Var að hlusta aðeins á fréttir og það vakti athygli að ekkert var minnst á hugsanlegan hvítabjörn á landinu. Fannst þetta stinga töluvert í stúf og vakti þvílíkar áhyggjur. Er hvítabjörn á skerinu að éta alla sem taka eftir honum?

Hélt ég hafði séð hvítabjörn rétt áðan. Dýrið nálgaðist óðfluga. Ég prófaði að syngja og klæða mig úr fötunum, þorði varla að hreyfa mig og var bara einsog límdur við sætið þangað til kettlingurinn beit í tærnar á mér.

Þar munaði mjóu.

En, það er allavega einn dagur síðan það sást næstum í hvítabjörn.

Gat það nú verið. Ég ætlaði ekki að trúa mínu eigin rassgati þegar ég tyllti mér niður og fann fyrir töluverðum óþægindum. Hefur þarmaskeggið flækst í smá skít eftir eina klósettferðina, harðnað einsog steypa og er að slíta í sundur endaþarminn? Nei. Sast ég á oddhvassan hlut er stakkst beint í hringvöðvann? Nei. Var mér gefið róhypnol og raðnauðgað af fótboltafélaginu Sindra? Nei. Ekki svo gott.

Þrútin bláæð í rassgatinu myndar hið stórmerkileg og hvimleiða læknisfræðilega tilvik er kallast gyllinæð. Ég er ekki óléttur og ég hef haft fínar hægðir en nú er staðan sú að það er fínt að skíta en sársaukafullt að skeina sér. Maður þarf að sitja einsog hommi (ekki það að ég viti hvort eða hvernig hommar sitja á einhvern sérstakan hátt) og bölva og ragna einsog sjötugur sjómaður með gyllinæð.

Af hverju þurfti þetta að vera utanáliggjandi gyllinæð?! En maður verður að vera pósítívur í svona málum, því þetta er þó allavega ekki blæðandi gyllinæð.

Ætli maður bíði ekki ögn áður en ég spjalla við lækni til að fá gyllinæðarkrem. Þetta gæti horfið sjálfkrafa.

Fokking gyllinæð.

Melechesh
Emissaries
2006 Osmose Productions

Rebirth of the Nemesis

Ég hef verið villuráfandi sauður í stormsömum eyðimerkum metalsins í hartnær 15 ár og lötrað hef ég um þessa eyðimerkursanda í stanslausri leit af epískum metalgriðarstað og maður sá varla endan á þessari sjálfskipaðri útlegð og þrautagöngu fyrren ferð minni og leit lauk að lokum.

Vissulega fann ég ýmislegt á þessu rölti sem vakti töluverðan áhuga, en æði misjafnt var það hversu lengi sá áhugi hélt. Eitt og annað er nú rótgróðið mínum tónlistaráhlustun en margt hefur fokið í veður og vind, horfið einsog dögg fyrir sól.

Aðframkominn af metalþorsta hneig ég niður við sandhól og ekki veit ég hversu lengi ég lá meðvitundarlaus í steikjandi sólinni meðan eyðimerkurvindurinn blés yfir líkama minn.

En lífskrafturinn var sterkur og er ég náði smá meðvitund skreið ég áfram og yfir hólinn. Og sjá! Við mér blasti fagur sýn af eyðimerkurvin, nokkur pálmatré, þéttvaxið, grænt og fagurt gras, ægifögur blóm og plöntur og í miðju vinsins var tandurhreint vatnsból.

Þróttur minn jókst og ég safnaði mínum kröftum og sannfærði sjálfan mig til að staulast á fætur. Ég reikaði í átt að þessari yndislegu sýn. Var þetta tíbrá? Voru þetta ofsjónir? Sem betur fer ekki. Ég gekk í gegnum gróðurinn í átt að aqua vitae. Ég lagðist við bólið og súpti ögn á vatninu, vitandi það að of mikið gæti dregið mig til dauða.

