og heildarmynd yfir sínu verkefni. Til að mynda téður Hrafn Gunnlaugsson.

Á leið minni frá Reykjavík fyrir nokkru stoppaði ég aðeins á Víkurskálanum í Vík og fékk mér pulsu og kókómjólk. Við sósurnar varð mér starsýnt á DVD-hulstur. Það var heimildarmynd um gerð Bjólfskviðu. En hvergi sá ég sjálfa kvikmyndina Bjólfskviðu. Ég hugsaði spekingslega með sjálfum mér “Vattðefokk?” Ég er enn eftir að sjá hana.

Fyrir ekki svo löngu síðan var nefnilega alveg gífurlegt húllumhæ yfir Bjólfskviðu. Þetta var 2003- 2004. Í það verkefni var mokað sand af seðlum. Dregnir voru upp morknir leikarar. dustað af þeim rykið og dressaðir í hið fínasta víkingapúss. Ingvar E. Sigurðsson-fadið var ekki enn búið að lægja og vitaskuld var honum troðið í eitt af aðalhlutverkunum sem var ófreskjan Grendel. Upprennandi breskum leikara var narrað til að taka þátt í þessum herlegheitum með loforð um titilhlutverkið Bjólfur. Og að lokum var einhverjum ómerkilegum vannabí vestur-íslenskum leikstjóra tranað fram sem einhverjum bjargvætti íslenskra víkingamynda og mikið fár var gert í fjölmiðlum. Þetta átti að vera það besta síðan steinaldarmennirnir uppgötvuðu að hjól er ekki kassalaga.

Hún var tekin upp, klippt, hljóðblandað, tónlist í höndum allsherjagoðans Hilmars Ö. Hilmarsson, svo að lokum var henni plöggað sem opnunarmynd á kvikmyndahátíð í Kanada.

Áhorfendur voru ekkert sérlega hrifnir.

En eftir allt þetta brouhaha í kringum herlegheitin þá bjóst maður við einhverju framhaldi í fjölmiðlum. Onei. Eftir hún var sýnd á nokkrum kvikmyndahátíðum þá var einsog framleiðendur skömmuðustu sín alveg agalega fyrir hana. Það var ekki minnst einu orði um hana í blöðum eða á ljósvakamiðlum eftir smá innskot um að hún hafi fengið miður góða dóma erlendis frá.

Það er einsog að þetta hafi bara verið einhver margra vikna sukkferð sem endaði með sódómískum hópbólförum allra viðstadda, það tekið upp og sýnt óklippt fyrir fjölda manns. Eitthvað sem allir, þátttakendur og áhorfendur, vilja helst gleyma. Og hafa farið í sálfræðimeðferð í kjölfarið

Á IMDb.com fær myndin 6.2 í einkunn og rýnin sem ég las voru flest öll sammála um þrennt:

1. Rosalega er Ísland fallegt land, epískt og magnað og alveg súper-dúper. Vásamólí maður!
2. Öööh. Já klippa dulúðina burt og gera Grendel að manneskju, sneddí en samt, af hverju að nútímavæða tungumálið? Það vantar bara að Bjólfur labbar inní helli Grendels og segir “I´ve come here to chew bubble-gum and kick ass. And I´m all out of bubble-gum!”
3. Hvað er þessi Sarah Polley að gera í myndinni og af hverju hagar hún sér einsog hún sé gelgja í gaggó?

En það má áætla útfrá dómum gagnrýnenda að myndin er ekki alslæm, ýmislegt ábótavant, vissulega, en svosum ágætis afþreying. Svo það vekur furðu af hverju ég hef ekki séð minnst á útgáfu á þessari mynd í Myndum mánaðarins. Missti ég af því? Og svo má spurja sig að því hvernig á því stóð að heimildarmyndin um Bjólfskviðu var sýnd í sjónvarpinu, en sjálf bíómyndin ekki? Og af hverju er ég ekki ennþá búinn að sjá eintök af Bjólfskviðu útí búð? Þetta er jafndularfullt og grunsamlegur skortur á Opinberun Hannesar.

Ó, hræpilega minningar. Þegar maður hélt að botninum væri náð með Blossi810551 - sem ég slysaðist einhvern meginn á í bíó - þá kemur sjálfur Hrafn og sýnir svo sannarlega hvar Davíð keypti allt ölið svo hann gæti komist í hressilegt skap og skrifað smásögu fyrir vin sinn Hrafn til að aðlaga í kvikmynd.

