Hin kaldrifjaða Miss Marple
Það hljóta nú einhverjir kannast við hina gömlu, smávöxnu og skörpu kjellingu sem er nær einungis þekkt undir viðurnefninu “frú Marple”. En hún er sköpunarverk glæpasagnahöfundakvendisins Agöthu Christie og skrifaði hún tólf bækur um þessa gömlu buddu. Einnig hefur þessi litla frú fundið framhaldslíf í breskum sjónvarpsmyndum, en ég hef stöku sinnum horft á ævintýri Miss Marple og haft sæmilega gaman af.
Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að Miss Marple er eflaust ein klókasta og kaldrifjaðasta illkvenndi í hinum gjörvalla glæpasagnabálk. Finnst engum það vera alveg einstaklega heppileg “tilviljun” að hvert sem þessi kona fer - og hún virðist þekkja mikið af fólki útum allt Bretland - þá eru þar framin rúmlega þrjú morð í það minnsta og alltaf er hún fengin til að “rannsaka” þessi mál? Það sem mér finnst alveg einstaklega athyglisvert er að fáum - ef einhverjum - dettur í hug að gruna þessa “góðlátlegu” og “vinalegu” gömlu konu.
Miss Marple er nefnilega svívirðilegur síkópati sem nýtir sér einfaldleika og trúgirni sveitafólks - en glöggir einstaklinga ættu að taka eftir því að hún er nær aldrei í bæjum eða borgum. Einsog fyrr segir, morð er framið einhverstaðar í útdölum, og hver er þá nýkomin í heimsókn? Engin önnur en Miss Marple. Svo er hún fengin til að leysa “sakamálið.”
Þegar hún hefur svo “leyst” málið fær hún alla sveitastrolluna í stofuna - velur einhvern af handahófi og spinnir svo þvílíkan lygavef að sá eða sú sem hún hefur auga á fer að trúa því sem gamla buddan hefur segja og efast um sitt eigið minni - enda veit Miss Marple að minnið er brigðult og ófullkomið og er auðveldlega hægt að manipúlera. Að lokum gerir hún eitt fórnarlambið brjálað á þann hátt að viðkomandi trúir því að hann eða hún hafi myrt manneskjur útaf einhverjum duttlungum og er svo stungið í djeilið.
Miss Marple pakkar saman sínum föggum (og auðvitað allt silfrið, gullið, glingrið og monníngarnir sem hún hefur sópað að sér meðan sveitalýður ráfar ráðvillt í leit af sönnunargögnum) og tekur næstu lest í burtu.
Þessi snargeðsjúka en þrælgáfaða morðkvendi er þarna á toppnum ásamt Hannibal Lecter.
Einar Steinn skrifaði:
Lexían er augljós: Förum varlega í að treysta gömlum kerlingum.
Þetta er reyndar lexía sem einnig má draga af hrollvekjum. Og eftir því skyldum við líka vara okkur á litlum börnum og trúðum.
Skrifað þann 30-mar-09 klukkan 1:18 fh. | Fastan hlekk