Er ég hafði drukkið nægilegt magn lagðist ég í fósturstellingu, herpti saman augunum og reyndi að jafna mig. Ég skalf af gleði, en vissi ekki að ánægja mín átti eftir að aukast hundraðfalt. Er ég lauk upp augunum sá ég glitta í eitthvað við vatnsbólið. Vitaskuld vakti þetta forvitni mína og ég skjögðraði áleiðis að þessum óþekkta hlut.

Er ég færðist nær byrjuðu útlínurnar að skírast þar til ég greindi gulleitan lampa í sandinum. Ég tók hann upp og fannst ég sjá letur á hlið lampans, það laust að mér sú goðsögn um andan í lampanum og, viti menn, úr djinnlampanum skaust út hinn goðsagnakenndi töfraandi eftir ég nuddaði skrínið ögn.

Ég hef eina ósk til að veita þér, meistari. Sagði bláleiti vætturinn, er hafði þetta einkennilega bros og pírði á mig með hvítum glyrnum.

Lát mig fá besta metalinn sem þú hefur heyrt í þessari auðn! Kallaði ég.

Verði þinn vilji, meistari.

Og sjá! Í hendurnar fékk ég Mesópótamískan eðalmetal frá Ísraelska þungarokksbandinu Melechesh, eða einsog þeir vilja kalla sína tónlistarstefnu: Súmerískur deþ-metall.

Ég kom mér fyrir undir skugga af pálmatré einu og lagðist við hlustir. Það sem ómaði um mín eyru var unaður einn og áður en ég vissi af var klukkutími liðinn og platan endaði. Eigi gat ég trúað mínum eigin eyrum að þessari alsælu væri lokið, svo ég ýtti á play-hnappinn á ný og hlustaði aftur. Og aftur. Og aftur.

Með bakið uppað viðnum, horfandi á sólina setjast í vestri, er nóttin varð minn eini vinur, laust í hugarfylgsnum mér af þessum þvílíka skriðþunga epísk barátta góðs og ills; brögðóttir emírar að véla prinsessur í nauð, bardagakappar er rísa frá eyðimerkursandinum til bjargar siðmenningunni, himnaháir turnar Babílóns og viðlíka epískt stöff of legends sem linnir ekki fyrren síðustur tónar óma! Og ég horfði á skuggan af trénu læðast yfir mig er sólin reis upp á ný að austri.

Sit ég hér enn við vinið og leyfi ljúfum, miðausturlenskum-eðnískum metaltónum að leika um mín ljúfu eyru.

Eitt það besta sem ég hef hlustað á lengi lengi.

Ælovitt!

Deluge Of Delusional Dreams

Walter White er efnafræðikennari í framhaldskóla og til að reyna ná endum saman er hann með aukavinnu á bílaþvottastöð, en þó rétt skrimtir hann og fjölskylda hans. Hann er giftur Skyler og saman eiga þau soninn Walter White Jr. og eiga von á öðru barni og búa þau saman í frekar góðu úthverfi í ónefndri borg.

Þegar þáttaröðin hefst þá er hann að verða fimmtugur svo að konan hans heldur stórafmæli og býður vinum og vandamönnum, þar á meðal bróður sínum og konu hans. Mágur hans Walts, Hank, vinnur hjá fíkniefnalögreglunni (DEA) og þegar líður ögn á veisluna stillir hann á sjónvarpið til að gorta sig af viðtali eftir vel heppnaða lögregluaðgerð þar sem metamfetamín-stofa var upprætt, í þessari aðgerð fundust líka rúmlega sjö hundruð þúsund dollarar í beinhörðum peningum. Þetta vekur eilítinn áhuga hjá Walt sem spyr hvort þetta sé eðlilegt magn af fjármagni sem lögreglan finnur í svona aðgerðum. “Það getur verið minna en oft er það miklu meira” segir Hank. Hank býðst svo til að taka hann með í svona aðgerð, leyfa honum að fylgjast með. Walter neitar, en hefur þetta tiltekna tilboð samt í huga.

Nokkrum dögum síðar hnígur hann niður í bílaþvottastöðinni eftir heiftarlegt hóstakast. Þegar hann vaknar er hann í sjúkrabíl á leiðinni í sjúkrahús, sjúkraliðinn spyr hann hvort hann reykir. “Nei, það hef ég aldrei gert!” segir Walter.

