Við borgum öll fyrir lífið með dauða, svo allt inná milli ætti að vera frítt.
-Bill Hicks

Þó það geri það hjá sumum ráðamönnum þá snýst lífið ekkert eingöngu um dóp, dröösslur og blíngblíng. Fólk sem varar við ýmsum hættum er ekki að gera það útaf öfundsýki, jafnvel þó það sé erlent. Það gæti nefnilega verið eitthvað til í því þegar þjóð eyðir gífurlegum fjármunum í drösslur og blíngblíng, en eyðslan samsvarar ekki hagnaði, að eitthvað slæmt eigi eftir að gerast. Til dæmis að peningarnir klárast, lántaka eykst til að kaupa meira blíngblíng.

Mér finnst það enn merkilegt að þegar baunateljarnir í baunalandi hófu upp raust sína þá var ekki hlustað á þá og með gífurlegum PR-múvum og vafasömum blaðagreinum reynt að lita þeirra fríu fjármálaráðleggingar sem eitthvað illa innrættur hatursáróður og öfund. Baunarnir voru ekki þeir einu, skoski bankinn hafði eitthvað um þetta að segja og fjármálaspekúlantar víðsvegar bentu á yfirvofandi hættu. “Bull!” jörmuðu hinir íslensku fjármálasauðir í kór.

Það var frekar tekið mark á því hvað fjármálaspekingar í einu skuldugasta landi í heimi er hafa eina asnalegustu fjármálastefnu nokkurntímann - Bandalag Norður-Ameríku - höfðu að segja. Þessi lönd sem eru með frekar stranga og ábyrga fjármálastefnu vita ekkert hvað þau eru að gera og hafa ekki hugmynd um hvað þau er að tala, til dæmis Kanada. Nei, miðum okkur við Bandaríkin því það er svo rökrétt.

ÖGRANDI SKUÐAR

Reykingarfólk segja alltaf: “Er þér sama þó ég reyki? Nú, er það? Ókei, þá fer ég bara út og fæ mér rettu.” Rasistar þurfa aldrei að segja: “Er þér sama þó ég sé rasisti? Ó, þá fer ég bara út… fjandans blámenn, ha? Koma hingað, stela hömstrunum okkar…
-Eddie Izzard

Máske að eina ástæðan af hverju þessir kónar komust upp með þetta var útaf því þeir litu svo vel út. Voru með lúkkið á hreinu og með alveg hreint djöfulli fínar dröössslur og blíngblíng, eflaust verulega víraðir á kókaíni líka. Það er nefnilega næstum það eina sem skiptir máli í þessum frekar Hollívúdd-sósaða heimi að líta bara nógu assgoti vel út, þá ættirðu að geta komist með allan andskotan.

Íslenskir auðkýfingar og útrásarfólk gátu ekkert, og geta ekki, hagað sér einsog nýríkar ofurstjörnur á borð við MC Hammer eða Mike Tyson endalaust. Viðmiðunin á ekki að vera bótóxbeljurnar í Beverly-hæðum eða lýtalæknar í Appelsínuhéraðinu. Að vera úr tengslum við veruleikan hefur sjaldan gert fólki gott og það er heldur ekkert agalega gott að vera vitur eftir á einsog er nú móðins hjá ráðandi öflum. Veit ekki hvort það er huggun harmi að hinn skítlegi skríll sem spanderaði seðlunum hafa álíka gott fjármálavit og ég. Þ.e. ekkert.

Og ekki eru þessir fyrrum bankastjórar, auðkýfingar og útrásapakk til þess að bæta ástandið, onei. Af einhverjum annarlegum hvötum finna þeir sig knúna til að monta sig meir af auðæfunum nú en nokkru sinni fyrr og glæsivillur á þeirra vegum spretta upp einsog gorkúlur útum hvimpinn og hvampinn. Af hverju eru þeir að ögra almenningi svona? Þetta getur ekki verið annað en illkvittni, maður á bágt með því að trúa því að hugsunarhátturinn sé á þessa leið:

“Aahhhh… eftir allt þetta streð að koma landinu í skuldafen sem mun taka mörg ár, jafnvel áratugi, að draga það uppúr þá á ég nú skilið eina skitna sexhundruð fermetra villu með litlum dýragarð og sirkús til að narra til mín ung börn svo ég geti nauðgað þeim í rassgatið og ímyndað mér að litlu krílin sé allur almenningur landsins! Hahaha! Ég er svo frábær!”

Eða kannski er það ekkert svo fjarri lagi.

RÆFLARNIR VIÐ

Ég er ekki baráttumaður, ég er blæðari
-Dylan Moran

Nú er verið að neyða sumt fólk, sem annars hefði ekkert hugsað útí það, að fara hugsa. Jafnvel lesa og, verst af öllu, láta í sér heyra á einhvern hátt s.s. með bloggi eða blaðaskrifum - jafnvel hringja í útvarpið. Fólk sem hefur borið traust til stjórnvalda í öll þessi ár, jafnvel þó það hafi valið annan flokk, og sem almennt treysti því að þarna væru fagmenn á ferð. Annað hefur pínlega komið í ljós. Það verður sérstaklega hvimleitt þegar maður verður vitni af því þegar haugur af liði sem hefur aldrei áður hugsað, lesið eða tjáð sig á neinn annan hátt nema um veðrið verði reitt. Það mun stama útúr sér einhvern pirring.

Það væri óneitanlega magnað ef stór hluti þjóðarinnar, einsog er á óskalista ýmsra spekúlanta einsog t.d. Dr. Gunna, mundi nú sýna reiði í verki. Óneitanlega magnað, en agalega óraunhæft þar sem við erum alveg gífurlega bæld þjóð sem bíður alltaf eftir að næsti maður geri eitthvað sem sömuleiðis bíður eftir að þú gerir eitthvað og þannig gengur það þar til einhver gerir eitthvað en þá er það bara ekki nógu gott eða það er of kalt eða of langt í burtu. Þetta eitthvað sem um er rætt er til dæmis mótmæli.

