Leiðindaspam alltaf hreint. Er með einhverj spam-vörn sem tilkynnir með stolti að hafa hindrað hátt uppí fjögur þúsund spam! Djös drasl. Prump og kúkur.

Hvað gæti bjargað öllum átökum í heiminum?

Fokking Disneyland!

Er þetta grín?

Miðað við heimsfarsan, þá bara veit ég það ekki.

Það er búið að vera alveg svakaleg bongóblíða hér við firðina. Maður nýtti sér tækifærið og arkaði um Stokksnes í góðum félagsskap hjúa og hunda. Gera meira af því meðan veður leyfir. Þess vegna athuga með Kvísker, Lón, Svínafell og fleiri góða staði til þramma um.

Veit ekki alveg hvenær, en það verður vonandi í nákomnri framtíð er ég mun taka þetta blogg og push it to the limit! 

Það mun væntanlega gerast er ég mun taka mig til og breyta útlitinu á síðunni, gera nýja og algjöra delúx útgáfu af heilamyndinni, kannski nýtt lógó - en hér er aðalplanið.

Ég stefni á það að eina vikuna að haga mér einsog ég vinn við það fúltæm að blogga með því að birta færslu á hverjum klukkutíma í átta tíma í heila sjö daga - það mun gera fimmtíuogsex færslur um eins fjölbreytt efni og mögulegt er á einni viku.

Þetta á eftir að verða krefjandi og tímafrekt, en þetta á fyrst og fremst eftir að vera goðsagnakennt.

Nú er bara að ganga með litla bók til að skrifa allar þær hugmyndir að bloggfærslum sem upp koma, hvaða bloggari kannast ekki við það að lenda í einhverjum svaka samræðum og bauna svo inní “Öss, ég ætla sko að blogga um þetta!”

Það er ein kona sem ég er að vinna með sem hefur haft mig lengi í huga er kemur að því að passa hundinn hennar þegar hún og húsbóndinn finnst komin tími til að spóka sig í sólinni á Spáni. Alltaf þegar hún hefur spurt mig ef það kemur til þess að gegna þessum vissum skyldum þá hef ég jánkað glaðlega við þessari bón, en það eru margir mánuðir síðan hún ýjaði að þessu.

Loks kom þó að því að hún bað mig að passa hundinn. Ekkert mál, sagði ég, hvenær og hversu lengi? Núna á fimmtudaginn héldu þau til Reykjavíkur og eru væntanlega farin suður til hlýju staðana og verða þar út mánuðinn. Svo ég byrjaði að passa hundinn í gær. Og þetta er djobb með þvílíkum lúxus fríðindum  miðað við hvað það er frekar auðvelt.

Til að byrja með þarf ég að viðra hundinn helst 2-3 á dag svo dýrið getur migið og skitið. Auðvitað tínir maður upp skítinn er hann hefur lokið að sér. Svo er að gefa hundinum að éta. Setja vatn í skálarnar. Frekar auðvelt og vitaskuld almenn skynsemi er kemur að hundahaldi. Klappa kvikindinu, tala við það og leika.

En fríðindinn eru að búa einn í tveggja hæða einbýlishúsi með bílskúr, dagpeningur fyrir hundamat og aðrar nauðsynjar og aðgang að glænýjum bíl að gerðinni Honda Accord með fullum bensíntanki og svo þessi frábæri hundur að nafni Tyson. Ég væri í skýjunum ef ég væri nýorðinn 18 ára, en ég er bara frekar hvumsa, en nokk ánægður, þar sem ég er 28 ára. Ég gæti vanist þessu.

Og ef þetta er ekki nóg, þá hefur þessi tiltekna samstarfsdama boðist til að taka vaktir fyrir mig í skiptum fyrir þetta “erfiðis”djobb. Vaaaatttt? 

Merkilegt að eggjastokkar og snípur sé karlkynsorð meðan píka, leggöng, drusla, tussa, tík, mella og portkona eru kvenkynsorð. Síðan er algjör skandall að typpi, slátur og bjúga séu hvorugkynsorð, meðan tittlingur, deli og getnaðarlimur eru það ekki. Það eru karlkynsorð. Held að Hin Íslenzka hreintungustefnu-nefndin ættu að athuga þetta gaumgæfilega og af alúð. Femínistafélagið gæti líka hugað að þessu. Snípurin mín er ekkert annað en jafnrétti.