Eftir almenna skoðun er honum drifið í sneiðmyndatöku. Hann er greindur með krabbamein á háu stigi í lungun. Walter er ekki í góðum fjárhagslegum málum og heilbrigðisþjónustan í Bandaríkjunum er alveg feiknarlega dýr sér í lagi krabbameinsmeðferð sem geta kostað tug- og jafnvel hundruðþúsund dollara. Hann segir engum frá þessu, en leggst undir feld. Grái fiðringurinn kikkar inn af fullu blasti, hann hættir hjá bílaþvottastöðinni með látum. Svo spyr hann Hank hvort hann gæti komið með honum til að fylgjast með einu dröggbösti.

Hann situr í bíl með Hank og félaga hans í einhverju millistéttarúthverfi og verður eftir þegar aðgerðirnar hefjast. Þegar lögreglan gerir innrás í metamfetamínstofunna tekur Walt eftir manni sem skríður útum glugga í nærliggjandi húsi. Honum verður starsýnt á hann og þekkir hann sem Jesse Pinkman. Hann heldur þessum upplýsingum útaf fyrir sig.

Eitt kvöldið mælir hann sér móts við Jesse og gerir honum tilboð. Honum vantar “kokk” til að gera metamfetamín og Walter er hámenntaður efnafræðingur og býður fram krafta sína. Jesse er með tengslin og báðum vantar peninga. Jesse er hikandi í byrjun en samþykkir. Walter kokkar svo 99,4% hreint metamfetamín sem er hreinasta og besta metamfetamín sem Jesse Pinkman hefur séð og smakkað.

Þannig byrjar fyrsti þátturinn af Breaking Bad sem er án efa eitt besta sjónvarpsefni sem ég hef séð, og lendir í toppsætinu ásamt Dexter. Þetta er bliksvört kómedía og mjög raunverulegar aðstæður eðlilegs manns sem þarf að takast á við líf sitt sem hefur gefið honum heldur léleg spil uppá síðkastið.

Þetta er snilldarlega vel leikið, þar er enginn leikari sem stendur sig illa. Ekki einn. En þeir sem standa uppúr eru tveir. Bryan Cranston, sem er betur þekktur sem taugaveiklaði faðirinn í Malcolm in the Middle sýnir þarna hversu gífurlega hæfileikaríkur leikari hann er í raun og er algjört dínamít í þessu hlutverki og svo er það Aaron Paul er leikur Jesse Pinkman sem sýnir jafnmikla snilli og Cranston í sinni túlkun á hegranum Pinkman og saman eru þeir eitt skemmtilegasta tvíeyki sem ég hef á ævi minni séð.

Sérstaklega sterk og góð saga, gífurlega gott handrit og gríðarlega góð samtöl draga mann inní þennan heim og þættirnar halda dampi og maður er heltekinnfrá byrjun til skyndilegs enda, en þættirnir eru ekki nema sjö og miðað við efnið, baksögur og aðalsögu þá skilur síðasti þátturinn mann eftir með fullan brunn af vatni í munninum fyrir meira stöffi. Ég var agndofa eftir síðustu tvo þættina. Mig grunar að þetta sé byrjun á alveg gífurlega epískri sögu. Ég sat fyrir framan sjónvarpskjáinn og horfði á hvern einn og einasta þátt frá klukkan 10 að morgni til rúmlega tvö eða hálfþrjú. En þannig er mál með vexti að það þurfti að stöðva framleiðslu þáttana útaf handritshöfundaverkfallinu í Hollívúd.

En sem betur fer kemur önnur sería sem mun vonandi slaufa alla þessa brilljant hliðarsöguþræði og enda þáttaröðina með blasti. Ég mæli með því að þú, lesandi góður, niðurhalir þessum þáttum í hvelli og njótir hverra einustu mínútu með Walter White, fjölskyldu hans, vafasömum vinum og ýmsum ævintýrum með skuggalegu fólki.

Fara í bíó hvað? Hollívúd má fara dæla meira fjármagni í sjónvarpið og dekra alminilega við góða handritshöfunda einsog sá sem skóp þessa, Vince Gilligan að nafni.

