Er að hlusta á Guðna Ágústsson halda sína ræðu í utandagskrárumræðu um stöðu þjóðkirkju, kristni og kristinfræðslu með sándtrakkinu úr Ghost in the Shell 2: Innocence. Og djöfull er þetta krípí, hlustað á þetta nöttkeis með dramatískri tónlist. En stórkostlegt samt.

Þarf að reyna rumpa af mér grein meðan ég vaki í nótt, en mér finnst ég svo heimskaður af sjónvarpsglápi, bjórdrykkju og almennrar neyslu á ýmsum vörum.

Mér vefst tunga um andlit. Fékk rittappa í heila.

Endrum og eins hentir það mann að fara í naflabloggskoðun. Fólkið sem hefur sterkar skoðanir á að hafa ekki skoðanir. Að tala um það að maður hafi ekkert til að tala um til að tala um það sem maður hefur ekkert til að tala um til að byrja með. Svo hví ekki að blogga um það að hugmyndaflæðið er svo dræmt að í raun er ekkert til að blogga um. Ekkert. Nada. Þessvegna getur maður oft farið útí typpi. Sjúga og sleikja.

Maður getur tekið keppinn á þetta og skrifað hvað það er sem maður ætlaði að gera eða var að gera en gleyma því og fara skrifa um það sem maður er að gera akkúrat núna einsog að skrifa það sem ég ætla mér að segja eða hugsa um að gera án þess að nota neinar haftir. Haha! Get sagt hvað sem er í rauntíma. Til að mynda var einmitt verið að hringja í mig núna. Það var magnað, þannig ég þurfti að setja pásu á skriftir. Og nú er ég að hlusta á karl föður minn, sjónvarpið og tala við berserkinn á emmessenn.

Lómagnúpur er tignarlegt fjall.

Drungi og þungi hefur dunað í iðrum mínum. Eitthvað illt verið bruggað. Dauðafnykurinn sem að aftan er sungið skilið eftir sig sviðna jörð og reyttan skóg. Herpti hringurinn og strýið í kring svíður agnarögn. Og freiðandi-góða-gerir-gott gerir ekki neitt.

Held að rúmlega 95% Íslendinga taki undir þá staðhæfingu að hin kristna arfleið er bera ótakmarkaða vanvirðingu gagnvart skynsemi, sannsögli, mannréttindi og sínar eigin upplýsingar, s.s. kannanir og aðrar rannsóknir (t.a.m. í skammta- og sjávarlífguðfræði) og halda uppi stanslausum hatursáróðri eingöngu gegn öllum þeim einstaklingum og félagasamtökum sem dirfast að mótmæla þeirra gjörðum í þeim tilgangi einum svo að rúmlega 300 hálaunaðir og hámenntaðir himnadraugsdýrkendur getið áfram sitið á sæg af silkipúðum og dælt rjóma í rasskinnarnar meðan horft er á ríkisendurskoðanda íklæddan himpigimpisbúning telja allt fjármagnið og ýmsar sporslur fyrir framan bóluörskorna andlit einhvers ónefnds biskups frá einhverju skítaskeri norður í Ballarhafi sem er hýddur fyrir hverja milljón sem talin er upp honum til yndisauka og ómældrar gleði og hamingju. Í nafni hvers? Dominus Patre. Spiritus Sancte. Partý-kristó Magnús.

Haldið ykkur fast, spennið beltin og tyggið á rítalíni! Hinn bláeygði og saklausi sveitadrengur sem aldrei hefur séð né gert illt ætlar að hætta sér í hina svokölluðu Sódómu. Já, róna- og ribbaldabælið Reykjavík, eitt af sjö merkjum ragnaraka, hefur kallað á hann og drengurinn hefir eigi látið í ré renna frá eldri og vitrari mönnum. Hann þráir ævintýri og spennu í sitt tilbreytingasnauða líf, hann vill berjast við vonda galdramenn, svartálfa og allskyns forynjur úr dýpstu iðrum helvítis. Hann mun hætta sér í stáldreka árla morguns og ætlar sér að lifa af þessa vályndu ferð sem hann hefur hugsað um og skipulagt í fjöldamörg ár. Máske mun hárlausi pjakkurinn verða að loðnum karlmanni.