En munum við taka mark á varúðarorðum hagfræðinga af erlendu bergi brotnu í framtíðinni? Vonandi. Það væri óskandi ef hið svokalla fjórða vald mundi athuga gaumgæfilega þær yfirlýsingar sem berast utan landsteinana eru marktækar með því að skoða gögnin líka og fá þá endanlega staðfestingu á því hvort viðkomandi spíks da trúþ jó eða er bara plein vakk hóms! En fjölmiðlafólk hérna eru jafnbæld og við hin. Svo þjóðin á eflaust eftir að spóla í sömu hjólförunum áður en árið er liðið.

Öss, ég er að verða alvarlegur maður! Ekki boðar það nú gott. En kannski ég bæti aðeins úr því með þessu líka gríðarlega fjörugu lagi með The Monolith Deathcult er heitir Kindertodeslied!

Þvílíkar massahugrenningar eru þetta.

Finnst ég ætti að fá verðlaun.

Gosh!

Já, sá að þetta var ólíðandi! Var ekki fyrr búinn hætta að blogga að allt var komið í bál og brand svo ég hef ákveðið að byrja blogga aftur. Mikið rosalega er langt síðan ég bloggaði síðast en ég hef bara ekkert að segja svo bæ!

“Það er satt að ég hef áður talað um það að skrifa bók, en það er nú svo að allir sem þú talar við eru með á döfinni að skrifa bók.”
-Dylan Moran

Ég geri mér ágætlega grein fyrir því að þessar pælingar, vangaveltur og hugmyndir eru dálítið á reiki og eilítið stefnulaust. Það mætti jafnvel ganga svo langt og kalla þetta raus! Fokk, förum alla fokking leið. Þetta er bölvað þvaður! En þó er ekki hægt að neita þeirri ískaldri staðreynd að þetta eru afbragðsskemmtileg skrif, oft firna vel orðað og veitir eflaust sumum þann dýrindismunað að geta brosað útí kampinn, jafnvel hlegið.*

Sú tilhugsun gladdi mig svo mikið að jafnvel mitt bleksvarta tinnusteinshjarta kipptist ögn við eftir að úraníumskertur krabbameinsblóðdropi skaust í gegnum magnesíumhúðuðu kransæðarnar og beint í eitt hjartahólfið þar sem það fuðraði upp útaf eldi og brennisteini sem fyllir þetta ómanneskjulega líffæri. Ég græt blásýru vitandi það að einhver einhverstaðar skimaði yfir skrifin mín og lét glitta í tennurnar fyrir framan skjáinn. Það er ánægjulegt.

En einhverstaðar í þessum vanskapaða, glaðlynda og  litríka vaðalstrefli leynist einhver blóðrauður þráður**, eitthvað tiltekið atriði sem mig langar gjarnan til að hamra betur á, helst reka þann nagla í ennið á einhverjum. Einsog mér. Þetta byrjaði með dröggbösti.

HALTU KJAFTI HIPPI!

Fjárhagsstaða landsins er slæm, virðist vera. Verulega slæm. Virðist vera segi ég því fjárhagurinn minn hefur alltaf verið slæmur og gæti vissulega orðið verri. Ég á engar eignir og mér hefur alltaf fundist ég skuldugur svo þetta breytir litlu fyrir mig. Það sem ég á við er að ég hef ekkert beinlínis fundið fyrir þessari kreppu að undanskildu því að ég get ekki selt úr sjóðnum sem ég er að borga smá ölmusu í á hverjum mánuði í bankann útaf því að við megum ekki stunda hlutabréfaviðskipti. Ég kann ekkert með peninga að fara og hef nær ætíð verið í illa launaðri vinnu. En mér hefur eiginlega oftast verið alveg sama - enda hippi með fjarstæðukennda drauma. Það kemur samt betur í ljós í næsta mánuði hvort ég verð í dýpri skít en vanalega og hvort að sá djúpi skítur neyði mig til að leita nýrri leiða til að hafa ofan í mig og á. Kannski ég verði bara frægur og ríkur, það virðist virka fyrir flest alla Íslendinga sem fá sér aðgang að moggabloggi og jútjúb.

Það sem mér finnst oft vera einkennandi við fátækar og skuldugar þjóðir er hvað oft er níðst á lítilmagnanum með það að hugsjóni að verið er að verja almúgan frá honum sjálfum. Eða álíka vitfirring sem aðeins stropaðir stjórnmálamenn geta kokkað upp. Það sem ég hef talið upp er einmitt hluti af þeirri almúgavörn, en það er bann við: hórdómi, klámi og hverskyns vímuefnum nema áfengi og tóbaki. Tja, jú vissulega kemur það fyrir að áfengi er bannað, eða bara bjór og svo eru auðvitað til galið fólk sem vill banna tóbak bara því það er heilsuspillandi. En svoleiðis fólk er það sem það er: snargeðveikt!

Eitt besta íslenska dægurlagið sem samið hefur verið er Bjór með Fræbbblunum og inniheldur eitt skemmtilegasta skot gegn stjórnmálamönnum sem á sér enn fastan hljómgrunn i dag: Þeir segja að ég hafi vit til að velja þá en ég hafi ekki vit til þess að hafa vit fyrir mér. Sterkara og skýrara verður ekki kveðið. Stutt, einfalt og skorinort. Íslendingar eru, svo fremi sem ég veit, sæmilega upplýst þjóð og oftast áhyggjulaus. Við erum aö öllu jöfnu nokkuð vel lesin og ágætlega menntuð.

BLA, BLA, BLA?

Evrópusambandið: fimmhundruð milljón manns, tvo hundruð tungumál - og engin hefur hugmynd um hvað verið er að segja við hvert annað!“
-Eddie Izzard

Þegar kemur að ýmsum málefnum, s.s. dóp, saurlifnað og öðru, þá erum við svo svart/hvít, við/þeir, KR/Chelsea, að það virðist vera nær ómögulegt að gera hina minnstu tilraunir til málamiðla. Þetta kemur mér svo á óvart því við erum ekki nema rúmlega þrjúhundruðogtuttuguþúsund manns sem hýrum hér á þessu skeri. Vissulega eru margir ólíkir hópar sem búa hérna, auðvitað. Og stærð þarf ekki að skipta öllu. En við erum bara ekkert svo mörg!

