Og gleðilegt nýtt fokking ár og - þið sem eigið það skilið - takk fyrir það fokking gamla.

Djöfull skal ég fokka ykkur upp á nýju ári.

Fokk já.

Hvað á ég að gera við þær?

Drepa?

Þó ég hafi í sjálfu sér ekkert á móti skemmtilegum og hressum júffertum þá get ég eiginlega alls ekki sofið hjá einni slíkri. Hugmyndin ein og sér er, fyrir mér, alveg agalega óaðlaðandi. Sama hversu verulega sósaður ég er af bjór og brennivíni þá er það brennimerkt í vitund mína að enda ekki uppí rúmi með júffertum.

Er ég þröngsýnn? Er ég dóni? Nei, ekki finnst mér það. Ég er bara með vissan smekk einsog hver annar. Sumir fíla júffertur í drjeeesl, einhverjir eru mjög frjálslegir varðandi bólfélaga og aðrir taka það ekki í mál að sænga júffertur. Ég tilheyri síðasta hópnum. Vonandi að júffertur taki þetta ekki til sín og gráti gildum tárum yfir þessum sannleik. Tilhugsunin að smollinkría júffertu með kæfandi júllur fær karlkyns-kynfærin mín til að umbreytast í annan nafla.

Já, ég var að læra nýtt orð.

Metalbönd - þó oftast þau bönd sem tilheyra deðð eða blakk-metalstefnunni - reyna stundum að toppa hvort annað í illmennsku og djöfulleika með misbrútal nöfnum, misbrútal titlum og oft brútal og/eða gríðarlega blóðugu artworki á plötunum sínum; Cannibal Corpse, Morbid Angel, Obituary, Slayer og fleiri bönd má sosum nefna sem vinna í þessu kvlt lúkki.

Þessu tiltekna kvlt lúkki ná hljómsveitarmeðlimir fram með textagerð um dráp, dauða og djöfulleika, morðingjum og misyndisfólki, vondum vættum, volæði og viðbjóði. Klæðast oftast í svörtu, helst í leðurfötum, stundum með göddum og svoleiðis stöddum og oftar en ekki eru sumir sem taka uppá því að mála sig í framan með hvítu og svörtu meiki sem fengið hefur nafnið “corpsepaint” - sem gæti útlagst á íslensku sem námálning.

Ég fíla þessar stefnur mjög og að vissu leiti er ég hrifinn af þessum leikrænu tilburðum þessara hljómsveita - en öllu má nú ofgera og sumir kvlt kauðar ganga oft skrefinu lengra í kvltinu, t.d. með 10 tommu nagla á leðurólum, söngvari með svínshöfuð á spes gaddagrifflum og ekki sé minnst á alveg hreint gríðarlega slæm pós-myndir þar sem hver meðlimur reynir að toppa annan í kvltisma.

Þegar ég var að keyra heim á Hippagötuna ásamt einum aumingja ræddum við drög að Vondasta bandi Íslands, band sem væri svo djöfullegt og illt og gæti uppskorið þvílíka heift og þvílíkt hatur frá samlöndum að annað eins hefur varla sést síðan PláHnetan var uppi.

Við vorum komnir með lúkkið á hreint; allir meðlimir með gleraugu eða sólgleraugu, ósnyrtilegt skegg, síðum rykfrakka, dálítið úfið hár og gott ef þeir væru með ístru líka. Það væri alltaf nóg af nammi á öllum tónleikum og vafasamar msn-addressur á víð og dreif (t.d. gradur13, stinnurkulurass, 10gleidur, hreinmey12 [at] hotmeil [púnktur] komm). Fyrsta platan mun heita Virgin Killer up Your Ass og bandið skal heita Pædófílía.

Mér fannst alltaf mjög sérkennilegt að eftir rapparinn Tupac var myrtur þá komu samt út plötur með kappanum með nýjum lögum ár eftir ár og svo röð af dúettum með ýmsum listamönnum, var gestasöngvari á sumum plötum - svo virtist að þessi rappari hafi annaðhvort verið a) mjög afkastamikill fyrir drápið eða b) hann sé einhverskonar afbrigði af Elvis.