Ööööh. Já. Hhhurmmm.

Öss. Liframisþyrmirinn ég misþyrmdi símanum mínum síðast þegar ég var að níðast á lifrinni minni og heilastarfsemi. Þannig að ég er símalaus sem vonandi bjargast þar til á morgun. Ekki það að ég hafi prófað það í léttu gamni en þetta er eflaust svipað og missa útlim.

Geggjað flipp.

Ókei. Held þetta sé orðin ágætis blogggjörningur. Frá fimmta maí hef ég birt færslu á klukkutíma-fresti frá klukkan átta á morgnana til þrjú. Þetta gerir fjöritíu færslur á fimm dögum. Þokkaleg afköst, en dísus hvað þetta er ekki sniðugt. Fannst þetta samt skondið er mér datt þetta í hug. Þetta mun eflaust ekki vera vinsælasti bloggleikurinn en ég skora samt á hvern sem er að leika þetta eftir.

Vinur minn sagði mér að útaf þessu ætti ég að bera meiri virðingu fyrir einhverjum ónefndum og óspennandi manni sem hefur gaman að endurskrifa allar fréttir á mbl.is, það geri ég ekki, jafnvel þó að það sem sá hinn sami gerir er einsog fyrir þrossa að pakka saman Andrésarblöðum, allsvakaleg andleg erfiðisvinna.

En hér með lýkur meistaraverkið Magnum Blogpus - Alþýðuvefbókaverkamaðurinn kveður að sinni og eðlileg dagskrá tekur við.

Alabama Thunderpussy
Words of the Dying Man

Frá Richmond, Virginíufylki í Bandaríkjunum, koma þessir mætu roðhálsarokkarar. Bandið kom fyrst saman 1996, farið í gegnum töluverðar mannabreytingar þau tólf ár sem þeir hafa verið starfandi en lokalænöppið eru þeir Erik Larson og Ryan Lake sem sjá um gítar, Mike Bryant á Bassa, Bryan Cox á trommum og gullbarkinn Kyle Thomas. Þeir gáfu út Open Fire í fyrra sem fékk alveg glimrandi góða tóma enda glimrandi góð plata. Aukinheldur héldu þeir tvenna tónleika hér á landi í október á síðasta ári, þvílíkt rokk! En, því miður, spiluðu þeir eiginlega bara efni af nýju plötunni. Get mæli með Staring at the Divine og Fulton Hill sem eru fínar plötur.

Clutch
Profits of Doom

Stofnað snemma á tíunda áratug síðustu aldar, Clutch er eitt skemmtilegasta rokkband í heiminum! Þeir blanda saman góðu rokki, við smá fönk og hafa í seinni tíð skellt dassji af blúsi á plöturnar sínar. Þeir koma frá Germantown í Maryland, Bandaríkjunum, hafa gefið út 11 breiðskífur, sú síðasta From Beale Street to Oblivion kom út 2007 og er vafalaust ein besta rokkplata síðari ára. Held að nær allar plöturnar þeirra séu pottþéttar. Fyrir utan Beale Street þá get ég mælt með Blast Tyrant, Pure Rock Fury og Elephant Riders.

Corrosion of Conformity
Rise River Rise

Pepper Keenan frontar í dag þetta frábæra band sem stofnað var 1982 í Norður-Karólínu. Byrjuðu í hardkor dútluðu í þungarokkinu , fóru í pásu ´89, hófust við lagasmíðar á ný ári síðar og einbeittu sér að metal og eru nú bona fide stuðuríkjastónermetall. Á þeim 26 árum hefur bandið farið í gegnum þvílíkar mannabreytingar að það er í raun bara einn upprunalegur meðlimur, Woody Weatherman sem mundar gítarinn. Þeir höfðu töluverð áhrif á skítabandið Metallica eftir þeir útgáfu Wiseblood ´96, hituðu upp fyrir Lars&co í einu löngu tónleikaferðalagi og Metallica vildu vera einsog CoC. Ekki tókst það. Mæli með áðurnefndri Wiseblood, Blind (1991), America´s Volume Dealer (2000) og In the Arms of God (2005).

