Ég og systir mín valhoppuðum um landið eina koldimma nótt í leit af litlu bláu kvikindunum og á bletti einum sáum við slatta af þeim svo við rifum þá upp og stungum í poka og dunduðum okkur við það þar til við uppgötvuðum að Kjartan stóð í einum glugganum í sótu húsi næst okkur og starði á okkur og hafði gert í töluverðan tíma svo við létum okkur hverfa í skuggann einsog Leðurblökumaðurinn.