Nú höfum við okkar eigin Tupac á landinu en það er enginn annar en liðna líkið Sigurbjörn Einarsson sem dó fyrir nokkru síðan. Þó verður að segjast að hann virtist dauður fyrir löngu. Lifandi dauður?

En hann birti reglulega pistla í Morgunblaðinu á sunnudögum sem var stútfullt af dæmigerðu kristnu húmbúkki, rugli og steypu skrifað af elliærum vitleysing. Eftir að Sigurbjörn geispaði golunni þá hélt maður að lýðurinn væri laus undan þessu kjaftæði Sigurbjörns, ekki einsog þessi prumpuhali hafði eitthvað að segja.

En nei. Svo virðist sem þetta krumpudýr hafi legið við Corona Portable ritvélina sína og pikkað af heift og kristilegri vandlætingu allt sem fór í gegnum hans kalkaða huga og Morgunblaðið ætlar að halda áfram að birta þessar vonlausu hugvekjur frá þessum skíthæl vikulega. Kræst.

Ætli þeir reyni að birta allt sem þeir koma höndunum yfir sem Sigurbjörn hefur sett stafkrók á?

Mér er illt í rassinum - og hvar eru fötin mín?

… væri gríðarlega sterk hugvekja.

Og hvað er með þessa goðsögn að þetta gerpi hafi verið einn af mestu hugsuðum landsins og dáður af þjóðinni? Þvílíkt rugl.

…og það besta sem við getum gert er að skrifa undir einhvern veraldarvefsundirskriftalista og Geir Jólafs syngur jólalag á færeysku.

Mikið agalega erum við ómerkileg og ömurleg.

Eigum við ekki líka að senda skít í brennandi bréfpoka fyrir framan þinghúsið þeirra?

Legg nú til að Vínbúð fari að selja færeyskan bjór, það væri nú allavega smá þakklætisvottur.

Kannski er það útaf því þið HAGIÐ YKKUR EINSOG FOKKING GLÆPAMENN!

Lygar, útúrsnúningur, hræsni, tvöfeldni, þrífeldni, siðblinda, bull og meiri lygar. Ekki sé minnst á skýlaus lögbrot!

Svona kónar sem hlusta ekki á gagnrýni og gera virkilega í því að hunsa það og jafnvel reyna kæfa það niður eftir fremsta megni, það er eitthvað meira en bogið við svoleiðis lið. Það er eitthvað svo… tja… glæpsamlegt við svoleiðis hegðun.

Mikið getur það verið agalega pirrandi að vera með puttana á lyklaborðinu í einhverjum ham til að skrifa eitthvað sérstakt en svo…

…kemur bara ekkert.

Sérstaklega óþolandi þegar maður er búinn að ákveða það að maður ætlar að skrifa eitthvað fyrir einhvern dag, svona einsog eina grein eða gífurlega og vel útilátna langloku um hvað maður er pirraður og allt er óþolandi en það…

…kemur bara ekkert.

Veit ekki hvort að eftirfarandi myndlíking sé smekkleg - veit ekki einu sinni hvort þetta sé einhver myndlíking - en ætli þetta sé ekki einsog að horfa á svæsna klámmynd þar sem eru sveittir hópbólympíuleikar og maður hamast við að fróa sér en eftir korter og einum tennisolnboga síðar þá…

…kemur bara ekkert.

Og maður horfir á granítstífan göndulinn með áhyggjusvip og hugsar kannski með sjálfum sér eftir smá spekúleringar;

“Kannski ég ætti að prófa hina hendina”

Nja, þetta var bara léleg ástæða til að troða granítstífum göndli inní rausið.

Verð að koma mér í form og koma mér af þessu tilvonandi lestarslysi sem er einhver langvarandi sjálfsvorkun og volæði annars verð ég bara ekkert.

Fokk hvað ég þoli ekki fólk sem hefur skoðanir á öllu milli himins og jarðar og situr ekki á sínum skoðunum hvort sem fólki líkar betur eða verr. Það er oftast fólkið sem talar með endaþarminum á sér og getur ekki hætt að drulla uppá bak. Með svokallaðan krónískan skoðananiðurgang og ansi algengt að svoleiðis fólk hefur oftast - nær alltaf - rangt fyrir sér en þrætir fyrir það útí rauðan dauðan jafnvel þó að skoðun, viðhorf og álit viðkomandi er svo vitlaust, rangt og varla sæmandi slefandi vanvitum.