Down
Ghosts along the Mississippi

Talandi um Pepper Keenan, en hann og Phil Anselmo úr Pantera, Kirk Windstein og Todd Strange úr Crowbar og Jimmy Bower úr Eyehategod stofnuðu “súpergrúppu”-hliðarverkefnið Down 1991. Afköstin eru samt ekkert rosaleg, aðeins þrjár plötur á 17 ára ferli en þessar plötur eru samt rosalega góðar. Nola kom út 1995, Down II 2002 og Over the Under í fyrra.

Fu Manchu
We Must Obey

Stuðstónerbandið frá Suður-Kalíforní Fu Manchu eru, ásamt Kyuss, helstu forsprakkar stónerrokksins einsog við þekkjum það í dag. Fyrsta breiðskífa þeirra kom út 1994, en höfðu frá 1987 verið nokk ötullir við að gera demó og smáskífur og auðvitað þróa sinn sérstaka hljóm. Hafa gefið út 11 breiðskífur, sú síðasta var We Must Obey (2007). Viðurkenni að ég er eftir að hlusta alminilega á kappana, en mæli með þeirri plötu og King of the Road frá 1999.

High on Fire
Rumors of War

Þetta massíva þríeyki - Matt Pike, George Rice og Des Kensel - var stofnað 1999 og frá 2000 hafa þeir gefið út 4 tussuþéttar dúm/stónermetal plötur: The Art of Self Defense (2000), Surrounded by Thieves (2002) , Blessed Black Wings (2004) og Death is This Communion (2007).

Kyuss
Supa Scoopa and Mighty Scoop

Meistararnir frá Palm Desert Kalíforní, Kyuss, eiga heiðurinn af því að hrinda af stað stónerrokksenunni, en uppskáru ekki mikið þrátt fyrir það. Þeir voru starfandi frá 1990 til 1995, en vitaskuld var það ósætti milli meðlima sem varð þeim að falli. John Garcia mundaði míkrófóninn og er sú erkitýpa sem allir vönnabí stónersöngvarar vilja verða: frábær. Gítarsnillingurinn Josh Homme, sem síðar stofnað stuðbandið Queens of the Stone Age, semur hin glæsilegu riff. Brant Bjork lamdi húðir. Nick Oliveri var fyrsti bassafanturinn. Gáfu út fimm breiðskífur og þrjár þeirra eru einfaldlega skyldueign sama á hvað þú hlsutar : Blues for the Red Sun, Welcome to Sky Valley og …and the Circus Leaves Town.

Mustasch
Down in Black

Sænska stónermetalbandið Mustash var stofnað í Mustasch árið 1999 og hafa gefið út eina plötu á ári síðan 2001 (nema 2004), sem gerir kappana nokk ötulla. Viðurkenni að ég hef aðeins hlustað á eina plötu með þeim, sem er Above All frá 2002 og er þrælgóð.

Orange Goblin
Scorpionica

Þessir snillingar munu spila hér á landi á þessu ári þann 13. desember. Þessir bresku rokkhundar hafa gefið út sex plötur síðan 1997. Nýjasta stykkið er Healing Through Fire sem er alveg gífurlega góð plata. Mæli einnig með The Big Black.

The Sword
Barael´s Blade

Syngja um sverðabardaga, einhyrninga, galdramenn og fleiri ævintýr á plötunum Age of Winters (2006) og Gods of the Earth (2008). Hefðbundið stónermetal með gömlum hljómi.

Djöfull er ég slappur.

Held ég sé kulnaður í bloggstarfi.

Mikið rosalega getur maður orðið klikkaður af of mikilli drykkju. Held það sé einna óþægilegast að hella sig svo blindfullan að maður veit svo sannarlega ekki sitt rjúkandi ráð og þurfi að heyra það daginn eftir eða nokkrum dögum síðar að maður hafi skallað vin sinn eða kýlt einhvern í magann. Af nákvæmlega engri ástæðu. Fjandan villidýrið sem blundar í öllum mönnum losnar úr læðingi.