Gríðarlega gott stöff.

Ég verð að brjóta odd af oflæti mínu og birta færslu á óheila tímanum og tilkynna þau sorgartíðindi að tæknibrellufrömuðurinn og meiköpp-listamaðurinn Stan Winston er dáinn. Þessi mikli meistari er einna frægastur fyrir hlut sinn í The Thing, Terminator, Aliens og Predator og hafði ómæld áhrif á martraðir barna og unglinga. Meðal nýjustu myndana sem hann sá um var meðal annars Iron Man, og þó ég hafi ekkert haft gífurlega gaman af þeirri mynd þá verður að segjast að brellurnar í henni voru alvep top-notch. Svo má sjá afrakstur meistarans í mynd James Cameron: Avatar, sem verður að öllum líkindum stórkostlegt stöff.

Nú eru rúmar þrjár vikur í Eistnaflug. Tímanum verður vel varið í vissar æfingar til að halda sér gangandi á meðan sú sturlun á sér stað. Það felst meðal annars í því  að sofa illa og/eða lítið stöku sinnum til að byggja upp visst þreytuþol. Til að mynda hef ég tekið smá skorpu í því núna undanfarin sólarhring og hálfan með því að sofa kannski samtals í 4-5 tíma, þar á meðal í stól í rúma 2-3 tíma, þannig að maður er dálítið dasaður. En sæmilega hress.  Svo verður maður að hugsa vel um lifrina með óstöðugu bjórsumbli, virkja þetta líffæri svo að minni líkur eru á að maður falli kylliflatur í einhvern runna í einhverjum garði einhverstaðar í rassgati. Síðan er vitaskuld að hlusta á brútal deðmetal allar stundir sem ég er vakandi þannig að blæði ekki úr eyrunum í Egilsbúð.

Vissulega mætir maður á svæðið útsofinn og eiturhress. En um að gera að gera örlitlar fyrirbyggjandi aðgerðir. Sjáum til hvort að þessi æfingatækni skili sér á litlu skitnu bæjarhátíðinni hér á Höfn fyrstu helgina í júlí.

Verð samt að muna að drekka ekki sterkt áfengi í orkudrykki og passa koffínmagnið svo að viðlíka hjartaflöktskjaftæði endurtaki sig ekki líkt og síðast. Það var magnað á marga vegu en hræddi mig mjög um tíma.

Þetta var samt övsöm.

Og þetta verður fokking övsöm.

Því skal ég lofa.

Ég held, í sannleika sagt, að ég sé ekki enn búinn að jafna mig eftir maímánuðinn góða. Fimm daga bloggflipp dauðans og það kom mér á óvart hvað efnið var gott. En þetta var rosalegt. Rosalegt segi ég. Það jaðraði við að ég þurfti áfallahjálp eftir þetta.

En þó langar mig afar gjarnan til að tjá mig um einhver tiltekna og komandi atburði í mínu lífi. Mér er svo í mun um að reifa á því að málsvæði heilans er að springa af spenningi. En ég fæ mig ekki til að orða það í svo berum orðum. En samt eflaust eitthvað sem maður talar um hér í framtíðinni.

Latur er ég mjög að Jóda tala ég og eins. Er með töluverðan slatta af uppköstum en hef ekki nennu í að klára það. Held ég þurfi bara að fá dágott tott. Og sniffa kókaín af rassaskoru. Ekki mundi það saka. Þá kannski, bara kannski, kemst maður í stuð.

Eða skreppa út á röltið með músík í eyrunum, stoppa við á knæpu, sitja á sumbli og lesa bók. Það hefur nú hresst mann við stöku sinnum.

Einn blíðviðrismánudag í Reykjavík arkaði ég um Austurstræti, Hverfisgötu, Laugaveg og einhverjar aðrar skítagötur við þriðja mann og fór í smá lágmenningarreisu um Reykjavík. Hófst ferðin á því að ég gekk frá Gráskallakastala ásamt systurriðlaranum ÆGILEGUR í átt til miðbæ Reykjavíkur. Þegar til miðbæjar var komið hittum við BERZERKER, létum við gjamminn og gamanið geysa.