Opinberun Hannesar, og í raun Bjólfskvið líka, ætti samt að vera góður lærdómur fyrir þá nefnd sem ákveður útdeilingu fjármuna til kvikmyndagerðar. Að segja að sú mynd hafi verið slæm er vægast sagt staðhæfing sem er vægari en efni standa til. Þetta var einsog að flossa á sér augntóftirnar með gaddavír meðan tvær rosknar konur öskra í sitthvort eyrað og röð af börnum valhoppa í áttina að manni og dúndra í hægri og vinstri eistun til skiptis. Þjáning og pína. En kvikmyndamasókistinn ég lét mig hafa það. Og sannfærði smið föður minn í að bora gat í ennið til að hleypa smá lofti út. Maður verður víst stundum að upplifa það slæma til að meta það góða, en þetta var bara fullmikið af því allra versta.

Áhorfendur sem voru svo óheppin að sjá frumsýningu þessarra mynd á nýársdag 2003 í Ríkisjónvarpi allra landsmanna urðu - og ég held ég sé nú ekki að ýkja - öll með tölu hvumsa, undrandi, hissa, gáttuð og fokking flabbergasted á þeirri staðreynd að nokkrum milljónum var dælt í þessa hörmung. Svo til að auka á skömmina var þessi mynd endurfrumsýnt daginn eftir í Háskólabíó. Hún var þar í einn dag. Held að einn maður hafi mætt á þá sýningu og það var einhver verulega geðsjúkur einstaklingur sem starfaði sem gagnrýnandi Morgunblaðsins og gaf henni fimm stjörnur. Fimm stjörnur. Fokking FIMM stjörnur! Og sjálf gagnrýnin var næstum heilsíða um hvað þetta væri alveg gífurlega sniðug ádeila á eftirlitsþjóðfélagið Ísland og agalega hnyttin og fyndin og vel skrifuð. Og hljóðvinnslan alveg á par við það besta sem gerist í Hollywood. Fyrir þann tíma hafði ég aldrei nokkurntímann séð keypta drottningarkvikmyndagagnrýni í innlendu blaði áður. Aldrei. Og vonandi gerist það aldrei aftur.

Þegar maður horfir á svona slæmar kvikmyndir veltur maður fyrir sér hvað fólk er að spá. Er enginn í starfshópnum sem segir við sjálfan sig “fokk ðiss, ég hef ekki geð í mér að láta þetta halda áfram, ég verð að stöðva þetta fyrir fólkið í landinu og börnin í Afríku” og einfaldlega kveður hátt og snjallt:

Afsakið! Heyrðu! Afsakið herra leikstjóri, framleiðandi og þið sem setjið fjármuni í gerð þessarra myndar. Ég veit ekki hvort að þið hafið tekið eftir því sama og ég, en hérna, þessi mynd á eftir að vera algjör hörmung. Þetta er á sama kalíber og það allra versta sem Ed Wood gerði. Þetta er Plan 9 From Outer Space-slæmt. Skiljiði? Viljiði ekki hugleiða að hætta þessu núna, áður en það er orðið of seint, púl ðe plögg einsog kanarnir segja, og nota þessa peninga til að, tja, ég veit ekki, metta hungraða og fátæka Afríkubúa eða eitthvað?

Ef það virkar ekki þá ætti að hann hella yfir sig bensíni, kveikja á Zippókvei og kveða enn hærra:

Hættið þessu! Núna! Lykt af brennandi holdi mun seint hverfa úr ykkar vitum.

Hrafn sagði svo eitthvað á þá leið að þessi mynd er bara misskilinn og hún á eftir að verða algjör költklassík í framtíðinni. Svona einsog Hrafnin flýgur og Í skugga hrafnsins. Hér er opinberun Hrafns: Nei, aldrei. Það mun ekki gerast. Opinberun Hannesar er slæmslæm, ekki slæmgóð einsog t.d. Cool as Ice með Vanilla Ice. Og víkingamyndirnar gömlu voru gerðar af metnaði ekki öldruðum skítapúngi með ofblásið sjálfsálit og verulega skakka og skrýtna mynd af eigin getu og hæfileikum.

Og af hverju er Opinberun Hannesar ekki kominn út á DVD? Mig grunar að öll frumeintök af þessari mynd hafi verið brennd og að meirihluti af fénu sem átti að fara í hljóðblöndunina hafi farið í annað gæluverkefni Hrafns, skítabælið sem hann býr í útá skeri.