Ég hef víst staðið á krossgötum Hafnar- og Víkurbrauts og öskrað af lífs og sálarkröftum “Veeeerrrriii eeeennnn dýýýýýýýýýýr!” Ég hef komið heim og migið á gólfið. Ég hef eflaust ráfað óvelkominn inní eitthvað teiti og gert einhvern skarkala. Hringt í fólk um miðjar nætur og röflað í þeim. Ég hef farið á internetið og skráfað eitthvað pissfullur án þess að muna eftir neinu. Af einhverjum ástæðum finnst mér það með því verra sem maður gerir pissfullur, að rekast á einhver skilaboð á netinu skrifað kannski klukkan 05:34 eitthvað óskiljanlegt og samhengislaust blaður. Oft er ég með uppköst í kerfinu sem ég furða mig á þankaganginum í sjálfum mér. En það allra versta er að hafa ekið bíl blekaður. Sem betur fer ekki skaðað mig eða almenning í kjölfars þeirrar sjúklegru ákvörðunar. Ég er stundum smeykur um það að ég eigi eftir að gera eitthvað verulega mikið af mér í ástandi sem ég ræð ekkert við sjálfur.

Það ætti að lögleiða kannabis sérstaklega fyrir fólk einsog mig. Þá er maður heldur betur viss um það að ég eigi ekki eftir að skapa nein vandræði meðan ég ligg í sófanum retarðareyktur glápandi á skjámynd sjónvarpsins. Aukinheldur þarf maður ekkert að hafa áhyggjur af þvinnku, vatns- og vítamínsskorti. Hvað þá að heyra “Djöll vasstu fuddlur í gær mar! Þú bara þreifst í einhverja unglingstelpu og skallaðir úr henni tennurnar! Og svo tókstu pabba hennar og ristir hann á hol meðan þú stjaksettir þriggja ára strák og reyndir svo að kyrkja mig með mínum eigin þörmum!” eða eitthvað annað sem þú vilt ekki heyra meðan í bakgrunninum sérðu blikkandi ljós og sérsveitarmenn læðast eftir veggjum.

Áfengi? Það getur verið stórhættulegt ef það er misnotað með rúmlega 3 gajol- og 8 vodkastaupum og sirka eins manns partípakka af bjór.

Ég notast við skemmtilegan fídus til að skoða hvaðan heimsóknir á vefbókina koma. Ég er langstoltastur af tvennu:

Að einhver í Peking sé ötull lesandi og einhver óþekktur sem er suðvestan af ströndum Afríku. Ætli þar sé neðansjávarborg?

En frábært að vera svona alþjóðlegur og alminilegur alþýðuvefbókarhöfundur.

Ég er rosalegur aðdáandi af því að setja inn færslur á heila eða hálfa tímanum. Mér finnst það snyrtilegt, en fyrst og fremst krúttlegt. Það sem ég skil ekki af hverju fleiri nýta sér ekki þessa ótrúlegu tækni að stilla tíma og dagsetningu í vefbókarinnviðinu, flestir ættu að vera með þennan fídus. Held ég.

Það særir mitt fegurðarskyn að sjá færslur á Blogggáttinni klukkan t.d. 15:04, 11:46, 08:28 eða 23:13 - þetta er eitthvað svo rangt. En enn verra er það að sjá vefrit einsog vefritið færa inn færslu klukkan 11:49 sérstaklega vitandi það að aðstandendur vefritsins eru efalaust með álíka viðmót og Vantrú, þ.e. Moveable Type. En kannski eru þetta bara fávitar. Svosem skiljanlegt þegar ósköp eðlilegir alþýðubloggarar gera ótölulegu fjölda landsmanna þetta mein, enda heimskur pöpull. En það er annað mál með hóp fólks sem vill láta taka sig alvarlega.

Skora bloggara allra landsmanna til að bæta þetta stafræna lýti. Annars verður einhver dauður.