En ég nennti ekki að standa í neinu rugli þannig að ég ákvað að leiðin mundi liggja til DVD- og myndbandaverzlunina 2001 á Hverfisgötu þar sem ég verzlaði mér nokkur eintök af DVDiskum. Wild Bunch verzlaði ég mér eftir ábendingu Karls á Hofteigum, sem margítrekaði þá kröfu að ég ætti að athuga verk Sam Peckinpah.

Ég krafðist þess sömuleiðis að viðkomandi horfði á RAMBO. Maður verður ekki að karlmenni fyrren maður horfir á RAMBO. Ekki skiptir máli hvers kyns þú ert. Ef þú ert stelpa og horfir á RAMBO þá verður lufsan bara að sætta sig við það að raka af sér bringuhár allt sitt líf eftir þá upplifun, en það er alltílagi tussan mun líta á það sem ásættanlegan fórnarkostnað. Enda horfði hún á RAMBO. Sumir karlmenn með breiða belli munu verða hjólbeinóttir tú ðe max eftir áhorf á RAMBO þarsem böllurinn mun þrefaldast að stærð og allavega hundraðfaldast í þyngd, en það er bara útaf því að sitthvort eistnalyppað er orðið að 25 kílóa stálbelli. Þetta voru sjaldgæf tilfelli er nær tífölduðust eftir frumsýningu RAMBO. En rétt einsog konur með bringuhár, þá er það ásættanlegur fórnarkostnaður.

The Hidden Fortress eftir Akira Kurosawa keypti ég mér einnig til að gera aðra tilraun að meta þennan goðsagnakennda leikstjóra. Hef aðeins horft á Seven Samurais og ég varð ekkert uppnuminn. Keypti einnig Robert Zemeckis´s Beowulf : The IMAX Experience of Death - voða sneddí stafræn þrívíddarteiknimynd. Walk Hard: The Dewey Cox Story með John C. Reilly borgaði ég líka fyrir. Svo fann ég snilldarræmuna Sleuth með Michael Caine og Jude Law (djók) Sir Laurence Olivier frá 1972, skrifað af Anthony Shaffer - sem einnig skrifaði kristaltæra snilldarhandritið af besta hrollvekju-söngleikja-drama í heimi sem er The Wicker Man árið 1973 (sem síðar varð endurgerð með óbjóðnum Nicolas Cage í aðalhlutverki og söguþræðinum og forsendunum breytt í eina afkáralegustu, asnalegustu, lélegustu og hrikalegustu ádeilu á kynjabaráttunni sem skellt hefur verið á filmu og sýnt fyrir framan fólk án þess að roðna eða hengja sig). Sleuth get ég mælt með. Þetta er gífurlega flott verk með gífurlega sterkum leikurum.

Áfram héldum við ævintýrinu okkar og stoppuðum við í munaðarverzlununni Tíu-Ellefu. Ég hafði verið að leita af drykknum Dr. Pepper í ýmsum búðum og sjoppum í töluverðan tíma. Þessi dýrindisdrykkur er eigi í boði í þeim verzlunum er ég hef athugað hér á Höfn, mér til mikillar armæðu. Ægir benti mér á þessa goðsagnakenndu verzlun þar sem allt fékkst á viðráðanlegu verði, vitaskuld tók ég áhættuna, arkaði inn, skellti einhverri brauðvöru í poka og fann í kæliskáp einum fjársjóð af Dr. Pepper. Ég tók eina dós og dansaði í afgreiðsluna og borgaði ekki nema 239 krónur fyrir 33cl af Dr. Pepper (kældum) og rétt rúmlega 300 krónur fyrir brauðið. Þetta var næstum gefins. Ég mun drekka Dr. Pepper einu sinni á ári framvegis og héreftir. Að fá sér Dr. Pepper frá 10-11 er bara einsog að halda jólin hátíðleg.

