Skip to content

Rassgatið á mér

Djöfulsins endalaust skítlega vesen er alltaf með rassgatið á mér. Til að mynda eftir allstífa helgardrykkju þá er annars mín afskaplega tímalegu og vel formuðu hægðir farið í algjört sjitt. Á það til að drulla alveg hreint verulega furðulega, t.d. þegar ég sest á klósettið til að kjósa og prumpa í miðjum klíðum sem getur orsakað töluverðan sóðaskap og eyðslu á klósettpappír, ekki sé minnst á þegar lorturinn rennur hægt út, dettur einsog grýlukerti og í einfeldni sinni telur maður að þetta sé búið þar til maður skeinir á sér bremsufar uppað púng. Herlegheitin eru þó ekki liðin en, því þegar ég er svo á rölti í bænum í blíðskaparveðri og svitadroparnir renna niður skoruna og blandar geði við kögglana í þarmaskeggginu getur það orsakað töluverðan kláða. Er rassinn á mér fer svo að dansa sökum þennan kláða og aukinheldur stend mig að því að stöðva hendina frá því að leita að óæðra endanum til að klóra og minnist á mitt vandamál að “mikil agalega klæjar mig í rassgatinu” þá á næsti maður til með að spurja “nú, hvað, skeindirðu þér ekki nógu vel?” svo ég valhoppa inná næsta skítuga kjörklefa, girði niðrum mig, tek nokkra atkvæðaseðla og þríf á mér rassinn og, viti menn, þarna er þessi fína brúnka í pappírnum. En í langan tíma á eftir stífa drykkju er ég oft með þá tilfinningu að ég þurfi að kjósa en sest á klósettið, prumpa, og, ef ég er heppinn, rennur út lítill skítaköggull. Skeini mér bölvandi, hysja uppum mig brækurnar og formæli rassgatinu á mér.

Og já, bæðevei: Fokk IceSave og fokk ESB.

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *
*
*