Það á að draga lærdóm af mistökum einsog Opinberun Hannesar og Bjólfskviðu:

1. Lesa handritið,
2. Athuga starfsferill viðkomandi,
3. Ekkert fjölmiðlahúllumhæ fyrren kvikmyndin er tilbúin, það á ekki að blása upp hæfileika hjá þeim sem eru hugsanlega hæfileikalausir,
4. Meina Hrafni frá því að gera kvikmynd aftur. Aldrei aftur. Helst setja nálgunarbann á hann frá öllu sem gæti mögulega gert hreyfimynd. Fær ekki einusinni aðgang að síma með innbyggðri myndavél. Allt til að hlífa okkur saklausu Íslendingum frá kvikmyndagerð sem er verri en dýr.

En kannski er það fulldjarft í árina tekið þegar ég segi að Íslenskur kvikmyndaiðnaður er skammarlegur. Manni finnst bara alltaf svo grunsamlegt þegar fávitar einsog Hrafn Gunnlaugsson og Júlíus Kemp geta fjármagnað lestarslysin sín. En mig grunar að flestir taka undir þá staðhæfingu að Eddu-verðlaunin er peningur sem er betur varinn í eitthvað annað.

Hvað er þetta sem allir eru að tala um? Okurverð á kjúklingabringum? Líterinn á bensíni að ná nýjum og stjarnfræðilegum hæðum?

Kannast ekki við þetta.

En það er kannski útaf því að ég er búinn að vera bláfátækur nær allann þennan mánuð þökk sé nýjum og frumlegum aðferðum yfirvaldsins til að stemma stigu við ofurvöxtum hjá Seðlabankanum með því að hafa asnalega háar hraðasektir.

Hér til hliðar má sjá rein merkt Sneddí hrafnaspark. Tilætlaður tilgangur er að safna saman því sem ég tel vera mín krýndu augnablik í skrifum. Ég mun nostra við þetta í nokkra daga, bæta og breyta og tilheyrandi moð þar til ég verð ánægður og get baðað mig í blóði hreinna meyja (eða sveina, gruna að sá hópur sé stærri).

Svo styttist í sýningu á Rocky Horror sem gæti orðið þrususýning. Undirstrika gæti. Ég verð náttúrulega frábær og krípí sem Riff Raff. Auðvitað. Ef fólk hefur ekkert að gera einhverntímann í apríl og langar til að sjá sæmilega metnaðarfulla áhugamannaleiksýningu, hví ekki að skella sér til Hornafjarðar og glápa á Rocky Horror? Hví ekki það?

Ætli það sé ólöglegt að vera melludólgur í internetkynlífi? Það væri fróðlegt MSN-samtal.

Kúnni: Hvað er hún að gera núna?
CyberPimp: Hún er að snerta á sér píkuna!
Kúnni: Er hún blaut?
CyberPimp: Bíddu, ég skal spurja.
Kúnni: Segðu henni líka að ég sé með stórt typpi og er að nuddann á mér núna!
CyberPimp: Ókei… brb
CyberPimp: Já, hún er rosa blaut og vill taka við af þér með því að sjúga á þér stóra typpið.

Vá, þetta er múltímilljón dollara markaður sem maður er að missa af! Fokk!

Ég á mér draum. Í raun á ég marga drauma og mörg hver tengjast uppfærslum í anda Cecil B. DeMille. Til að mynda langar mig til að sjá og jafnvel taka þátt í “spontant” 20 mínútna söngleik á Þorláksmessu í Kringlunni, Laugaveginum eða Smáralind með þar tilgerðum kóreógrafískum dansi og fimleikum, fílum og fljúgandi hvölum og gaulandi hálfvitum angrandi saklausa vegfarendur, verslunarmenn og viðskiptavini.

En ég á mér einnig draum um geimævintýrasöngleik.

[Ziltoid:]
Jáááááá! Komið sæl jarðarbúar. Ég er Ziltoid. Hinn alvitri. Ég hef ferðast þvert yfir algeiminn. Ég skipa ykkur að ná í ykkar allra besta kaffi sem fyrirfinnst á plánetunni! Svart og sykurlaust! Þið hafið fimm jarðarmínútur. Hafið það fullkomið!