Hugsanlega glorsoltið barn í Afríku.

Eitt uppáhaldstómstundargaman allra landsmanna er að liggja í sæmilega heitu baði, vera með tónlist í fullu blasti og góða bók til að lesa. Sumir eru sjálfrómantískir og kveikja á kertum og reykelsi, eða jafnvel slá eina flugu í tveim höggum með þartilgerðum vaxhólkum sem gefa frá sér ilm af ýmsum toga. Vanillu. Rós. Súkkulaði. Sveittum hestum. Hvað sem kitlar lyktarskynið og veittir þér þetta extra “oomph!” í þessu mómenti sem er að þrífa sig meðan maður liggur í hómeópatískri blöndu af sápu, svita og skít.

Það er alveg yndislegt ef vatnið er einmitt mátulega heitt þannig að það hreinsar ennisholurnar, en ekki svo gott ef maður á erfitt með að anda, sjónin sjatnar og húðin á þér er að flagsna af því þetta er í raun sýrubað. Almenningur mætti passa sig á því. Sýruböðin leynast víða.

En það er líka fínt að hafa kældan drykk sér við hönd, jafnvel súkkulaðihúðaða frómaskonfektmola og ekki sakar að kalla í mexíkanann til að færa manni kvöldverðinn. Svo getur maður legið í baðinu í allavega 3-4 tíma, hóað í vini sína til að glápa á boltann, rista sér brauð og gera prumpububblur í baðinu.

Já, bað. Fyrir alvöru Íslendinga.

Sá auglýsingu á Skjáeinum að ný þáttaröð væri að byrja í gærkvöldi. Sú þáttaröð heitir Jekyll og er, einsog nafnið ýjar að og auglýsinginn staðfestir, lauslega byggð á The Curious Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde eftir Robert Louis Stephenson. Ég hef ekki enn lesið þá bók, rétt einsog ég hef ekki enn lesið margar bækur, en stefni að því einhvern góðan veðurdag.

James Nesbitt leikur titilkarakterinn, þannig séð, en heitir Dr. Tom Jackman og einnig leikur hann Mr. Hyde sem er illkvittnislegur djöfull í mannsmynd. Þessi þættir vöktu minn áhuga því ég hélt að hér væri á ferðinni eitthvað sambærilegt og Dexter, en það er langt í frá. Dexter fjallar um einstakling sem fagnar sínu óeðli og nýtir sér það til brenglaðs réttlætis. Jekyll á aðra hönd fjallar um karakter sem er í hálfgerðu stríði við sitt óeðli, þar sem hann er í raun tveir mismunandi einstaklingar í sama líkama.

Það verður að segjast að þessir þættir lofa nokkuð góðu, virðast vera loforð um maximum brutalitu og blóðsúthellingar, sæmilega áhugaverð saga með yfirnáttúrulegum tendensum. James Nesbitt stendur sig alveg feiknarlega vel í báðum hlutverkum og er alveg sérlega krípí og skemmtilegur sem Mr. Hyde og góður “daglegur” maður sem Dr. Jackman sem þarf að kljást við ýmis furðulegheit. Það sem fer dálítið í pirrurnar á mér eru ostkenndar eitíshryllingsmyndataktík til að láta áhorfendann bregða og sá hluti söguþráðsins sem virðist vera massívt samsæri sem teygir anga sína útúm allt.

Vá. Dísus. Hvað í ósköpunum á maður að skrifa. Virðist vera að ég sé uppurinn af hlutum til að skrifa um. Össsss…

Sjáum hvað setur.

Ó, greyið hann síra Svavar. Að þurfa þola svona ákúrur og rætni frá nafnlausum einstaklingum. Máske að tveggja vikna sálgæsla sé hans meinana bót? Gæti fengið aðra presta til að sleikja sárin sín meðan hann skælir krókódílatárum. Úr rassinum á sér.