Það þarf ekkert að athuga með tað- né rassgatið, það er í góðum málum. Öll höfum við slíkt.

Nema strýtuhöfuð.

Hvað gengur að þessum bræðrum á Maurildinu?

Það er kominn 17 . apríl og það eru ekki nema 10 færslur komnar? Vattðefokk? Maður býst ekki við neinu minna en stjórnlausa Ford-færibandavinnu á greinum, helst 30 pistla og greinar, hugleiðingar og hugvekjur fyrstu fimm dagana í nýjum mánuði! Þetta er ótækt! Óforskammanlegt og ólíðandi! Og svo er þessi nýja síða þeirra búinn að vera í vinnslu í allavega fimm netár!

Eins gott að það sé góð afsökun fyrir svona háttalagi. Ekkert minna en að þeir séu allir þrír með sárasótt á háu stigi að það sé að valda alvarlegri heilabilun og ýmsum geðkvillum líkt og Nietzsche á sínum síðustu árum á geðsjúkrahúsinu í Jena. Annað er bara léleg afsökun.

Ó vei, hvað það er erfitt að vera frægur. Nú hefur það hent enn eina ferðina að vitnað er í vefbókina mína í Sólarhringnum ((c) jensgvuð). Þetta setur á mig aukna pressu frá pressunni og ég verð að pressa áfram með afburðafrábærum færslum. Svo nú er bara nota öll vopn í vopnabúrinu í framtíðinni t.a.m. með kynlegum titlum, stórkostlegum ráðleggingum og ótrúlega ógó góðum og skarpskyggnum athugasemdum varðandi lífið, tilveruna og alltsaman. Og hver veit, kannski mun ég japla á tussum eða typpum við hverja máltíð, meðan dælt er kókaíni í aðra nösina og meskalíni í hina, og dreypt er á hinum allra fínasta Færeyska bjór til að bleyta kverkarnar.

Það væri nú ekki amalegt að vinna við þetta og fá kannski einn og einn þúsund kall eða tíu fyrir. Blikk, blikk.

Það þýðir einfaldlega að ég þarf að breyta um útlit á þessari síðu. Ó jæja. Máske ég dunda mér við það í kvöld.

Prófið að hafa einhvern sæmilega vinsælan einstakling sem bloggar í titlinum á færslu þinni með einhverskonar staðhæfingu sem kemur engu máli við. T.a.m. er pottþétt að ef maður mundi hafa “Ólafur Sindri er hommi!”, “Ármann Jakobsson er smáborgaralegur prumpuhali!”,”Egill Helgason er vitleysingur!”, “Matthías Ásgeirsson er skaphundur og brjálæðingur!”, “Óli Gneisti Sóleyjarsson er snarbilaður hryðjuverkamaður!” eða jafnvel “Margrét Hugrún er ófordilduð fýlupúki!” og viðlíka í titli færslunnar þá munu heimsóknartölurnar rjúka upp! Og ef heimsóknartölur væru peningar þá yrði maður milljónamæringur!

Svo er hægt að skrifa eitthvað sem kemur málinu ekkert við, t.d. að maður hafi snyrt á sér geirvörtuhárin og sett í það permó.

Pottþétt, getur ekki klikkað.

Auk þess gæti virkað að koma með einhverja ráðleggingu varðandi þess hvernig skal auka heimsóknartölur (og þar með talið vinsældir) á blogginu þínu. Sjálfshjálp fyrir fólk sem getur ekki hjálpað sér sjálft.

Fokk hvað mér hefur leiðst í dag.

Þegar ég sá að Matti nokkur Á. benti á heimasíðuna southparksutdios.com fyrir ekki svo alls löngu síðan hef ég legið yfir þessu einsog mara. Ég byrjaði á nýjustu þáttunum og hef bara unnið mig niður og þvílíkt gæðastöff! Þvílík tær fokking snilld!

Minn uppáhaldskarakter er Butters.