Ein uppáhaldsplata mín um þessar mundir og um komandi ár er hin stórkostlega hljóðversskífa Ziltoid The Omniscient eftir Devin Townsend. Tónlistin á þessari plötu er afspyrnu vel spiluð, svakalega vel sungin og svo eru gríðarlega skemmtilegir og góðir textar. Það er smá drama og spenna, en fyrst og fremst glens, grín og gaman með slatta dassji af flippi.

[Ziltoid:]
Þið hafið eigi sannfært hinn mikla Ziltoid. Ég er svo alvitur að ef það væri tvennar alviskur þá væri ég bæði! Undirbúið ykkur fyrir undirokun!

Í grófum dráttum fjallar platan um geimveruna Ziltoid sem ferðast hefur um endilangt um heima og geima í leit af hinum alheimsbesta og fullkomna kaffibolla. Hann kemur frá plánetunni Nebuloid 9 sem staðsett er í fjórðu víddinni. Hann hefur ratað til Jarðar og heimtar besta kaffibollann annars mun hann eyða plánetunni í þvílíkri bræði og frekju ef jarðarbúar verða ekki af ósk hans. Vitaskuld er hann ekki ánægður með kaffiframlag jarðarbúana þegar þar að kemur.

[Ziltoid:]
Liðsforingi!
[Liðsforingi:]
Já! Kapteinn Ziltoid
[Ziltoid:]
Hafa jarðarbúarnir fært oss þeirra besta kaffibolla?
[Liðsforingi:]
Ég er með hann hérna herra.
[Ziltoid:]
Einmitt… [sötr] … baaaaah! Hvernig dirfast þau að færa mér þetta! Viðbjóður! Þau fela sína bestu kaffibaun! Undirbúið árásina!

En íbúarnir á plánetunni jörð hafa sína hetju til að reyna verjast árásum Ziltoids, engann annan en Kapteinn Stórkostlegur! Stóra spurninginn er, tekst honum að halda aftur af árás Ziltoids hins alvitri? Hvað með Plánetueyðarann? Er Ziltoid bara útúrpimpaður nörd með mikilmennskubrjálæði og gífurlega gítarhæfileika? Getur hinn útúrreykti alvíddarskapari alheimsins aðstoðað Ziltoid og sálarkreppu hans? Hvað gerist næst?

[Ziltoid:]
Einmitt, mér finnst ég þurfa smá afþreyingju. Kominn tími til að eyða einhverjum plánetunum. Hvaða pláneta ætti það að vera? Þessi? Nei, of aumingjaleg. Þessi hér? Já…, kannski. Jú. Þessi mun henta ágætlega. Liðsforingji!
[Liðsforingji:]
Já, Kapteinn Ziltoid?
[Ziltoid:]
Beindu öllu afli frá aðalaflvélinni í aðalstórskotavopnin.
[Liðsforingji:]
Já kapteinn Ziltoid. Eitthvað fleira?
[Ziltoid:]
Taktu nítíu prósent af orkuforðanum og beindu því í hljóðsjávakningarbúnaðinn.
[Liðsforingji:]
Skal gert kapteinn!
[Ziltoid:]
Við verðum að boða til okkar plánetueyðarann frá sjöttu víddinni. Mig langar til að skemmta mér! Ákallaðu hann!
[Plánetueyðarinn:]
Hver dirfist að vekja plánetueyðarann?!
[Ziltoid:]
Það er ég! Ziltoid hinn alvitri frá fjórðu víddinni!

Í stuttu máli sagt, þá væri alveg gífurlega krefjandi en skemmtilegt verkefni að teygja úr þessari rúmlega 45 mínútna plötu í minnsta kosti 80-90 mínútna söngleik. Og ef söngleikir einsog Rocky Horror Show, Jesus Christ Superstar og Sweeney Todd geta náð gífurlegum vinsældum, þá efast ég ekki um að Ziltoid hinn alvitri mundi ná nýjum hæðum í gæðum söngleikja, enda er söguþráðurinn jafn fjarstæðukenndur, absúrd og asnalegur og í fyrrgreindum söngleikjum. En tónlistinn er mun betri. Til að mynda hið stórgóða lag Planet Smasher.

Mín saga er raunarsaga.

Er ég hóf fyrst skriftir á veraldarvefnum var ég búinn að vafra um hin nöpru og snæviþakin fjöll internetsins í nokkur ár. Tvisvar sinnum hef ég þurft að leita mér skjóls til að hripa niður mínar hugleiðingar um lífið, tilveruna og alltsaman. Í fyrra skiptið fann ég ágætis helli þar sem ég gat ornað mig við smá eld er ég bögglaði saman með stein og tinnu og einhverju spreki.