Hæ, ég heiti Mongó Jónsson og ég sit sko ekki á mínum skoðunum.

Þrossa Halldórsdóttir er mitt nafn og ég verð að hafa skoðanir á öllu!

Komiði sæl, ég bora gat í ennið á mér til hleypa illu öndunum út. Ég hef skoðanir.

Naglhaldiði kjafti! Þið hafið gott af því.

Merkileg lunda í landsmönnum að treysta og stóla á börn framtíðarinnar, hvað börnin eru yndisleg og saklaus en í sömu andrá nota börn sem skammaryrði. Slíkt má til dæmis sjá í umræðum um nýleg mótmæli við ráðherrabústaðinn þar sem 20-30 einstaklingar - eða börn - komu saman til að meina ráðherrum inngöngu og svo birtist álíka ef ekki meiri fjöldi lögreglubarna til að takast á við þessi börn. Svo vekur það furðu ráðherrabarna að þessi börn skulu bíta!

Í Grikklandi eru nokkur börn brjáluð eftir að lögreglubarn skaut annað unglingsbarn með byssu. Börn falla í unnvörpum úr kóleru í Zimbabve. Mömmubarn drap sitt eigið langveika barn í Bretlandi. Nýlega var svart barn kosið sem forseti í Barnaríkjunum. Og kjarnorkubörnin í Indlandi og Pakistan eru alveg að bilast.

Hér eru ráðherrabörn ráðvillt og vita ekki neitt og reyna róa hin börnin niður sem tekst afar misvel - ráðherrabörnin stóla svo á framtíðarbörnin til að leysa úr þessum barnalega vanda líkt og ráðherrabörn fortíðar stóluðu á börn nútíðar til að leysa úr einhverjum öðrum vanda sem leyst var með barnalegri skammtímalausn sem tókst svona afskaplega vel - not! Svo kemur í ljós hvað litlu Jesúbörnin munu gera í kjölfarið á kroti jafningjabarnanna. Á meðan leika ríku börnin með nýju leikföngin sín í úgglöndum. Svo eru það öll fréttabörnin sem segja barnalegar fréttir á barnalegan hátt og á barnalegum tíma og fá svo önnur börn til að tala illa um öll hin börnin. Það er ekki einn einasti fullorðinn maður hér á þessi barnalega skítaskeri í norðri. Það sætir furðu og finnst mér það barnalegt.

Skítasker í norðri er kannski ekki nógu lýsandi - skólalóð í norðri væri máske nærri lagi.

Mér er sagt upp með bréfi meðan ég er að taka síðustu daga í sumarleyfi í september, það rétt áður en bæjarstjórn samþykkir vissar siðferðisreglur varðandi uppsagnir hjá bænum vegna ástandsins í þjóðfélaginu.

Er á gjörsamlega strípuðum vöktum - þ.e.a.s. sama sem engin yfirvinna - sem skilar sér í skítalaunum. Fyrir 80% starf er ég að fá næstum 90þ. krónur sem er verra en byrjendalaun - jafnvel verra en atvinnuleysibætur - þrátt fyrir 3 ára og fjögra mánaða starfsaldur.

Deildarstjórinn skiptir sér af venjulegri læknisskoðun með “áhyggjum” af andlegri líðan vegna uppsagnar og virðist svo vinna í því að forðast mig.

Af hverju ég er ekki snælduvitlaus yfir þessu háttalagi er væntanlega útaf því ég tek flest öllu með fullmikilli ró.

En það er komin smá hiti í mig.

Loksins.

Hversu langt það nær kemur bara í ljós.

Er með BA-próf í að sleikja píku.

Huggulegar konur á aldrinum 16-35 ára, um eða undir 90 kíló, endilega hafiði samband.

5000 krónur startgjald og 2500 krónur hver klukkutími.

Spurjið um jólatilboðið!

Áttu engan pening? Þarftu að kaupa mat og gjafir? Viltu halda hátíðina hátíðlega? Hér eru nokkrar leiðir til að eiga jólaleg jól í desember:

• Innbrot
• Fíkniefnasala
• Leynimorð
• Hórdómur
• Tryggingasvindl
• Brugga bjór og landa

Ef þú þarft ráðleggingar, sendu fyrirspurn til Alþingis.