Það eru ekkert allir með sömu lífsskoðun eða siðferði og ef við gætum nú troðið öllum draumalöndunum sem þessir mismunandi hópar eru með í huga þá væri þetta nú alveg agalega abstrakt og súrjeal land  og algjör martröð fyrir túrista. Álver úr torfi og hvalabeinum, klámhundum hent í Drekkingahylin og pæklaðar pizzur og hlandmigin hamborgari til hátíðarbrigða.

Landið er samt nógu stórt til að rúma allar þessar ólíku lífskoðanir og -stíla án þess að þjóðfélagið sé nauðsynlega mótað beinlínis og algjörlega eftir því. Hvað er ég að meina? Ég er að drukkna í orðum hérna. Hér ættu íbúar að geta talað um kosti þess að vera edrú og vímuefnalaus án þess að fullt og uppdópað fólk annarstaðar angri það á einhvern hátt. Trúað fólk ætti alvega að geta tilbeðið sína guði jafnvel þó að samfélagið sé algjörlega sekúlar. Femínistar gætu haldið áfram að predika um hlutgervingu kvenna á meðan í næsta húsi er kelling með partíbelti að punda einhvern hórkarlinn. Og hippar geta mætt til dyra með jónu í kjaftinum til að borga fyrir kínverska matinn sem pantaður var til að kjamsa á yfir Clash of the Titans án þess að eiga í hættu að sendillinn hringi í lögregluna. Öllu þessu fólki væri svosum slétt sama hvað þú gerir í þínum frítíma en hefur blessunarlega það frelsi til að hafa sínar skoðanir og frelsið til að hafa áhrif á skoðanamyndun með því ræða málin á yfirvegaðan hátt. Það væri þjóðfélag sem ég mundi fíla þokkalega.

MILLIFYRIRSAGNFRÆÐINGUR

“Max Limur! Hvar er víbradorinn minn!”
“Þar sem ég skildi hann eftir síðast elsku mamma! Uppí rassgatinu á þér!”
“Ó Max Limur minn, þú ert besti sonur sem móðir getur átt!”
“Já! Snúðu þér við ég ætla punda í tussuna á þér!”
Sadómasó Reykjavík (2011)

Að gera þjóðfélagið þægilegt fyrir rétt rúmlega alla og ögn meira til og halda því þannig ætti að vera takmark hvers lands. Þægilegt er auðvitað ekkert fullkomið. En fullkomið þjóðfélag er fráleitt markmið. Viðmiðunin ætti að vera… mjaaaa… fokking Kanada! Eitthvað hljóta þau að vera gera skynsamlegt þar og það sem stjórnvöld í Kanada virðist vera gera rétt er setja skynsamleg lög, hafa strangt eftirlit með eftirlitinu. Stjórnmálafólk þar (og líka í Noregi, Svíþjóð, Finnland, Danmörk svo fátt eitt sér nefnt) taka ábyrgð á sínum gjörðum og ákvörðunum þannig að þeir segja af sér ef þær ákvarðanir eru verulega fokking slæmar og biðjast jafnvel opinberlega afsökunar. Stolt er eitthvað sem þetta íslenzka stjórmálalið með kukk í kollinum ætti að læra að kyngja einsog brundinu frá auðjöfrunum sem þeir hafa vanist svo að þetta ódælispakk er byrjað að setja það útá morgunkornið sitt og hræra það með í kakóinu sínu.

Maður gæti eytt einhverjum aukalegum orðum til að mæra Kanada en þá er nú hættan sú að vitsnautt fólk á eflaust eftir að halda að mér finnist Kanada vera upphaf og endir á öllu sem best er. Þegar fólk reynir að hugga sig með því að segja eitthvað fallegt um ze faderland einsog “En náttúran er þó falleg!” þá á ég hugsanlega eftir að segja “Já, það má vel vera en þetta er nú alls ekkert Kanada!” eða “Tussurnar hérna eru nú tussuflottar!”, “Já!” segi ég, “En tussurnar í Kanada hafa Canada´s Next Top Model! Hvað höfum við? Singing Bee?”

Stundum finnst manni einsog stór hluti stjórnmálamanna hér á landi séu rúmlega tuttugu árum á eftir öllum hinum í ýmsum málum og nenna ekkert að spá í öllu hinu en hafa þó alltaf tíma til að sefa þessa þjóð sem er með gríðarlegan athyglisbrest og miðlungsháa monnímaníu sem treysta því að þeir sem meira og minna sjá um fjármálin okkar fari vel með peningana svo að við þurfum ekki að hafa áhyggjur af því að líða skort. Það er náttúrulega óskandi að eitthvað breytist í kjölfarið á þessari kreppu, þ.e. breytist til hins betra.

HAHA! NEI, BARA DJÓK!

“Skrýtið hvernið lífið getur breyst. Í kvöld er ég að drekka vatn. Fyrir fjórum árum? Ópium. Dag og nótt, vitiði?”
-Bill Hicks

En ég ætla leyfa mér þann merkilega munað að vera svartsýnn að vanda sérstaklega varðandi þá spá um breytta og betri tíma því það er nær öruggt að einhver skuggalegur skíthæll á eftir að birtast og misnota traust þjóðarinnar verr en hinn hæpóþetikal graði glæpon sem ég hef áður minnst á. Og ætlum við þurfum þá ekki flest öll að panta tíma hjá Stígamótum þegar sá píramídasvindlari verður búinn að hamra okkur öll í taðgatið að okkur forspurðum (s.s. nauðgað)?