En eftir nokkur ár var lítið um brennivið og það var ekki langt að líða þartil síðasti vonarneistinn slokknaði og ég hrökklaðist á brott í leit af öðrum stað, helst nálægt skógi.

Eftir nokkra vikna ráp í fimbulkuldanum sá ég lítinn birkirunna og bakvið hann fann ég smá skjól í íshelli nokkrum og undi ég mér vel þar í örfá ár. En ég fór að taka eftir brestum og brotum og dýrslegum hávaða einsog tveir jöklar væru að nuddast saman rétt fyrir ofan höfuðið á mér. Það sem skilningarvit mín túlkuðu eitt sinn sem gífurlegt gímald er ég gat spriklað um í splitt og spíkat túlkuðu nú sem litla holu með mig í hlekkjum, þar sem ég hékk á hvolfi, íklæddur spennitreyju og ber að neðan og bibbinn að norpna.

Ég reis uppúr rekkju - kalla það rekkju en það var bara sæmilega stór grjóthnullungur - einn góðan veðurdag og mig hrylldi við tilhugsunina að gista eina kvöldstund í viðbót.

Þessi ljóti hellir lýstist ögn upp af sólinni, og það litla sem ég sá gerði mér illt og ég átti erfitt með að anda. Ég strunsaði út úr þessum dökka hyl til að fá ferskt loft og jafna mig. Pírði í ljósglætuna.

Mér skrikaði fótur, féll og rann niður hlíðina með augnlokin herpt saman af hræðslu. Ég blindaðist um tíma. En er ég vandist ljósinu, leit ég í kring og sá gullfallega, skýjabólstraða himininn umlykja fjallahryggi, hóla, holt og hæðir, draumkenndar strendur, grænir grasvellir allt mér í kring. Ég gerði mér loks grein fyrir því hvað heimurinn var yndislegur og stór og alla þá endalausu möguleika sem lífið hefur uppá að bjóða.

En ég varð að leita af öðrum dvalarstað, stað með útsýni og hlýju. Kannski fullan kæliskáp af bjór og kommóður við það að springa af sígarettukartonum. Sæmilega vel útlítandi og mállausar hórur sem sjúga typpi hefði verið ágætt líka, en það var ekki svo. Ég varð að láta mér duga að troða mér inní brúnan bylgjupappakassa ásamt þremur öðrum ræflum sem störðu á mig með forundrun og skilningsleysi. Nema einn, sem var bara sæmilega undrandi.

Ég hef séð hluti sem þið gætuð vart trúað að væru til, sagði ég. Alelda stríðskip nálægt Óríon. Ég hef horft á C-geisla glitta í rökkrinu nálægt Tannhauser-hliðinu. Öll þessi augnablik munu hverfa í tíma, rétt einsog tár í rigningunni. Tími til að blogga.

Já. BlogDoddinn er kominn á Maurildi.com. Örlitlar breytingar eru enn í gangi, og auk þess er ég að venjast þessari vefbóksumsýslu. En það ætti ekki að hafa mikil áhrif á þá ánægju sem skrif mín veita lesendum.

Vona að ykkur líki vel við þessar stafrænu flutningar.

Góðar stundir.

-Anarkóbóhedónistinn Þórður Ingvarsson

BlogDodd er hugarfóstur rúmlega þrítugs Hornfirðings sem styttir sér stundir með slatta af glettilegu bulli í bland við veruleika. Það getur máske verið erfitt fyrir suma að greina á milli hvað er satt og rétt og hvað er stílfært með spaugilegu ívafi. En, einsog frænda honum finnst, þá lætur hann vanalega allt flakka, en þó í góðu flippi.

Það ber ekki að taka allt sem skrifað er hér alvarlega þar sem höfundur er afar tregur við að taka sumt af því sem hann skrifar alvarlega. Vissulega eru alvarlegir hlutir sem henta hér, en meirihlutinn er meira sprell en alvara. Oftast er augljóst þegar fólk er alvara, eða svo telur höfundur.

Þórður Ingvarsson áskilur sér rétt til þess að skrifa hvaða fokking kjaftæði sem er og aukinheldur að breyta og bæta færslum eftir geðþótta og hentugleika.

Hann starfar á hjúkrunarheimili, býr hjá foreldrunum sínum og stundar það í hjáverkum að vera ritstjóri á Vantrú.