Skip to content

Ég er hættur!

Já! Ég er búinn að fá mig fullsaddan af því að þurfa skrifa eitthvað að ég bara nenni því ekki lengur! Ég skrifa og skrifa og engar breytingar verða! Óþolandi! Til hvers að skrifa eitthvað? Bálreiður ég er. Já alveg trítilóður! Hef misst trú á mannkynið! Krepputal! Blaður! Mikil ósköp! Nenni´ssu´ki! Seisei! Alveg! Öss! Ógislega óréttlát og ósamgjaddnt! Fuss og svei! Af hverju hlustar engin á mig?! Meira blaður sem þróast í rembingsbúkhljóð líkt og spassi að skíta! Blargh blargh!

Hverjum, í nákomnri framtíð, verður ekki svo fokk sama um nokkra sæmilega málsmetandi menn sem koma með svona yfirlýsingar? Ef það væri til siðareglur vefbókarhöfunda þá ættu svona yfirlýsingar að vera ein af þeim funheitu málum sem ætti ekkert að skrifa um - jaðri bara við fjársektir. Siga blóðsugurnar úr STEF á svona lið. Þetta virkar álíka kjánalegt og segja “Mikið agalega er nú langt síðan ég hef bloggað! En ég hef bara ekkert að segja svo bæ!” Hvað með það? Fokk jú og fokk off! Skárra er nú að segja “Útaf gríðarlegu ergelsi og pirringi hef ég ákveðið að taka mér pásu frá þessu vefbókarstússi í óákveðin tíma… hver veit, gæti byrjað aftur á morgun!” Því fátt er verra en meðvefbókarhöfundar sem lepja upp þessi þurru tár og pikka í saltvotu lyklaborðin “Nei! Komdu aftur!”

Annars er nú eitthvað eilítið til í þessu tuði hjá tussunni honum Mengellu. Að fólk taki smá pásu á þessu bévítans blaðri og fari kannski að lesa meira. Það þurfa ekki allir að tjá sig um sama málefnið og segja næstum sama hlutinn og næsti maður. Stundum er nóg að taka undir. En ekki ætla ég að taka mark á þessu kjabbtæði og mun eflaust blaðra sem aldrei fyrr.

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *
*
*