Áttu það til að bylta þig um í rúminu með galopin augun í veikri von um að geta sofnað? Er krónískt svefnleysi að hrjá þig? Geturðu ekki lagst fyrir á rólegan hátt? Áttu bágt með að loka augunum og fengið væran blund? Dreymir þig illa? Saknarðu mömmu þinnar?

Býð fram þjónustu mína að vitja fólk sem á erfitt með því að sofa. Mæti á staðinn á þeim tíma sem viðkomandi vill sofna, les uppúr góðri bók og/eða syng vögguvísur fyrir viðkomandi, breiði sængina yfir og hvísla fögur orð svo að viðskiptavinur getur sofnað værum svefni og vaknað eldhress daginn eftir til að takast á við daginn.

Aðeins þrjúþúsund krónur hvert kvöld. Hægt er að kaupa sérstakt mánaðarkort sem kostar aðeins tíuþúsund krónur.

Aukaleg þjónusta:

Flóuð mjólk með hunangi
Klappa á kollinn
Kyssa létt á kinnina
Strokið um hárið
Sitja í klukkutíma eftir að viðkomandi hefur sofnað
Slökkt á ljósum
Hallað hurðinni
og fleira

Kostnaður við þessa aukalegu þjónustu fer eftir tíma og erfiði.

Sérstakur jólaafsláttur:

Get, ef viðkomandi vill, sagt “Ég elska þig” rétt einsog pabbi gerði þegar þú varst þriggja ára.

Er með unaðslega flotta rödd.

Þegar ég skoðaði launaseðilinn hélt ég að einhver hafi farið verulega á mis. Hitti svo launafulltrúann og spurðist ögn fyrir og samkvæmt þeirri mætu manneskju voru engin mistök í útreikningum. Í kjölfarið fór ég að velta vöngum, sem er náttúrulega ekki gott fyrir ráðandi öfl. Tók ég að mér einhverja launaskerðingu í kjöflar uppsagnar? Var kannski einhver bæjarsparnaður í gangi sem ég vissi ekki af?

Eitthundraðogfjöritíuþúsund íslenskar krónur útborgað, og það með desemberuppbót, fyrir áttatíu prósent starf. Þessi uppbót samsvaraði sem rúmlega fimmtíuþúsund krónum. Semsagt fyrir aðhlynningu aldraðra í áttatíu prósent starfi er maður að fá rúmlega nítíuþúsund kall. Er þetta kannski ástæðan fyrir áhyggjum deildarstjórans af minni andlegri líðan?

Já, það gjörsamlega margborgar sig að vera í þessu starfi, seisei já. Enda geta sumir ekki beðið eftir að fá sinn eigin saurskeinara, persónulega vekjaraklukku og gervivin þegar komið er á aldur. Ó vei, ekki sé minnst á þá sólahringsþjónustu til að fylgja viðkomandi á klósettið. Efast ekki um að þingmenn, ráðherrar og aðrir bíða spenntir eftir þessum gullnu árum.

Er með fjögurhundruðþúsund krónur í yfirdrætti, er að borga af tveimur lánum á mánuði sem eru um fjöritíuþúsund krónur, svo er það sirkabát tíþúsund kall í símareikning. Heppinn ég? Já, kannski. Heppinn að ég sé ekki í leiguíbúð, er ekki með bíl og hvað þá börn.

Eitthundraðogfjöritíuþúsund krónur. Kalikkað. Það er ekkert betra en að vera ofurláglaunaður.

Ég er alveg agalegur í að lúra í agnarögn. Agnarögn í þessu tilviki er rúmlega klukkutími. Lagði mig í gær klukkan sautjánhundruð til sirka nítjánhundruð og vaknaði um hálfeitt. Fór fram og stússaðist aðeins og fór svo aftur að “leggja” mig og vaknaði svo aftur að nálgast níu. Kannski var þetta bara hin goðsagnakennda “uppsafnaða þreyta” og mig einfaldlega veitti ekki af að sofa dálítið. Það var nú sosum ekki einsog maður var með einhver stór plön í gærkvöldi. En vandamálið er að þetta er ekkert í fyrsta - hvað þá síðasta - sinn þar sem þreytan yfirbugar mig og ég hendi mér uppí rúm til að “hvíla” mig.

