Fékk ansi skemmtilegt bréf til mín í dag. Innihaldi þess ætla ég ekki að tjá mig um hér að svo stöddu, en ætli það sé ekki nóg að segja frá því að þetta breytir ýmsu. Ég mun rausa og reifa um þetta alminilega síðar meir. Þetta gerir samt að verkum að ég þarf að fara huga að hinum verulega og varanlega alvarleika. Sjáum til hversu framtakssamur ég verð á næstu þrem mánuðum. Svo er aldrei að vita að ég úthúði einhverri manneskju.
Ó vei!
Sumum finnst það góð regla að hefja innlegg sitt á blogginu sínu með upphrópun um hvað það er agalega langt síðan maður hefur bloggað, hvað maður hafi ekkert að segja, til hvers er ég með þetta blogg eða jæja best að skrifa eitthvað í þetta blogg.
Ég hef mestu andúð á því, þoli það ekki. Finnst þetta vera merki um hugmyndaleysi því, einsog ég hef áður sagt, þannig færslur byrja með einhverju “ó vei!” og eru í raun oftast ekki um neitt. En þessi tilteknu skrif eru ein af þessum afar ómerkilegu færslum sem ég hata, enda bara dæmigert og óttalegt blaður um blogg og óttalega dæmigert bloggblaður.
Kannski er það leiðinlegt fyrir sumt fólk er fylgist stíft með því sem sumir hafa segja að kíkja reglulega eða óreglulega á vefbók einhvers og sjá að það er langt liðið síðan síðasta færsla var. Stundum á ég það til að láta hugann reika og ímynda mér að viðkomandi sem hefur haft það að reglu að lesa vefbókina mína nokk stíft í þau ár sem ég hef skrifað lendir í rúmlega klukkutímasturlun; rís uppúr stól eða rekkju og hoppar nokkrum sinnum upp og niður af pirringi, fer í bað þar til fingurnir verða að sveskjum eða byrjar að baka skúfuköku af bræði meðan viðkomandi tuðar “Þórður á ekki svona góða skúffuköku skilið!”
En - þar sem ég er ritstjóri vefritsins Vantrúar - þá stórefast ég um það. Þó er gaman að láta hugann reika, þó það sé ekki jafn merkilegt og þetta. Vissulega reikar hugurinn annað, svona einsog hvað það væri gott að ríða. Því ég, sjáið nú til, er þeim ókostum gæddur að vera með lélegt sjálfsöryggi sem leiðir til þess að ég velti því mikið fyrir mér og mikill tími fer í það hvað maður er nú ömurlegur og leiðinlegur að maður getur sjaldan einbeitt sér að því hvað maður er nú ansi merkilegur að mörgu leyti. Hvað það er er ykkar að komast að.
Ó vei!
Og nú er komið að dagskrárliðnum sem allir hafa beðið eftir:
Hvað er í fréééééééééééttuuuuuuuuuum… je!!!
Jú had tú bin ðer skomm
En þar sem ég var nú bara mestmegnis einn (fyrir utan sagnfræðinginn um tíma og eitt stykki síma um stund) , þá eru nú ekki mörg vitni.
Seiseisei.
Mánudagskvöld!
Hefurðu heyrt fregnir um hann Edvarð? Að á hnakkanum hans var andlit af konu eða ungri stúlku. Sagt var að það mundi draga hann til dauða ef andlitið væri fjarlægt, svo aumingja Edvarður var dauðadæmdur. Þetta andlit gat víst hlegið og grátið, hún var víst illi tvíburi hans. Hún talaði við hann að næturþeli um hluti sem aðeins heyrðust í helvíti. Það var víst ómögulegt að aðskilja þau, svo þau voru hlekkjuð saman fyrir lífstíð. En loks kom að dauðastund þegar hann leigði sér herbergisvítu og hengdi sig og hana á svalarimlunum. Sumir trúa því enn að hann hafi frelsast frá henni, en ég þekkti hana bara of vel. Því ég tel að hún hafi ýtt honum til sjálfsmorðs og dregið aumingja Edvarð til helvítis.
Eitt allra flottasta lag sem ég hef heyrt er lagið Hatched Upon the Age með eðalbandinu Comets on Fire af plötunni Avatar frá 2006, sem er án efa ein besta rokkplata sem komið hefur út undanfarin tíu ár eða svo.
Söngvarinn, Ethan Miller, nýtir sína brostnu rödd til fullnustu og svo gjörsamlega veit hvers hann er megnugur og syngur þetta lag af þvílíkri stakri snilld að ég fæ gæsahúð. En tónlistin sjálf er líka gríðarlega flott, hljóðfæraleikurinn allur til fyrirmyndar, afskaplega óld-skúl rokk, kyrddað með hinum fínasta píanó- og orgelleik ásamt skemmtilegu samspili gítarleikarana.
Yndislegt lag. Og yndisleg plata.
Ég og systir mín valhoppuðum um landið eina koldimma nótt í leit af litlu bláu kvikindunum og á bletti einum sáum við slatta af þeim svo við rifum þá upp og stungum í poka og dunduðum okkur við það þar til við uppgötvuðum að Kjartan stóð í einum glugganum í sótu húsi næst okkur og starði á okkur og hafði gert í töluverðan tíma svo við létum okkur hverfa í skuggann einsog Leðurblökumaðurinn.
Það óneitanlega gladdi mitt gallsvarta hjarta þegar ég skrapp í einu alvöru matvöruverzlunina á Höfn, þ.e. Nettó, og sá ansi stóran stafla af Dr. Pepper á gólfinu. Dr. Pepper, sjáið nú til, er uppáhaldsgosdrykkurinn minn og ég einfaldlega staðhæfi hér og nú að Dr. Pepper er besta ropvatn sem völ er á.
Ég skil ekki fólk sem finnst Dr. Pepper ekki gott og jafnvel segja að þessi drykkur sé viðbjóður. Svoleiðis fólk kallast smekklausir tittlíngar í mínum bókum. En, þið vitið, þá finnst mér viskí vera viðbjóður. Og koníak líka. Brandí og ýmsir appelsínudrykkir, einsog t.d. Egils Appelsín (kannski ekki beinlínis viðbjóður, en mér finnst það ekkert sérlega gott). Svo þetta jafnast allt út á sinn skringilega hátt.
Bloggaðu einsog vindurinn, tjáði félagi minn mér.
Ókei, fer að gera það. Tjái mig um kúk og piss á næstunni. Kannski ekki kúk, frekar fítonkraftsfrussuprumpið sem ég upplifði á klósettinu í gær. Og lyktin! Eins góð og gjörn klisja og eftirfarandi er þá var fnykurinn úr rassgatinu á mér ekki af þessum heimi, er ekki frá því að óþefurinn hafi birst frá sjöttu víddinni viðurstyggð.