Skip to content

Sál- og stafrænn skaði síra Svavars

Ó, greyið hann síra Svavar. Að þurfa þola svona ákúrur og rætni frá nafnlausum einstaklingum. Máske að tveggja vikna sálgæsla sé hans meinana bót? Gæti fengið aðra presta til að sleikja sárin sín meðan hann skælir krókódílatárum. Úr rassinum á sér.

En flestir nafnar og nafnlausir á netinu ættu að vita svo gjörla að prestar eru afar lunknir við að gera sér upp hörundsæri, oftar en ekki óttaleg uppgerðarvæmni og væl útaf engu - einbeita sér þess í stað að tittlingaskít sem virðist skipta þeim meira máli en sjálf málefnin. Og vitaskuld er honum Svavari skellt í sjónvarpið, einsog skítur á rúðu, og virðist halda að hann sé að koma með einhver ný sannindi: að ýmislegt er látið flakka á internetinu. Einsog enskt máltæki segir, sem ég snara hér á slæmri íslensku:

Ef þú þolir ekki hitan, drullaðu þér þá útúr eldhúsinu.

Ég fylgdist með þessari frekar óspennandi umræðu um bloggmálið mikla á Ísland í dag um daginn, þar sem vinur minn Ólafur Sindri mætti galvaskur í sínum svörtustu flíkum (til að endurspegla sálina sína) og hann sat andspænis Sóleyju Tómasdóttur er kom í sínu fínasta pússi, stífmáluð einsog sönnum femínista sæmir (en henni var eflaust haldið niðri af minnst fjórum sminkum áður en hún var tjóðruð við kaffistólinn).

Bæði voru þau með þennan fína starfstitill, en þau hafa það víst að atvinnu að blogga (einsog ég). Á milli þeirra sat Þorfinnur Ómarsson og Svanhildur Hólm og kepptust þau hjúin um að spurja misviturlegra spurninga varðandi tjáninga- og málfrelsið, og hvað sé og sé ekki leyfilegt að segja á ðí intervebb. Vitaskuld varð snoppufríða ljóskan að reyna spyrða þessu saman við einelti unglinga á netinu. Af hverju? Ég veit það ekki, en þetta var svona týpísk athugasemd á bloggi.

Sóley er hvumsa yfir því að fólk skrifi nafnlaust. Vei. Óli bendir á þann punkt að skrifa nafnlaust hefur verið við lýði síðan prentmiðillinn varð frekar vinsæll þökk sé einhverjum feitum gúmba í Þýskalandi (en hafði samt verið uppgötvað í Kóreu og Kína löngu áður).

Hver veit svo hvað þessi hellisbúar í Frakklandi voru að rógberast fyrir tugþúsund árum síðan? Þessar myndir af spjótberum og mumuum gætu sum hver verið beint að einhverjum hörundsárum jíha einsog Svavar eitthvað á þá leið að “Þessi er með kúaheila!”. Hvað með krotið í rústum Pompeii?

Og ekki sé minnst á þann ótölulega fjölda fólks sem gat aðeins gagnrýnt kirkjuna á öldum áður undir nafnleynd eða eiga ella á hættu að vera myrt af, jú, háheilögum og hörundsárum kirkjunnar mönnum. Er það ekki týpískt að prestur sem sárnar ummæli um sinn starfsvetvang og -stað ýji að einhverjum lagalegum böndum á bloggskrifum? Jú, það er fokking týpískt. Máske rýmka aðeins til í guðlastalögunum í leiðinni þannig að ríkissaksóknari geti ekki eingöngu ákveðið hverjir verða kærðir fyrir að kúka á biblí og skíta yfir himnadrauga.

Og hvað með þá fokking hefð að skrifa undir nafnleynd hér á landi? Það eru margvíslegar ástæður til að skrifa undir nafnleynd - hugsanlegur atvinnu- og vinamissir er allavega tvær helstu og alvarlegustu ástæðurnar. En að fá að pústa ögn, það er vanmetið af hinu helga og hörundsáru fólki. Það er stundum ekki nóg að hrauna yfir menn og málefni á kaffistofunum. Staksteinar hafa nú sannað það. Sumt fólk verður að fá útrás á annan hátt. Pirringurinn verður stundum að fá að heyrast útfyrir vinnustaði.

En þó er það lágmark að fólk sé sæmilega vel skrifandi og skemmtilegt.

Bendi á pistill bloggdónans Óla Sindra um sama málefni.

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *
*
*