Man eitt sumarið þegar ég var þrettán eða fjórtán ára og kom heim úr bæjarvinnunni einn föstudaginn alveg drulluþreyttur. Hafði planað að horfa á Tortímandann tvö sem átti að vera sýnd á RÚV laugardagskvöldið. Ég henti mér uppí rúm og ætlaði aðeins að hvíla mig, ætli klukkan hafi ekki verið um fjögur eða fimm. Vaknaði svo að verða ellefu um kvöldið, fór fram og sjónvarpið í gangi. Einhver hörkuspennumynd sem var allavega meira en hálfnuð, sem fjallaði um vélmenni frá framtíðinni og unglingspilt.  Þarna tókst mér að sofa í meira en sólarhring eða rúmlega 30 tíma stanslaust án þess að það bærði á mér. Fannst það ansi magnað, en ansi fúlt líka því mig hlakkaði nú dálítið til að sjá Tortímandann tvö, borða pizzu og súpa gos.

Jæja. Ekki þurfti prest til að særa burt þennan draugalort einsog Teiti grunaði að hér væri á ferð. Allt er þegar þrennt er og í þriðja sinn dró ég niður buxur og brækur tyllti ég mér á klósettið og tefldi við páfann meðan ég gluggaði í DV. Það var af sem áður og þetta var sæmilega erfið fæðing - var dálítið smeykur að gyllinæðin mundi leita hefnda, en svo var ekki.

Úr endaþarmsopinu skutust út tvíburar.  Bono og eitthvað örverpi. Ég andvarpaði með bros á vör og svo þurfti ekki nema eitt skein, sem er náttúrulega algjört afbragð og auk þess heppilegt í kreppunni - ekkert óþarfa bruðl með klósettpappír.

Ég er alveg afskaplega ánægður með afrakstur dagsins, þarf allavega ekki að fá stómapoka hjá sýslumanni.

Áfram ég!

Grrrrrrrr!

Ég er svo á þörfinni að kúka að það er ekki eðlilegt! Búinn að setjast allavega tvisvar á klósettið og rembast án þess að neitt komi. En ég veit, ó já, ég veit fyrir víst að í rassgatinu er lortur sem ég vill losna við en skíturinn virðist vilja húma þarna í endaþarmnum einsog fóstur í legi.

Eins gott að þetta verði biðinnar virði, að hér sé á ferðinni kúkur sem gæti toppað Bono í stærð, áferð og innihaldi! En ef þetta er bara eitthvað smá sparð sem skýst út án mikils húllumhæ og gassprenginga þá verð ég brjálaður! Snældufokking bilaður! Fer til sýslumanns og heimta nálgunarbann á rassgatið á mér og fæ mér bara stómapoka í staðinn!

Helvítis rassgat!

Lausnin felst kannski í einum sæmilega sterkum kaffibolla í viðbót til að hrista upp í iðrunum.

Eftir þrautlausa athugun lesenda um hvað - að undanskildu prumpulína, rassgat og rúsína - fólk notar til að lýsa yfir krúttleika komu þau Einar Steinn og Ásta E. með orð sem saman gæti verið nafn á næstu metsölubarnabókaseríu sem gæti þessvegna fengið titillinn Krúttinn og þessa afar skrautlegu undirtitla. Söguþráður og svoleiðis smáatriði skiptir ekki máli í bili, það kemur seinna. En vósamólí maður, þetta er bara Nóbelsmateríal:

1. Krúttin I: Rúsínan og rassgatið
2. Krúttin II: Kláðagimbill og kúkalabbinn
3. Krúttin III: Píkustag og prumpulína

Sá eða sú eða þeir eða þau sem munu nýta sér þessa bókartitla eiga pottþétt eftir að raka inn monníngum. Held að ýmsir séu að sjá heilu peningafjöllin, tíkurnar, demantshúðaða kleinuhringi og allskonar blíngblíng í hyllingum bara við það að lesa þessa færslu.

