Skip to content

Mikill léttir (að skíta það er að segja)

Jæja. Ekki þurfti prest til að særa burt þennan draugalort einsog Teiti grunaði að hér væri á ferð. Allt er þegar þrennt er og í þriðja sinn dró ég niður buxur og brækur tyllti ég mér á klósettið og tefldi við páfann meðan ég gluggaði í DV. Það var af sem áður og þetta var sæmilega erfið fæðing - var dálítið smeykur að gyllinæðin mundi leita hefnda, en svo var ekki.

Úr endaþarmsopinu skutust út tvíburar.  Bono og eitthvað örverpi. Ég andvarpaði með bros á vör og svo þurfti ekki nema eitt skein, sem er náttúrulega algjört afbragð og auk þess heppilegt í kreppunni - ekkert óþarfa bruðl með klósettpappír.

Ég er alveg afskaplega ánægður með afrakstur dagsins, þarf allavega ekki að fá stómapoka hjá sýslumanni.

Áfram ég!

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *
*
*