Ég á erfitt með að skilja þessa þráhyggju fárra fjölmiðla yfir ævintýrum einhvers nóboddí útí miðbæ. Ég er auðvitað að tala um hinn brosmilda, spikfeita og atvinnulausa bjargvætt, söngvara, ferðalang og fylliraft er nefnist Aron Pálmi.

Atvinnulaus telst þessi dæmdi barnaníðingur varla þar sem hann (og kannski vinir hans líka) virðist vera í fullri vinnu að hringja í Séð&heyrt eða DV til að benda lötum og heimskum blaðamönnum á hvað hann var að enda við að gera bara rétt í þessu.

“Halló! Aron hérna! Stöðvið prentvélarnar! Ég var að fara útí búð áðan!”

“Kaaaalikkkkað!!! Skellum þínu feita fési á forsíðuna og leggjum svo 15 þúsund kjeddl inná reikninginn þinn.”

“Svo fer ég kannski á klósettið á eftir”

“Nossnoss. Þetta er bara efni í heilsíðu!”

Hverjum er ekki fokking sama um þennan vitgranna jólasvein? Senda þessa afætu samfélagsins aftur til Bandaríkjana þar sem hann á heima með öllum hinum hamborgararössunum.

Nú, það sem ég hef hugsanlega fangað þinn athyglisbrest minn elskulegi og kæri lesandi, þá færi ég yður eftirfarandi tilkynningu sem ég rissaði upp rétt í þessu:

Það er næsta víst að mínir dyggu, traustu, unaðslegu og gröðu áskrifendur hafa tekið eftir alveg gríðarlegum og grunsamlegum skorti á uppfærslum hér á þessum vetvangi, sem má með sanni kalla besta íslenska bloggið sem fyrirfinnst fyrr og síðar á þessari jörðu og jafnvel víðar. Ástæðan er einföld og ku vera sú að ég hef flutt búferlum vestur í Dalasýslu - einsog ég hef áður lítillega drepið á. Vinn á hjúkrunarheimilinu Fellsendi, sem er stofnun fyrir geðsjúklinga, staðsett 20 kílómetrum frá Búðardal og 80 kílómetrum frá Borgarnesi og rúmlega tvisvar sinnum það (mínus tíu) frá Reykjavík. Og ég er ekki á bíl.

En það eru ögn fleiri ástæður en svo. Fyrir það fyrsta er afskaplega léleg nettenging hérna - dæmigerð sveitatenging, svotilkallað ISDN (Íslenskt DraslNet). Í annan garð, þá á ég við króníska fátækt og fjárhagsóvit að stríða og á ekki einu sinni mína eigin tölvu. Og þriðji og síðasti liður er nú einfaldlega svo að á þessum vinnustað gilda annarlegar reglur varðandi netnotkun - en það virðist vera algengt á svona vinnustöðum - þar sem konur og kjeddlingar eru í töluverðum meirihluta - að yfirmenn hafa miklar áhyggjur af netnotkun starfsmanna en amast lítið sem ekkert útí prjónaskap, en það er viðlíka tímaeyðsla. Og jú, ISDN-tenging er einnig skammarlega dýr nettenging.

Ef einhver hjá Símanum, Og Vodafone eða Nova eru að lesa þetta núna þá má ég til með að benda á að það er búið að koma upp GSM-möstrum og drasli hérna, þannig að handheldnir, snúrulausir símar er hægt að nota hérna þannig að hægt er að koma upp búnaði hér í dalnum til að notfæra sér þá tækni er kallast 3G - það væri afskaplega huggulegt.

En það sem ég vildi sagt hafa er að það verða afskaplega stopular uppfærslur á BlogDoddinu.

Ég vil þó bæta einu við þessa stórgóðu færslu: Fellsendi er - þrátt fyrir smá manneklu ( af rúmlega 30 starfsmönnum þá eru aðeins tvær hjúkkur hérna og fáir sjúkraliðar) og tilvonandi sparnað sökum fávitaskap peningagráðuga fávita, aula, bjána, skíthausa, ómerkinga, dusilmanna, glæpalýðs og ómenna - frábært hjúkrunarheimili og gríðarlega þægilegur vinnustaður sem aðrar sambærilegar stofnanir ættu að taka sér til fyrirmyndar. Mér líður bara þokkalega vel hérna í sveitinni.

Það hljóta nú einhverjir kannast við hina gömlu, smávöxnu og skörpu kjellingu sem er nær einungis þekkt undir viðurnefninu “frú Marple”. En hún er sköpunarverk glæpasagnahöfundakvendisins Agöthu Christie og skrifaði hún tólf bækur um þessa gömlu buddu. Einnig hefur þessi litla frú fundið framhaldslíf í breskum sjónvarpsmyndum, en ég hef stöku sinnum horft á ævintýri Miss Marple og haft sæmilega gaman af.

Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að Miss Marple er eflaust ein klókasta og kaldrifjaðasta illkvenndi í hinum gjörvalla glæpasagnabálk. Finnst engum það vera alveg einstaklega heppileg “tilviljun” að hvert sem þessi kona fer - og hún virðist þekkja mikið af fólki útum allt Bretland - þá eru þar framin rúmlega þrjú morð í það minnsta og alltaf er hún fengin til að “rannsaka” þessi mál? Það sem mér finnst alveg einstaklega athyglisvert er að fáum - ef einhverjum - dettur í hug að gruna þessa “góðlátlegu” og “vinalegu” gömlu konu.

Miss Marple er nefnilega svívirðilegur síkópati sem nýtir sér einfaldleika og trúgirni sveitafólks - en glöggir einstaklinga ættu að taka eftir því að hún er nær aldrei í bæjum eða borgum. Einsog fyrr segir, morð er framið einhverstaðar í útdölum, og hver er þá nýkomin í heimsókn? Engin önnur en Miss Marple. Svo er hún fengin til að leysa “sakamálið.”

Þegar hún hefur svo “leyst” málið fær hún alla sveitastrolluna í stofuna - velur einhvern af handahófi og spinnir svo þvílíkan lygavef að sá eða sú sem hún hefur auga á fer að trúa því sem gamla buddan hefur segja og efast um sitt eigið minni - enda veit Miss Marple að minnið er brigðult og ófullkomið og er auðveldlega hægt að manipúlera. Að lokum gerir hún eitt fórnarlambið brjálað á þann hátt að viðkomandi trúir því að hann eða hún hafi myrt manneskjur útaf einhverjum duttlungum og er svo stungið í djeilið.

Miss Marple pakkar saman sínum föggum (og auðvitað allt silfrið, gullið, glingrið og monníngarnir sem hún hefur sópað að sér meðan sveitalýður ráfar ráðvillt í leit af sönnunargögnum) og tekur næstu lest í burtu.

Þessi snargeðsjúka en þrælgáfaða morðkvendi er þarna á toppnum ásamt Hannibal Lecter.