Nema gerðar verðar fyrirbyggjandi aðgerðir einsog þónokkrir aðilar hafa stungið uppá. Ég þykist vera algjör grándbreiker og kem með fleiri uppástungur: Að aðilar sem sækjast eftir valdastöðu, s.s. ráðherra-, sendiherra- og seðlabankastjórastöðu*** þyrftu að taka stöðluð próf þar sem athuguð væri þekking viðkomandi á fögum einsog: sögu, félagsfræði, tungumál, stærðfræði, heimspeki og hagfræði - aukinheldur prófaður á sviði gagnrýnnar hugsunar og almenna rökhugsun og auðvitað væri lokanaglinn ítarleg læknisskoðun; hvort að viðkomandi sé með einhverja geðsjúkdóma, s.s. siðblindu, geðklofa og svo framvegis eða hvort að eitthvað heilaæxli gæti verið að hafa áhrif á hegðun og gjörðir viðkomandi. Ef tilvonandi stjórnmálamaður stenst ekki þessar kröfur (sem væru í stöðguri þróun á vegum valdra háskólaprófessora) þá fær hann bara rauðan stimpill “Óhæfur til mikilvægra verka” og sendur aftur á bensínstöðina til að manna dælurnar.

Septicflesh eiga lag dagsins: Persepolis af plötunni Communion.

——-Þegar það er stjakað við mann
—-verða dráp einsog að draga andann

———--John RAMBO

* þessi sjálfsfróun var í boði blogdodds, verði ykkur að góðu.
** blóðrauður því hann er tvinnaður úr skapahári ljóshærðra hreinna meyja á túr
*** þ.e.a.s. ef þessir titlar verða þeir sömu eftir byltinguna - langar
frekar að sjá titlana Landsþegn eyjaskeggja, Sjóræningji og
Verndari gullnu doblúnunnar í staðinn

Já! Ég er búinn að fá mig fullsaddan af því að þurfa skrifa eitthvað að ég bara nenni því ekki lengur! Ég skrifa og skrifa og engar breytingar verða! Óþolandi! Til hvers að skrifa eitthvað? Bálreiður ég er. Já alveg trítilóður! Hef misst trú á mannkynið! Krepputal! Blaður! Mikil ósköp! Nenni´ssu´ki! Seisei! Alveg! Öss! Ógislega óréttlát og ósamgjaddnt! Fuss og svei! Af hverju hlustar engin á mig?! Meira blaður sem þróast í rembingsbúkhljóð líkt og spassi að skíta! Blargh blargh!

Hverjum, í nákomnri framtíð, verður ekki svo fokk sama um nokkra sæmilega málsmetandi menn sem koma með svona yfirlýsingar? Ef það væri til siðareglur vefbókarhöfunda þá ættu svona yfirlýsingar að vera ein af þeim funheitu málum sem ætti ekkert að skrifa um - jaðri bara við fjársektir. Siga blóðsugurnar úr STEF á svona lið. Þetta virkar álíka kjánalegt og segja “Mikið agalega er nú langt síðan ég hef bloggað! En ég hef bara ekkert að segja svo bæ!” Hvað með það? Fokk jú og fokk off! Skárra er nú að segja “Útaf gríðarlegu ergelsi og pirringi hef ég ákveðið að taka mér pásu frá þessu vefbókarstússi í óákveðin tíma… hver veit, gæti byrjað aftur á morgun!” Því fátt er verra en meðvefbókarhöfundar sem lepja upp þessi þurru tár og pikka í saltvotu lyklaborðin “Nei! Komdu aftur!”

Annars er nú eitthvað eilítið til í þessu tuði hjá tussunni honum Mengellu. Að fólk taki smá pásu á þessu bévítans blaðri og fari kannski að lesa meira. Það þurfa ekki allir að tjá sig um sama málefnið og segja næstum sama hlutinn og næsti maður. Stundum er nóg að taka undir. En ekki ætla ég að taka mark á þessu kjabbtæði og mun eflaust blaðra sem aldrei fyrr.

“Afneitun þín er aumkunarverð og þökk sé skynvíkkandi vímuefnum þá sé ég í gegnum þig!”
-Bill Hicks

Stundum slær eitthvað saman hjá sumum lesendum sem gætu séð nokkur umræðuefni vera að þröngva sér í gegnum mín stórfenglegu skrif. Fyrir þá sem eiga erfitt með að setja saman tvo og tvo og fá þrjá þá rembist ég með rautt andlitið við að ræða um klám, kynlíf, kannabis, áfengi, frelsi, frítíma, áhugamál (s.s. kvikmyndir, útivist, tónlist o.fl.) og vinnu. Ég gæti gróflega ályktað að venjulegar manneskjur vilji stunda minnst tvö af þessum átta atriðum í upptalningunni til að teljast sæmilega hamingjusamar. Og ekki má gleyma smámunalegum auðlindum til uppihalds.

Ég væri í það minnsta nokkuð ánægður að geta stundað mína vinnu, neyslu og áhugamál frekar áhyggjulaus undan afskiptum yfirvaldsins. Það er ekki fyrren ég fer yfir strikið með því að angra samborgarann minn á einhvern þann hátt sem hægt væri að túlka skaðlegt gagnvart andlegri og líkamlegri heilsu viðkomandi eða á annan hátt, s.s. með því að slá garðinn hjá honum um miðja nótt, mála bílinn hans röndóttan og skíta í bréfpoka og skilja eftir logandi fyrir framan dyrakamrinn og hringja bjöllunni - þá ætti einhver að grípa í taumana og spurja hvort það sé ekki allt í lagi heima hjá mér. Alvöru lögbrot er eitthvað sem flest allir á landinu geta sammælst um að eigi að vera bannað og sé refsivert: þjófnaður, líkamsárásir, morð, nauðganir og líkamleg, andleg og kynferðisleg misnotkun gagnvart börnum.