Ég er orðinn agalega lunkinn við að skafa á mér skallann. Svona fer maður að: Ef þú ert með smá hár þá er nú aldeilis gott að krúnuraka helvítið með þar til gerðu áhaldi, s.s. bartskera eða military industrial grade klippum - svo er gott að renna í sæmilega heitt bað, tína af sé spjarirnar og leggjast í baðið og stinga höfðinu ofaní heita vatnið þannig að þú rétt getir andað og halda sér þannig í allavega fimm til tíu mínútur. Að því loknu skaltu skola á þér skrokkinn með sápu, þrífa sápuna af, rísa upp og fara úr baðinu taka þér handklæði um hönd skella því í kringum mittið á þér, þú mátt þurrka þér aðeins um andlitið ef þú vilt. Svo skaltu taka góða raksápu og maka því á kollinn á þér vel og vandlega, og ef þú hefur í hyggju að raka á þér andlitið þá skaltu bara skella meiri raksápu á þig þannig að þú lítur út einsog raksápuninja. Leyfði raksápunni að sjatna á skallanum, getur t.a.m. rakað af þér skeggið á meðan því stendur.  Að því loknu skaltu skipta um blað á rakvélinni þinni, því það er aldrei gott að raka á sér skallann með notuðu blaði því það er aukin hætta á fleiðusárum og samskonar slysum, þú gætir endað einsog Pinhead úr Hellraiser. Svo skaltu hefja raksturinn. Til að fá alveg skínandi skalla án þess að finna fyrir vott af hárrótum skaltu raka í allar áttir - byrja á einni átt, t.d. frá enni og niður hnakka og taka allann skallann þannig, svo skaltu fara í hina áttina, svo til hliðar. Síðan skaltu handfjatla á þér skallann og finna hvort það sé einhverja hártóftir í leyni. Verst er þó ef maður er með gífurlegan hvirfill, það er erfiðasti hluti skallanns. En ef rétt er gert þá, prestó, vóíla, skínandi skalli sem fólk mun dást að. Sumarklippinginn kominn.

Af þeim fyrirtækjum sem selja tilbúin salöt, s.s. rækjusalöt, túnfisksalöt og svo framvegis, þá er Stjörnusalat ehf. með vinninginn í gómsætum tilbúnum salötum. Alveg ljúffengt stöff hjá þeim, sérstaklega kjúklingasalötin. Og túnfisksalatið. Það er ekkert verið að spara hjá þeim, enda Eðalsalöt.

Mæli með þessu kombói: Takið tvær brauðsneiðar með báðum höndum útúr brauðpokanum og gangið svo frá brauðpokanum þannig að brauðið verði ekki hart skellið þeim saman og stingið í aðra raufina á brauðristinni þannig að aðeins ein hlið á hvorri brauðsneið ristist í rúmar tvær mínútur svo skuluð þið taka út hóflega stóran disk þ.e. nógu stóran fyrir eina samloku og setja brauðið á diskinn takið aðra brauðsneiðina ofan af hinni smyrjið töluverðu magni af Eðalsalöt Túnfisksalöt frá Stjörnusalat ehf á eina brauðsneiðina sneiðið tvær til þrjár ostasneiðar og setjið á salatið takið út dijon eða fransk sætt sinnep og setjið sirka teskeið á ostin og dreifið úr því skellið hinni brauðsneiðinni á lyftið upp samlokunni með báðum höndum í átt að galopnum munninum og bítið í gott er að drekka kalt kakó með.

Ég benti einu sinni honum Óla Sindra á að gera Stebbafr-þjark. Get varla trúað því að það sé svo erfitt, spurning um að þjarkurinn finni random frétt á mbl.is, til að mynda um sjóræningja sem voru yfirheyrðir og rugli ögn reitum ásamt því að bæta ögn inní. Það er samt spurning hvernig þjarkurinn ætti að fara af því að bæta inn einhverju bjartsýnu og góðu ef um hamingjusama frétt er að ræða eða hvassri skarpskyggni um veröld versandi fer ef um slæma frétt er að ræða.

Hér er dæmi hvernig þjarkurinn gæti mögulega virkað:

Í París, nú í dag, voru sex sómalskir meintir sjóræningjar fluttir til yfirheyslu og eiga vona á að réttað verður yfir þeim. Það er áhyggjumál þegar ekki er óhætt að sigla með franskri 30 manna áhafna snekkju úti fyrir sómalíu án þess að eiga í hættu að verða fyrir barðinu á sjóræningjum. En þökk sé snöggri og góðri löggæslustörfum franskra sérsveitamanna þá höfðust hendur í hárið sjóræningjana og um gíslana var samið lausn.