Frá þessari dýrlegu verslun héldum við kallarnir til Nexus. Þar verslaði ég nokkrar myndasögur sem ég hef gaman af: Transmetropolitan 8&9 og Fables 9, svo keypti ég mér fyrstu bókina af 30 Days of Night sem er ansi spes. En maður hafði lítinn áhuga á að tjekka á nýju stöffi. Litum við lögreglustöðinni þar sem Bezzigjemligjemlz og Ægirfjúríus úr Hardcoreposipowermetal-genginu úr 101 gerðu sig líklega til óskunda á borð við að spurja um hjól og annað. Heimalingarnir slepptu þó að draga upp níumillimetrana til að koma sínum skilaboðum á framfæri, en þeir voru eflaust afar vel að máli farnir. Negri gerðuþað!

Svo stoppaði maður við Geisladiskabúð Valda sem er besta plötubúðin á landinu ásamt Tónabúðinni á Neskaupsstað. Verzlaði þar nokkra geisladiska. Fór svo til Fataverzlun Kormáks & Skjaldar og keypti mér þar pottlok á höfuðið. Keypti reykjanleg bréf á Drekanum og einhverja garma á Dressman.

Svo var stungið uppá því að ég ætti að gerast leiðsögumaður fyrir fólk sem vill upplifa lágmenningu Reykjavíkur. Ekki amaleg hugmynd enda er maður með niðurnjörvað hvað væri alveg kjörinn laugardagur fyrir fólk sem getur ekki hjálpað sér sjálft. Hefja ferðina á Kolaportinu klukkan tólf, þramma upp Hverfisgötu með skítuga strolluna, erlend sem innlent pakk, á eftir sér, stoppa við í 2001, þaðan í Nexus svo í Geisladiskabúð Valda líta við Fataverzlun Kormáks og Skjaldar, stinga hausnum inn í Drekan og athuga úrvalið af jónuparaphernilia og enda svo á Highlander og drekka bjór. Síðan er hægt að liggja í bláum skugga síðar um kvöldið að glápa á einhvern DVDisk frá 2001 eða leyfa ljúfum tónum að hljóma af plötum sem fengust hjá Valda.

Efalaust er hægt að finna fleiri jaðarstaði sem hægt væri að bæta við, t.d. með því að fljúga til Egilsstaða, fá sér bílaleigubíl og skundast á Norðfjörð og líta við í Tónabúð. Þar til mér verður bent á fínar verzlanir í smáborginni til að líta við þá er þetta langbesti lágmenningar-verzlunarhringur á höfuðborgarsvæðinu sem stendur til boða. Ever.

Great success!

Var hjá vini mínum og við prumpuðum heil ósköp. Held að það hafi verið allavega fimm prump á mann ásamt smá prumpeftirskjálftum. Það var þó ekki mikill óþefur af þessu prumpi, alveg skítsæmilegt prump. Samt ekkert prump sem veldur blóðtappa, heilablóðfalli eða túmor, bara svona dæmigert prump sem veitir manni sérkennilegri en ágætri líðan. Svipar oggupons og þú hafir afrekað eitthvað eftir að hafa notað þau sjónrænu vísbendingar og sönnunargögn, ásamt hegðun, atferli og framkomu sumra einstaklinga er þú fylgist með í undirmeðvitund þinni sem ályktar án þess að þú hugsir beinlínis um það hvernig viðkomandi var drepin í CSI og af hverjum, eða með sömu vitrænnu og gagnrýnu aðferð í hugarorkujöfnunartækni að það er í raun ekki paranoja þegar allir eru á eftir þér. Maður hefur svosem prumpað betur en þetta, en þetta prump verður bara að duga í bili. Ætli þetta sé bjórinn? Eða rauðvínið. En ég er dálítið svangur eftir allt þetta prump. Ætli maður prumpi nokkuð svo mikið næstunni.

Það væri þó ágætt að maður gæti prumpað án þess að fá samviskubit yfir prumpinu.

Blauttprump.is

Communion með Septic Flesh

Trivmvirate með The Monolith Deathcult

Magnum Opus með Hollenthon

Third með Portishead

AngL með Ihsahn

Formation of Damnation með TestamenT

Meira um það síðar. En mikið agalega eru þetta góðar plötur. Sérstaklega fyrstu tvær. Mmmmm…