Ódyggðirnar kalla

“Það sem mig langar til að gera núna - tja, það sem mig langar virkilega að gera núna er að safna gríðarlega löngu skeggi, flétta það við punghárin á mér og spila á það einsog hörpu.”
-Bill Bailey

En vafamál varðandi hvað ætti einnig að teljast sem alvöru lögbrot eru nokkur. Ætli maður leggi ekki áherslu á þrjú: klám-, hórdóms- og vímugjafamál. Ég, einsog svo rosalega margir aðrir, hef gaman af klámi og kynlífi, aukinheldur hef ég einnig gaman af því neyta vímugjafa einsog alkahóls, kannabiss og sveppa svo fátt eitt sé nefnt og fer ekkert leynt með það ef einhver spyr. En þó ég og aðrir hafi gaman af því að skoða og horfa á klám eða vera í annarlegu ástandi er ekki þar með sagt að maður sé sífullur í einhverju vafasömu vímumóki og hugsandi um lögulegar júllur, blautar kuntur, svera dela og þröng rassgöt allan daginn alla daga.

Það sem angrar mig mest er hvað þetta virðist angra aðra hvað maður gerir í sínum frítíma. Flestir hljóta nú að eiga sér einhverja hugmynd um sína útópíu - fyrirmyndaríkið. Mín útópía er agalega hófsöm. Áhyggjuleysi og frelsi hlýtur að teljast til ansi góðra dyggða hjá góðu þjóðfélagi. Það og að þeir sem með valdið fari hjá þjóðfélagi og fyrirtækjum séu undir stöðugu og ströngu eftirliti frá lögreglu, almenningi og fjölmiðlum meðan þeir eru að vinna en séu þó frjálsir undan því vökula auga í sínum frítíma. Auðvitað.

“Það sem ég er að reyna segja: Um vímuefni, um áfengi, um klám og reykingar og allt annað. Hvað kemur þér það við hvað ég geri, les, kaupi, sé, segi, hugsa, hverjum ég ríð, hvað ég innbyrði - svo fremi sem ég skaða ekki aðra manneskju á þessari plánetu?”
-Bill Hicks

Ég allavega ítreka þá ósk mína að málefni er varða vafasöm vímuefni séu virkilega rædd á skynsamlegan og rólegan hátt. Að viðhorf gagnvart vímugjöfum ráðist virkilega af raunverulegri skaðsemi þeirra. Að vímuefnamál heyri alfarið undir félags- og heilbrigðisráðuneyti. Að meðferðir fyrir þá sem ekki ná að höndla sína neyslu mótist af þeirri staðreynd að við erum ansi mörg og ansi misjöfn. Að í boði séu hreinar sprautunálar til að stemma stigu við lifrarbólgu C, eyðni og öðrum hættulegum smitsjúkdómum og að sprautufíklar fái ráðleggingar frá hjúkrunarfræðingum og/eða læknum. Að leyfilegt sé að rækta eina til tvær kannabisplöntur ef viðkomandi vill. Og þar fram eftir götunum. En ekki með fúnum slagorðum um “eitulyfjadjöfullinn” - enda vísar það í eitthvað yfirnáttúrulegt og að “x (hass, gras, sveppir, kaffi, bjór o.s.frv.) leiði til heróíns” - sem er bara ekkert satt.

Fólkið í landinu sem á hvað mest á hættu að vera refsað fyrir vafasama neyslu eru nær alltaf þeir sem halda vélinni gangandi. Fiskvinnslufólk, ófaglært starfsfólk á stofnunum, smiðir, ræstitæknar, píparar, kennarar og svo framvegis.  Fólkið sem fær oftast lítið fyrir sinn snúð og hefur sínar leiðir til að drepa tímann. Mér finnst stórmerkilegt hvað gyllinæðarnar á Alþingi eru gríðarlega tregar til að ræða þetta á alminilegum nótum, með rökum, staðreyndum, rannsóknum og svo framvegis, en mjög töm að grípa í símann og hringja í vælubílinn og lýsa yfir vælandi vandlætingu gagnvart þessum “eiturlyfjadjöfli” sem herjar á börnin. Ef viðhorfið væri frjálslegra þá væru börnum alveg sama. Ef fræðslan væri meiri þá mundu börn líklegast ekki snerta þetta. Eða mundu bíða einsog fræg herferð orðaði það.

Saurlífi og óeðli

“Námsráðgjafinn minn sagði að ég ætti skýra valkosti: ef ég færi ekki í háskóla ætti ég eftir að enda með því að ræna pósthús.”
-Dylan Moran

Svo er það hórugrýlan. Að flytja einstaklinga nauðuga til lands og neyða til hórdóms er án efa refsivert athæfi og því fólki ber að hjálpa á allan mögulega hátt. Ég er samt ekki að tala um það, ég vil einbeita mér að þessu graða fólki (s.s. bæði kyn) sem vilja ríða eða láta ríða sér í skiptum fyrir gjald. Hvað með allar þessar hamingjusömu hórur sem er svo sannarlega sáttar við sitt og væru enn sáttari ef þær væru í verkalýðsfélagi, fengu að fara í reglulega heilbrigðisskoðun og fá viku- eða mánaðarlegan launaseðil? Mér finnst hálfskondið að sumir neita að trúa því að til sé kona eða kall sem eru aksjúallí nokkuð sátt við þessa tilteknu saurlífsiðju sína og talað er um “goðsögnina af hamingjusömu hórunni” einsog hórur hafi ekki, tja, tilfinningar. Ég er með nokkrar álíka goðsagnir líka:

• Örláti og gjafmildi auðkýfingurinn,
• Óeigingjarni nískupúkinn,
• Háskólamenntaði heimskinginn,
• Rauðhærð, freknótt og feiknarlega flott fyrirsæta,
• Únglíngur sem elskar foreldrana sína
• Hófsami heróínfíkillinn sem er líka lögfræðingur

Af hverju að gera það erfitt fyrir t.d. mig að sjúa tittlínga fyrir fimmþúsundkall? Hvað þá að gera það erfitt fyrir þann sem vill láta sjúa á sjer tittlínginn fyrir fimmþúsundkall? Ef ég ætti ekki pening fyrir bjór og væri í stuði til totta einhvern fyrir péningagreiðslu og vísa kvittun til kúnnans - ég mundi kannski hugsa mig tvisvar um.  Allavega, mér finnst þetta ekki vera neitt tiltökumál en ég ítreka að það er gífurlegur munur á nauðungaportkonum og portkonum sem sækjast eftir þeirri iðju. Rétt einsog það er töluverður munur á vatni og kóki, hassi og heróíni,  klámi og barnaklámi.