Það er gott að vita til þess að yfirvöld í Frakklandi segja að mennirnir sex ákærðir verða og leiddir fyrir rétt útaf meintu sjóráni, þar sem þeir kröfðust lausnargjalda fyrir að hneppa áhöfninni í gíslingu um borð í snekkjunni.

Hér er upprunalega fréttin:

Sex meintir sómalskir sjóræningjar voru fluttir til Parísar í dag til yfirheyrslu og væntanlega réttarhalda. Þeir tóku á sitt vald franska snekkju með 30 manna áhöfn úti fyrir Sómalíu, en franskir sérsveitarmenn höfðu hendur í hári þeirra eftir að samið var um lausn gíslanna.

Yfirvöld í Frakklandi segja að mennirnir sex verði leiddir fyrir rétt og ákærðir fyrir að ræna snekkjunni, hneppa áhöfnina í gíslingu og krefjast lausnargjalds.

Fyrir einhverju síðan, stuttu eftir ég fékk smá valdsumboð á Vantrú, þá minntist ég á þá einkennilegu og áhugaverðu þróun að ég hafði eki spilað tölvuleiki í viku. Ég var nefnilega algjör tölvuleikjafanatíker, varð bara að spila einhverja ágætlega útfærða tölvuleiki einsog S.T.A.L.K.E.R., Chronicles of Riddick, F.E.A.R. og fleira í þeim dúr. En nú er ég mest megnis að spila Scrabble og Scramble, orðaleikir, á FaceBook, inná milli þess að skoða internetið. Einu skiptin sem ég spila einhverja tölvuleiki er þegar strákurinn í næsta húsi kíkir við og við spilum Far Cry.

Vaknaði í fyrradag klukkan 21:40 - Leiksýninginn endaði klukkan 21:40 - nákvæmlega 24 stundum eftir að ég vaknaði. Úúúú, tölufræði - 2140, ef maður tekur 1 og 0 út, þá gerir það 24 og svo 10, þá gerir það 24 10, sem þýðir að ég var vakandi í 24 tíma! Vá! Ótrúlegt, svo svona verður kjaftæði til. Meðan manni leiðist alveg óhugnalega.

Já, svona hvítglæra slikju yfir augun til að undirstrika hið augljósa “Mér leiðiiiiiiiiiist!”

Hvað mér leiðist mikið!

Það var frumsýning í gær á Rocky Horror og ég held að ég sé ekkert að ýkja er ég segi að allir sem sáu þetta fóru út á bleiku skýi. Þessi sýning er ein sú besta sem sett hefur verið upp hér á Höfn og ef lesendur eiga leið hér hjá í Apríl þá er um að gera að athuga með laus sæti í Mánagarði og spandera tvö þúsund kalli á þetta helvíti. Siggi Mar er í það minnsta mjög hrifinn.

Eftir frumsýningu var súpt á áfengi á ónafngreindum stað, stemminginn nokkuð hress og trúnóið flæddi einsog vín.

Vésteinn og Rósa komu frá Danmörku með Norrænu þriðjudaginn síðasta, gistu á Seyðisfirði og komu hér við í kaffi á miðvikudaginn. Móðir mín náði að sannfæra þau um að vera eina nótt hér og horfa á generalprufuna á miðvikudaginn, þau létu tilleiðast. Horfðu á fólk spranga um í korselettum og speisuðum geimbúningum og skemmtu sér, að sögn, ansi vel. Skildu eftir föroyskan bjór og þessir færeyingjar mega eiga það að brugga fjandi gott öl.

Fékk hommalegt sms frá honum Ara þess varðandi að ég væri eitthvað að hommast í 24 stundum þann 10. apríl. Ekki skildi ég hvað í hommanum hann átti við, svo ég fletti í gegnum blaðið, kannski var mynd af mér vegna Rocky Horror. En eftir tvö flett í gegnum blaðið gaut ég augunum að Bloggarar-dálknum og, viti menn, þar var ég:

Samviskugleði er eitthvað sem maður hálfskammast sín fyrir að fíla, s.s. söngvarar, hljómsveitir, kvikmyndir, bækur o.s.frv, sem samkvæmt allri ytri hegðun og áhuga, þá á maður í raun ekki að fíla. Ég tek Justin Timberlake og Robbie Williams sem dæmi af minni samviskugleði. Ég get hlustað á þá og dillað á mér rasskinnarnar án mikillar eftirsjá og ég mundi biðja um óskalag með þeim í vissum partíum.
(Úr þessari færslu)