Þetta eru líka tilvaldir titlar á næstu Sigur Rós, Múm eða Ólöfu Arnalds-plötu.

Möguleikarnir eru endalausir.

Það er ýmislegt sem kemur að er myndar þann tilfinningakokteill sem er sjóðandi biturt, saltvot og beiskt. Þungir þankar sem ég bágt með að tjá mig um. Íþyngjandi vandamál sem hrjáir eflaust marga, en það varðar mig ekkert um, enda hrjáir það mig mest. Algjört andleysi, hið gneistandi heilabú er rafmagnslaust, ég er að veslast upp í algjöru vonleysi. Hugmyndasnauður veraldarsauður. Velti því fyrir mér hvað það er sem drap mína drauma. Eflaust ég. Sköpunargleðin kemur stundum en oftast fer - hverfur í ljósvakan.

Fór til læknis um daginn sökum veikinda, sérstaklega sárinda í hálsi. Ætlaði nú bara að setjast niður hjá doktornum til að ræða um það tiltekna mál. Lýsi mínum kvillum. Það er vont að kyngja, finnst sjálfum að þetta sé ekki hálsbólga. Hann skoðar uppí kjaftinn á mér. Ég segi “aaaaa”. Hann vill athuga hvort ég gæti verið með streptó og treður bómullarpinna í kokið á mér.

Meðan við bíðum eftir niðurstöðu af því prófi, sem er líkt og þungunarpróf, spyr hann mig um annað. Deildarstjórinn hefur haft einhverjar “áhyggjur” af mér vegna þess að hún sagði mér upp í lok september - uppsögn er tók gildi í október. Uppgefin ástæða var sú að ég hafi sofnað á næturvakt þann 6. og 7. september - en ég hef vissulega líka sofnað á fleiri vöktum er deildarstjóri hefur rætt við mig. Það er nú ekki þannig að maður mætir sérstaklega á næturvaktir til að fara lúra. Tja, það væri einsog að mæta á morgunvaktir til að fá að sofa út.

Gaman frá því að segja að það virtist alltaf vera sama manneskjan sem fór rakleiðis til deildarstjórans varðandi þetta stórmál - köllum hana bara Kolbrúnu Jónsdóttur. En einhverntíman - veit ekki hvenær, veit ekki hvernig -  á einhvern hátt skeit ég sandi uppí píkuna á henni með þvílíkum krafti að hún hefur greinilega ekki enn náð að sópa öllu draslinu úr tussunni á sér. Sosum er hægt að segja upp stórum hluta starfsmanna er vinna á næturnar á þessum forsendum. En munurinn á henni og mér (og öðrum) er sá að ég stjaka við fólki þegar eitthvað kemur uppá ef samstarfsmaður hefur sofnað, en kalla ekki í viðkomandi á hinum enda gangsins. Kannski er það móðins á viðkomandi heimili að vekja fólk með því að kalla á það eða hvísla til þess í öðru herbergi, kannski. Svo virðist hún láta tíðahringinn bitna á fólkinu í kringum sig. Ég gef mér leyfi að koma með nokkrar upphrópanir svona sisvona án þess að það komi þessu máli nokkuð við: Þurrkunta, drullutussa og skítuga mella,

Líklegasta ástæðan tel ég nú bara vera að þetta eigi eingöngu að vera einhver kellingaklúbbur - kaddlmenn bannaðir. En eftir áramót þá verður það bara húsvörðurinn og kokkurinn í þessu hænsabúi sem hinn spikfeiti sjálfstæðisrass getur setið á og þóst verið merkileg.

Það athyglisverða við uppsagnarbréfið er að það er dagsett 16. ágúst. Glöggir lesendur taka kannski eftir einhverju misræmi í dagsetningu.

En, semsagt þessar áhyggjur deildarstjórans voru víst á þá leið að ég gæti verið þunglyndur útaf uppsögninni og hún fann sig knúinn til að skipta sér af venjulegri lækniskoðun og fá einhvern lækni til að spurja mig útí mína líðan á einstaklega vandræðalegan hátt.

Jahá.

Það er eitthvað að angra mig… veit ekki alveg hvað.

Svo var þetta víst bara einhver vírus, og ég er skárri núna.

Þetta var þó ekki krabbamein. Ho, ho, ho!