En svo er það klámið. Klám það er… mmmm… það er svo gott.

“Annars, skegg og dóp fær mig til að tala um Talíbana; voru þeir virkilega svona tornæmir eða voru þeir bestu hugsuðir fjórtándu aldar? Engin virðist vita það og öllum er sama. Þetta er hugmyndafræði sem gengur varla upp, er það? Þetta var bara barið saman úr mismunandi trúarkerfum. And-vitsmunadýrkun frá rauðu Khmerunum, trúarlegar ofsóknir frá nasistunum, skylduskeggsöfnun úr heimi þjóðlagatónlistar, og svo aðskilnaður og niðurlæging kvenna tekið frá golfheiminum.”
-Bill Bailey

Vitaskuld er ég gjafmildur að vanda og veiti ykkur áheyrn hjá Hollenthon af plötunni Opus Magnum, en lagið er hið magnaða Son of Perdition.

“Þungur limur”
“Þessi limur á að vera þungur”
- Hommin flýgur (2009)

En það er ekki nóg að hafa bara einhvern graðan glæpon sem sér um múlltímilljónevru (eða krónu, jen, kanadískan dollara eða hvaða gjaldmiðill sem kemur eftir byltinguna (köllum það bara doblúnur því það er svo kvlt)) íslenskan klámmynda- og saurlífsiðnað til að hressa, kæta og fróa þjóðinni. Einhver glaðlyndur flokkur verður nú að geta haft hemil á fólkinu sem finnst það vera “hneisa ein að þessi sódómíski kakóhrærari fái að vaða svona uppi” með því að koma til móts við þau á annan hátt, s.s. með smá launajöfnuði, sárabótum einhverskonar og pólítísku skemmtiefni einsog að bjóða uppá “flippaða gaurinn” er fær hafa sig í frammi á Alþingi sem 3. þingmaður [N-S-A-V]-kjördæmis með allskyns hressar og skemmtilegar ábendingar, sögur og skrýtlur sem eiga sér stoðir í Sannleikanum.  Einhvern sæmilega fyndin uppistandara með alvarlegu yfirbragði og einna helst óþekktan. En til hvers að bjóða uppá einn þegar þú getur haft nokkra? Auðvitað er þetta líka liðið sem hangir og tjillar með hinum glaðlynda og graða glæpon. Stundum eyða þeir tímunum saman í að drekka kaffi, sötra kók og borðar pitsur, horfa á  bíó eða spilandi tölvuleiki um helgar og/eða á kvöldin.

Þessi flokkur gæti heitið sekúlar flippflakk-flokkurinn (xSFFF) eða álíka lummó til að höfða til gamla fólksins sem fílar Spaugstofuna, Gísla, Hjálmar og Ladda og með slóttugum aðferðum og babelgaldraseiðum internetsins gæti hann narrað til sín tugi ef ekki hundruði flippþenkjandi gáfumenni er gætu rifið aðeins í þessa stífu og gömlu stjórnmálagöndla á okkar háa alþingi úr rössunum á fólkinu sem fílar það ekki. En skörp skopskyggni* piprað með ísköldum staðreyndum er samt staðallinn fyrir tilvonandi þingmenn xSFFF. Þetta gæti flokkast sem skemmtilegir frjálslyndir vinstri húmanistmasjálfsþurftarbúskapítalistanarkistar.

Örugglega hægt að sjóða þetta saman í orðið Liblehumcomcapanarismism og gert Encyclopedia Dramatica-færslu um þá stefnu til að gefa því smá trúlegan en samt ótrúlegan blæ. Almenningur mun þá eiga bágt með því að trúa því að þessi flokkur sé til en heyrir ætíð fleiri og betri sögur um xSFFF útum allt land og í fjölmiðlum. Og ef þetta súpermegaplott mun virka þá á næstu bæjarstjórnakosningum munu íbúar í einhverjum þéttbýlum gapa yfir þessum nýja flokki og umsvifalaust kjósa hann útaf því er kallast á fræðimálinu “I am fucking-impressed!”**-tilifinninginn.

xSFFF TIL SIGURS!

“Ég bít sko sannarlega á ryðgaðan öngul, því þah´r so hott!”
[segir Eshól (ÍmigBjörg Stærðartussa) áður en hún beygir sig niður og sýgur í loðna litla tittlínginn á fituhlunknum Typpi (Beinstífur Áhana Magnabónerson) og svo kemur Rass (Bötthól Cockamor) og flengríðir Eshól í eshólið! Tórallí övsöm!]
- brot úr handritinu Vegghórur (sjóðheit ástarsaga með blöðruhálspundandi og hómóerótísku ívafi) (2012)

Þetta er sosum eitthvað sem gæti verið á stefnuskrá xSFFF-flokksins:

• Langvarandi aðgerðir fyrir almenning til að búa á landinu nær áhyggjulaus, að fólk þyrfti ekki að líða töluverðan skort, t.d. með því að;
  • fjárhagslega styrkja hvern þann sem vill fá gróðurhús og hentugan búnað til að rækta grænmeti;
  • þegar tékkareikningur viðkomandi tæmist rétt þegar mánuðurinn er hálfnaður verður greitt sem samsvarar 2000 doblúnur á dag fyrir minniháttar uppihald (hægt er að sækja um hærri styrk ef um fjölskyldur er að ræða);
  • að vinnutími alþýðunnar megi ekki fara yfir 30 einingar á viku, allt umfram það telst sem 90% aukaálag - og að byrjendalaun ófaglærðs starfsmanns sé 200.000 doblúnur og hlotnast launahækkunn uppá 50þ doblúnur eftir tveggja mánaða starf og hækkar um 5000 doblúnur á mánuði í 10 ár eftir fyrstu sex mánuðina; óháð kyni, húðlit, lífsskoðun og uppruna;
• Breyttar áherslur á réttum stöðum varðandi svigrúm yfirvaldsins (Þjóðkirkjufyrirkomulagið, lögegluaðgerðir til að verja eignir The Man, strangara eftirlit með fjárhag ríka mannsins o.fl.);
• Þau tilfallandi mál sem varða fjársveltar fjöldskyldur, smávægilega sjálfsglæpi einsog að neyta vafasamra vímugjafa, andlega og líkamlega veikt fólk er ætíð efst á forgangslista;
• að engin verði fyrir óþarfa og persónulegu áreiti frá ýmsum banka-, síma- og öðrum sambærilegum stofnunum nema það sé algjörlega lífsnauðsynlegt (svona einsog tilvonandi kreppur og annað);
• Breyttar starfsreglur alþingis og störf þingmanna;
  • Að ræða málefni sem sumum finnast eldfim á rólegum og yfirveguðum nótum;
    • s.s. ef einhver æsir sig, eða fer yfir á strikið á einhvern hátt á meðan umræðu stendur og fer með óhóflegt magn af ósannindum, lygum, strámönnum o.s.frv. þá er slökkt á míkrafóninum og vinalegir menn klæddir einsog amerískir mjólkurpóstar frá fimmta áratugnum ganga hægt að viðkomand ussand og sussandi og hvíslandi róandi orð, viðkomandi leiddur útúr salnum og boðið uppá flóaða mjólk, lesefni og 20-40 mínútna hvíld og afstressun. Ef þingmaður æsist í annað sinn á stuttum tíma er hann dæmdur í 90 mínútna blaðurbann og dregið af viðkomandi 25þ. doblúnur í laun og þarf að vinna 4 tíma á einhverri sjúkrastofnun (undantekningar eru veittar ef þingmaður liggur mikið niðri fyrir og að reiði hans er réttlætanleg miðað við fjölda raka vs. rugli - þrír sérstakir og háskólamenntaðir oratorar af forn-gríska skólanum sjá um að meta  á faglegan hátt innihald ræðu starfsmanns alþingis og hvort hún standist lágmarks rökstuðli alþingis);
  • að þing verði algjörlega sekúlar og að alþingissetning verði fagnað með gamaldags þjóðhátíðar-helgi með því að bjóða kjósendum og gestum uppá flatbrauð með hangiketi, heita kakómjólk með rjóma og vöfflur með sultu (eða hvernig sem fólk fagnar þessum fagnaðardegi);
  • þingmenn verða að vinna minnst 10-15 tíma í almennum þjónustustörfum á tveim mánuðum (s.s. sjúkrastofnunum, leik- og grunnskólum o.s.frv.) ólaunað, ráðherrar og seðlabankastjórar verða að vinna á fátækraheimilinum og munaðarleysingjahælum í minnst 10 tíma á tveim mánuðum (ef ráðherra er með aðstoðarmann þá verður ráðherra að bæta við 2 tímum);
  • einu leyfilegu táknin sem má bera á Alþingi er lítið silfrað næluspjald með nafni starfsmanns og hvaða flokk viðkomandi tilheyrir (nema starfsmaður sé afar flippaður og flottur með allksyns glingri og skrauti, blúndum, silki, pípuhatt og demantsslegin fílabeinsstaf þá er vissulega hægt að gera undantekningar ef klæðaburðurinn er ekki of ósmekklegur);
  • komið verði fyrir upptökubúnaði í öllum skrifstofum þing- og ráðamanna sem taka upp mynd og hljóð, aukþess er ráðamaður skyldugur til að ganga með lítin upptökubúnað á meðan skrifstofutíma stendur;
  • vinnutími þing- og ráðamanna eru minnst 45 tímar á viku - leyfilegt er fyrir starfsmann alþingis að vera með aukavinnu svo fremi sem tekjur samsvarar um 10% af aðalvinnu; klámmynda- og serðingaleiguiðnaðurinn gæti verið heppilegt fyrir suma.
  • ef þingmaður er maður heildartekjur sem nemur meir en 500þ. doblúnum þarf hann að greiða minnst 25% af laununum í félög sem valin eru af þjóðinni í æsispennandi raunveruleika- og spurningaþættinum “Sektum ráðherrann!” sem verður auðvitað í umsjón einhvers hress flippara

Auðvitað verður að fínpússa nokkra punkta þarna. En með réttu, hnitmuðu og vandlegu orðalagi væri hægt að laða til sín einhverja hippa, metalhausa, flippara, trúleysingja, trúlitla, fríkirkjufólk, sekúlar húmanista sem geta “lesið hugsanir” og fleira í þeim dúr. Rólyndisfólk og flippara. Hvar væri best að byrja? Nú, einsog kommúnistarnir í Nepal, þá er eflaust langbest að byrja á internetinu og landsbyggðinni. Og svo stækkar og dreifist þessi flokkur um allt land einsog illkynja heilaæxli eða líkt og dansandi, naktir álfaprinsar og -prinsessur er trítla skríkjandi og brosandi á blómabeði hamingjunnar sem er okkar ísland fagra Ísland!

Svona gæti maður haldið áfram. Kannski geri ég það bara! Seinna. Ég er svo latur

Og í lokin er hér dramatískt og epískt lag eftir tónskáldið Kenji Kawai er heitir Kugutsuuta kagirohi ha yomi ni mata muto úr kvikmyndinni Ghost in the Shell II: Innocence.

“Er það eitthvað fleira?!”
“Já, værirðu til í að hringja í pabba minn, ég er alltof ung til að vera hérna! Og svo ætlaði hann að sýna mér eitthvað í buxunum sínum!”
“Hjé, hjé. Ekkert mál litla sjálfráða 18 ára stúlka. Viltu ekki bara að ÉG fylgi þér?! Ég er með eitthvað í buxunum líka! Hjé, hjé, hjé.”
“Er það?! Leymmér að sjá! Gvöööð hva´ann´r´stór [slörp, slörp]!”
-Englarassar alheimsins (2014)

* þetta er ekki villa. Patent BlogDodd - skopskyggni - 0,35 aurar fyrir hverja notkun
** e-ð sem veldur mér serðandi hughrif

Í kjölfarið á þessu amfetamínverksmiðjubösti hef ég fengið að heyra orð sem ættu að vera stútfull af vandlætingu varðandi “það var nú aldeilis gott að einhver gerði eitthvað í þessum málum sem hafa plagað okkur öll frá því ég fæddist!” en eru einhvern vegin á þessa leið, með mínu skáldlega leyfi:  “af hverju var verið að þessu? þetta var lítil verksmiðja sem hefði nú gefið dágóðar tekjur í þjóðarbúskapinn á þessu síðustu og verstu tímum!”