En það hafði sama sem engin áhrif á heimsóknafjölda, og máske er það útaf þremur ástæðum, a) máske nenna lesendur Sólarhringsins ekki að pikka inn url b) hafa ekki aðgang að tölvu eða c) það sé bara einn lesandi af blaðinu og það er homminn hann Ari sem er alltaf að hommast í rassgatinu á sér. En það gæti líka verið útaf því að þessi bloggara-dálkur er ekki á augljósasta stað í heimi. Hommalegur dálkur hvorteðer.

Rás 2, Monitor og Coke Zero-auglýsinga herferðin stoppaði við í Sindrabæ hér á Höfn fyrir nokkru síðan. Monitor finnst mér vera heldur óspennandi blað og mikið af húðlötum pennum þarna. Coke Zero er næstum ódrekkanlegur horbjóður. En Rás tvo stendur nú alltaf fyrir sínu. Með í för var Dr. Spock, Benny Crespo´s Gang og Sign. Dr. Spock er klárlega ein athyglisverðasta hljómsveitin starfandi í dag. Afar hressandi sviðsframkoma hjá þessum Mr. Bungle/Primus inflúensuðum meðlimum. Benny Crespo´s Gang fannst mér vera óttalegt, tja, krúttrúnkrokk. Sign voru svosum ágætir. Ragnar Zólberg gerði nú eitt afar gott er þeir voru að spila, er hann stoppaði eitt lagið og sagði:

Ég hef aldrei séð þetta áður, fólk slammandi í stólunum! Standiði upp þarna og komið hingað að sviðinu og slammið hér.

Það er alveg ótrúlega furðuleg venja þeirra aðilja sem hjálpa við að setja upp rokktónleika hér á Höfn að stilla upp stólum einsog þetta væri einhver fokking ópera eða gospeltónleikar! Þetta á ekki að líðast og það á að hætta þessu tafarlaust. Það er aðeins ein ástæða til að hafa stóla á tónleikum, það er þegar verið er að selja bjór og tónleikarnir eru dansiball. Það er svo bjánalegt að sitja einsog gömul kelling í kirkju að hlusta á t.d. Dr. Spock.

Þegar ákveðið var að setja upp Rocky Horror hér á Höfn þá gladdist ég töluvert. Sumir söngleikir, s.s. War of the Worlds, Little Shop of Horrors, Jesus Christ Superstar, Ziltoid the Omniscient, Hair, Tommy, Rocky Horror og máske eitt eða tvö í viðbót, er eitt af mínum guilty pleasure.

Það eiga örugglega allir einhver guilty pleasure - köllum það bara samviskugleði þar til bent verði á annað og betra orð eða orðasamband. Samviskugleði er eitthvað sem maður hálfskammast sín fyrir að fíla, s.s. söngvarar, hljómsveitir, kvikmyndir, bækur o.s.frv, sem samkvæmt allri ytri hegðun og áhuga, þá á maður í raun ekki að fíla. Ég tek Justin Timberlake og Robbie Williams sem dæmi af minni samviskugleði. Ég get hlustað á þá og dillað á mér rasskinnarnar án mikillar eftirsjá og ég mundi biðja um óskalag með þeim í vissum partíum.

Jafnvel þó maður upplýsi fólk um sína samviskugleði, og þykist ekkert skammast sín fyrir það þá, innst inni, veit maður að maður vill kreista fram eitt tár og helst snúa höfðinu aðeins til hliðar, kjökra og segja með smá ekkasogi “Já, ég fíla Rocky Horror *snökt* ekki dæma mig útfrá því! Ég hlusta samt á Mastodon, Entombed, Testament og Sepultura! Og svoleiðis þungarokk! Ég er harður! *snökt*” og svo hlaupa burt einsog kjeddling, hálfskjögrandi útaf ímynduðum megabobbingum og veifandi höndunum útí loftið með flöktandi bingóvöðva í vindinum.

En maður gerir það ekkert! Því maður er harður! Ég fíla metall!