En flestir nafnar og nafnlausir á netinu ættu að vita svo gjörla að prestar eru afar lunknir við að gera sér upp hörundsæri, oftar en ekki óttaleg uppgerðarvæmni og væl útaf engu - einbeita sér þess í stað að tittlingaskít sem virðist skipta þeim meira máli en sjálf málefnin. Og vitaskuld er honum Svavari skellt í sjónvarpið, einsog skítur á rúðu, og virðist halda að hann sé að koma með einhver ný sannindi: að ýmislegt er látið flakka á internetinu. Einsog enskt máltæki segir, sem ég snara hér á slæmri íslensku:

Ef þú þolir ekki hitan, drullaðu þér þá útúr eldhúsinu.

Ég fylgdist með þessari frekar óspennandi umræðu um bloggmálið mikla á Ísland í dag um daginn, þar sem vinur minn Ólafur Sindri mætti galvaskur í sínum svörtustu flíkum (til að endurspegla sálina sína) og hann sat andspænis Sóleyju Tómasdóttur er kom í sínu fínasta pússi, stífmáluð einsog sönnum femínista sæmir (en henni var eflaust haldið niðri af minnst fjórum sminkum áður en hún var tjóðruð við kaffistólinn).

Bæði voru þau með þennan fína starfstitill, en þau hafa það víst að atvinnu að blogga (einsog ég). Á milli þeirra sat Þorfinnur Ómarsson og Svanhildur Hólm og kepptust þau hjúin um að spurja misviturlegra spurninga varðandi tjáninga- og málfrelsið, og hvað sé og sé ekki leyfilegt að segja á ðí intervebb. Vitaskuld varð snoppufríða ljóskan að reyna spyrða þessu saman við einelti unglinga á netinu. Af hverju? Ég veit það ekki, en þetta var svona týpísk athugasemd á bloggi.

Sóley er hvumsa yfir því að fólk skrifi nafnlaust. Vei. Óli bendir á þann punkt að skrifa nafnlaust hefur verið við lýði síðan prentmiðillinn varð frekar vinsæll þökk sé einhverjum feitum gúmba í Þýskalandi (en hafði samt verið uppgötvað í Kóreu og Kína löngu áður).

Hver veit svo hvað þessi hellisbúar í Frakklandi voru að rógberast fyrir tugþúsund árum síðan? Þessar myndir af spjótberum og mumuum gætu sum hver verið beint að einhverjum hörundsárum jíha einsog Svavar eitthvað á þá leið að “Þessi er með kúaheila!”. Hvað með krotið í rústum Pompeii?

Og ekki sé minnst á þann ótölulega fjölda fólks sem gat aðeins gagnrýnt kirkjuna á öldum áður undir nafnleynd eða eiga ella á hættu að vera myrt af, jú, háheilögum og hörundsárum kirkjunnar mönnum. Er það ekki týpískt að prestur sem sárnar ummæli um sinn starfsvetvang og -stað ýji að einhverjum lagalegum böndum á bloggskrifum? Jú, það er fokking týpískt. Máske rýmka aðeins til í guðlastalögunum í leiðinni þannig að ríkissaksóknari geti ekki eingöngu ákveðið hverjir verða kærðir fyrir að kúka á biblí og skíta yfir himnadrauga.

Og hvað með þá fokking hefð að skrifa undir nafnleynd hér á landi? Það eru margvíslegar ástæður til að skrifa undir nafnleynd - hugsanlegur atvinnu- og vinamissir er allavega tvær helstu og alvarlegustu ástæðurnar. En að fá að pústa ögn, það er vanmetið af hinu helga og hörundsáru fólki. Það er stundum ekki nóg að hrauna yfir menn og málefni á kaffistofunum. Staksteinar hafa nú sannað það. Sumt fólk verður að fá útrás á annan hátt. Pirringurinn verður stundum að fá að heyrast útfyrir vinnustaði.

En þó er það lágmark að fólk sé sæmilega vel skrifandi og skemmtilegt.

Bendi á pistill bloggdónans Óla Sindra um sama málefni.

Lífseigur andskoti
sveimar en
þessi þráláti
þrándur í hugskoti
þó mótlæti
og mótmæli
þráast enn
þótt þróttur
sé niður kominn
samt riða til falls
það stolt
sem ég ber
tíminn tilveran
og alltsaman
tek mig svo til
fæ andlegan kipp og
byggi helvítið upp
aftur á ný.