Virðist vera. Í fúlustu alvöru.

Einsog eitthvað dröggböst eigi eftir að fróa þjóðfélaginu?! Nei. Það sem vantar nú er pjúra fokking glæpon. Einhver Al Capone-týpa. Karakter sem fílar tott frá tveimur kynskiptingum meðan hann íhugar að taka 14 ára systur sína í óæðri endann ásamt hópi af öðrum og fær fyrirsögn varðandi það í Djévaff ef hann óskar þess því hann vill láta alla vita hversu agalega fokkdöpp karakter hann er, sem gefur honum svigrúm til að “sjá um” keppinauta sína. Og fólk mun, á sinn innsta og banal hátt, fíla það - ég var að vonast eftir því að hafa afsökun til að segja “rassgat” en mun hafa ágætar ástæður til að gera það á eftir svo ég læt eftirfarandi duga: í tætlur!

Það sem við þurfum er að nýta þessa lesti sem við höfum og fílum og gera Ísland að því skítapleisi sem okkur dreymir um að það sé. Bari opna næturlangt í hverju krummaskuði. Ópiumgreni með íturvöxnum magadansmeyjum. Hippabúllur er hafa dýrindissveppate frá öllum heimshornum á boðstólnum. Súludanstaði er bjóða uppá kampavín, kellingar og tuttugu grömm af kókaíni á tíuþúsund kall kvöldið fyrir hópa. Tannlæknastofur er hafa valkostina deyfingu og/eða lýsergíð þegar rifin er úr þér tönn. Kynæsandi klámmyndir með kynörvandi titla einsog:

Ungfrúin góða og hóruhúsið, Stella í hórdómi, Hórstofan, 69 á röngunni, Með allt á hreinu uppí rassgatið, Sadómasó Reykjavík, Vegghórur, Síðasta hóruhúsið í dalnum, Birnir og synir, Homminn flýgur og ekki sé minnst á gleðina er felst í því að koma með nýtt og glæsilegt nafn með viðskeytinu -líf : Kreppulíf, Þurrkuntulíf, Hommalíf, Lesbólíf, Tveirtittlingarírassgatiogtveiraðrirítussunnilíf og svo væri hægt að toppa þetta með íslensku klámepíkinni Göndulskviða.

Möguleikarnir eru endalausir. Og ég er eflaust ekki sá fyrsti sem hugsa þetta svona upphátt.

Eða hvað?

Samt sem áður þá á Þjóðin eflaust eftir taka alvöru glæpönum fagnandi er segja “Hey! Bentu á mig!” þegar fólk veltir vöngum yfir því hver skaut Geirmund og stakk líkinu útí hraun  í staðinn fyrir hvítflibbana er komu okkur í þessi vandræði og gaula í kór “Ekki benda á mig!” með RíóTríó og sökudólgarnir, einsog frægt er orðið, vilja ekki að neinn bendi á sökudólgana.

Gemmér óforskammaðan og ófyrirleitinn gangster úr bíómyndunum enítæm. Það er auðveldara að fyrirgefa svoleiðis skýrum og skorinortum skítseiðum en tvítalanda lygamörðum sem eru drep í því opna sári sem er okkar íslenska samfélag á kúpunni. Að sjá þetta lið í sjónvarpinu er, svo ég vitni í góðan vin, einsog skítug klósett sem maður fær herpes af að horfa á. Því meir sem maður klórar sér, því verra verður það fyrir þig! Maður gæti svosem komið með eina skrautlega myndlíkingu og sagt að íslenzkt stjórnmálafólk er krónísk gyllinæð - að hunsa það gæti leitt til sýkingar. Í rassgatinu á þér.

Vonandi að einhver einn og alminilegur íslenskur mafíósi komi nú á sjónarsviðið en ekki einhverjar sögusagnir; eitthvað pukur og pískur um skrímsli í myrkrinu en er ekkert nema lítill, þunnur, skrjáfandi plastpoki lafandi á litlu greinarspreki í golunni um leið og augun venjast rökkrinu.

Í kaupbæti, því ég er svo gjafmildur andskoti, læt ég hér fylgja lagið Deluge Of Delusional Dreams með gleðisveitinni Melechesh.

Oft er það þannig að maður getur ekki talað við einn né neinn. Manni finnst einsog maður hafi svo margt að segja, eitthvað til að tala um. Það er svo margt sem er að brjótast um í kollinum á manni að á köflum er líkt og hausinn á mér er að springa.

Svona verður geðveikt fólk til.

Stundum.

Feitt og fatlað fólk í DV léttir manni lund. Sérstaklegas feitt og fatlað fólk sem er sífellt í DV og Séð&Heyrt og finnst það vera snuðað um frægðina. Nýlegt dæmi er alvarlega feitur og fatlaður maður sem komst eigi áfram í ólympíuleika búðinga er einnig kallast Syngjandi Býfluga. Maður sat á kamrinum og skeit meðan maður sá alvarlegt andlit fatlaðs fitluhlunks í BYKO og orð er aðeins lýstu væli viðkomandi um að vera ekki frægur. Ég, sem er agalega hæfileikaríkur gaur sem er ekki enn orðinn frægur og er agalega ófatlaður, beini til þín þessum orðum: Hafðu fyrir þínum hæfileikum! Kannski ertu bara feitur, fatlaður og óframtakssamur gaur en telur að eina leiðin til að ná þínu fram er að hringja í Séð&Heyrt eða DV. Sem þýðir máske eitt eða tvennt, að þú ert latur eða/og hæfileikalaus.