*snökt*

En auðvitað varð ég að taka þátt í Rocky Horror, hvað annað. Ég og nokkrir aðrir hér á Höfn hafa verið með þennan draum í maganum í þónokkurn tíma að fá að setja upp Rocky Horror. Og auðvitað höfðum við vissar hugmyndir um hlutverkaval, útlit og annað.

Ráðinn var leikstjóri sem sagður var hafa einhverja reynslu í uppfærslu á söngleikjum. Það boðaði ágætlega. En hann var ekki búinn að vera hér í viku þegar hann kláraði að raða í hlutverk sem virtist hafa verið ákvörðuð útfrá útliti og rödd, en ekki, leiðist mér að segja, sérstaklega útfrá söng- né leikhæfileikum - enda var nú lítið leitað að ráðgjöf eða reynt alminlega á hópinn sem hafði áhuga á að taka þátt.

Þegar hann spurði mig “Ef þú værir leikstjóri og ættir að raða í hlutverk, hvaða hlutverk mundir þú setja þig í?” og ég sagði “Frank-n-Furter. Annars er ég eiginlega alveg til í að taka hvaða hlutverk sem er svo fremi það sé ekki Riff-Raff” og hann svarar um hæl “Já, einmitt það. En ég ætla setja þig í það!” og ég varð hugsi “Hmm, hvað?” er endaði með “Nú. Riff-Raff.”

Jahá, hugsaði ég með mér. Sá sem fékk mitt draumahlutverk var hræddur um líf sitt, og svaf með annað augað opið.

Svo þegar endanlegt hlutverkaval var rætt við leikhópinn sem tóku þátt. Þá stundi ég eilítið og sagði við sjálfan mig og þá sem vildu heyra “Gaurinn er nötts.” en ekki í svo fáum orðum.

Eftir þann fund lét leikstjórinn sig hverfa með þeim skilaboðum að við ættum að vera búin að klára að læra textann þegar hann kæmi aftur. Eftir tvær vikur. Og ég stundi enn og aftur og sagði við sjálfan mig og þá sömu sem vildu heyra “Gaurinn er fokking nötts!” nema í mun fleiri orðum.

Mér fannst þetta vera alveg afleit vinnubrögð. Útúrfokkingkú. En á þeim tveim vikum sem hann var í burtu fengum við því framgengt að fá smá hlutverkaskiptingu, einn nýjan leikara. Svo þurfti einn frá að hverfa og annar tók við í hans stað.

Sú tilfinning hvað mér fannst ýmislegt við þetta vera kjánalegt, fáránlegt og asnalegt stigmagnaðist í þá bölsýnisspá að þessi uppfærsla á eftir að klúðrast eitthvað. Það þróaðist í það að sýninginn mun verða hræðilegt lestarsslys af áður óþekktri stærðargráðu. Ég var lengi að hrista þetta af mér. Þetta var ástand sem varði í allavega þrjár og hálfa viku. Um tíma hugsaði ég með mér “Ég vill helst ekki taka þátt í þessu!”

En, einsog sjómenn sem verða sigla í óveðri eða flugfarþega sem finna fyrir smá ókyrrð, þá birti ögn til og veðrið skánaði. Og sjá! Það var sólarglæta við sjóndeildarhringinn. Hljómsveitin varð þéttari. Söngurinn varð betri. Leikurinn í besta b-myndastíl sem kostur er á. Ljósin urðu stórkostleg. Sviðsmyndin varð flott. Búningarnir algjört afbragð (sérstaklega múndering sem ég og Hafdís (Magenta) klæðumst í lokin). Meiköppið í hinum sanna hryllingsmyndaanda. Það litla propps sem er í sýningunni algjört mega. Allt í allt þá fór þetta að taka á sig afar jákvæða og góða mynd. En, sem ég viljandi gleymdi að minnast á, þrátt fyrir allt hans flakk og fyllerí útá landi, þá var leikstjórinn með ansi góð tök og góða heildarmynd á þessari sýningu frá upphafi, á hann bara hrós skilið.

Því nær sem dregur að þessari sýning kemur einfaldlega betur í ljós að þetta á eftir að verða alveg þrusugóð uppfærsla á Rocky Horror. Það er generalprufa í kvöld og svo frumsýning á morgun.

Einnig er alveg geggjað hvað er grunsamlega mikið af hæfileikafólki hér á Höfn.