Er það virkilega satt að ungmenni séu að pírsa sig? Ja, svo segir mbl.is. Það er áhyggjumál, svo ég taki Stebbafr á þetta, ef svo sé. Nú eru tvær ástæður til að bera sólgleraugu í sumar, útaf sólinni og endurkasti glingursins í andlitum únglíngana á götunni.

Svo fer olían þverrandi og verð á þessari óendurnýjanlegri auðlind fer hækkandi. Ja, það eru nú aldeilis fréttir. Svei mér þá. Það er gott, svo ég taki aftur Stebbafr á þetta, að fréttamenn landsins fylgjast svona vel með heimsmálunum.

Ætli Kristján IIX, vorrar Danakonungur, megi hann lengi lifa, sé nokkuð að deyja? Ja, það væru aldeilis tíðindi.

Ég minntist á það fyrir stuttu að ég súpti á færeyskum eðalbjór sem Vésteinn og Rósa verzluðu í Norrænu. Þetta var algjört lostæti. Við einbeittum okkur aðallega að dökkum bjór. Það sem mér er fyrirmunað að skilja er af hverju ég tek ekki eftir Færeyskum bjór í vínbúðinni. Máske ég spyr rekstrarstjóra Vínbúðar hér á Höfn að panta fyrir mig kannski kassa Færeyskum bjór, svona bland í kippu einsog byltingarsinnarnir komu með.

Við erum með skítsæmilegt úrval af dönskum bjór hér, þurrkuntulegt úrval af þýskum bjór, frussuprumps úrval af öðrum erlendum bjór og svo er þessi hlægilegi íslenski bjór líka til sölu. En hvers þurfa frændur vorir Færeyingjar að gjalda? Og satt best að segja hef ég ekki tekið eftir neinum Færeyskum varningi til sölu í verzlunum. En ég veit ekki betur en skítlegir bissnessmenn hér á landi eru alltaf að hafa Færeyinga af háð og spotti með því að pranga að þeim einhverjum Íslenskum vörum. Veit ekki betur en að starfrækt sé Bónus í heimsborginni Þórshöfn.

Eru Færeyingar fastir í einhverju einhliða viðskiptabanni. Eða, er enginn etanólsinnflytjandi búinn að átta sig á því að góður bjór fæst líka í Færeyjum?

Skandall segi ég og skrifa. Skandall!

Hver kannast ekki við að hver kannast ekki við?

Að fá eitthvað tiltekið orð eða setningu á heilann er eitthvað sem allir ættu að kannast við. Að kannast við til dæmis á ég að sjá um það? Yes mister Hopkins, I should know! Úlpan mín! Óóó! Já fínt, já sæll, já fínt! Kamelöso! Sygelekule! Spisniger! Hú ar jú! Æm jú! Venn jú ar púsjd! Kiling is as ísí as bríðing! Og svo framvegis já, ég er Megas.

Semsagt að munda tiltekið stöff er maður hefur heyrt frá sjónvarpsþáttum, kvikmyndum og hljómsveitum, í tíma og ótíma. Sívitna í skemmtileg orð og setningar. Ég fór í sund um daginn!

Hér á Höfn, innan þröngs hóps að vísu - en þetta smitast fljótt, einsog eyðni (ha? Smára?) - er tók þátt í uppfærslu á Rocky Horror, er einmitt þessi lína “Ég fór í sund um daginn! Og það var einhver kelling sem sagði að ég væri í ljótri sundskýlu!” orðin sammerkt við að fara feddlerí! Hví? Útaf mahafakking Dr. Spock er spiluðu hér ásamt krúttrúnkvælinu Benny Crespo´s Gang og anórexíuvælið í Sign.

Ég fór í sund um daginn!

En ólíkt, ég er Megas, kamelöso, jess mister Hopkins, þá er ástæða bakvið ég fór í sund um daginn, því maður varð fullur stuttu síðar.

Spísniger!