Þrítugur einstæður karlmaður með rúmlega 9 ára reynslu í umönnun, aðhlynningu og liðveislu óskar eftir starfi á höfuðborgarsvæðinu. Er opinn fyrir öllu og er til í allt. Hvað sem er. Bring it on!

Er kurteis, vel að máli farinn, opinn, hugmyndaríkur, fljótur að læra og get aðlagast hverju sem er.

Starfssamningur minn rennur út 12. apríl, en þar sem ég er í einhverju limbói er varðar starfshlutfalli, þá get ég byrjað næstum hvenær sem er.

email: jarnfruin@gmail.com
gsm: 848-0941
Facebook

Í alvöru, mig langar í alvöru til að upplifa það að tapa mér gjörsamlega í sirka tvö eða þrjú ár, því ég veit að margir, ó svo margir, óska sér að geta fokking tapa allri glóru og komist upp með það.

En mig. Fyrir utan stundarbrjálæði og “etanóleitrun” þá langar mig gjarnan og gjörsamlega verða bandfokkingbrjálaður, bara til þess að vita hvernig það er.

Af hverju?

Tja… af hverju ekki? Lífið einsog ég þekki það er ekkert sérstakt, nema maður skelli í sér smá KREISÍ!

Það birtist grein í Morgunblaðinu í dag, 20. mars, eftir einhverja prestdruslu að nafni Ólafur Þ. Hallgrímsson, sem reynir eftir afskaplega veikum mætti að leggja að jöfnu starfsemi Siðmenntar og siðblindu almennt og reynir að tengja saman bankakreppuna við húmanískar lífsskoðanir, trúleysi og gagnrýna hugsun.

Segir það þessum fávita ekki neitt að meirihluti þjóðarinnar var skráð í ríkiskirkjuna þegar bankakreppan gerðist? Ef hægt er að nota sömu víðáttuvitlausa röksemdarfærslu og þessi slefandi vanviti þá er allt eins hægt að segja að kreppan hafi hafist í ríkiskirkjunni, enda er því haldið fram í þeim ranni að þér verður vel umbunað eftir dauða þínum og þ.a.l. er þér bara nokkuð frjálst að gera hvað sem þig fokking langar í þessu lífi. Er þetta ekki glæsileg röksemdarfærsla?

Efast ekki eitt andartak um það að stór hluti ríkiskirjuprestapakksins eru eflaust sammála þessari grein enda virðist eina leiðin til sátta sem þessir ómenni kunna vera að tvístra þjóðinni og reyna útskúfa heilu hópana úr samfélaginu. Fordómafulla og kristna skítapakk.

Leiðin úr efnahagslægðinni sé að trúa á Jesús Krist?! Er það lausnin? Að leggjast á fokking bæn?! Felst lausnin í því að gera okkur enn meira ósjálfbjarga, óhugsandi, óalandi og óferjandi lúsera í lífinu? Vá, þvílík lausn.

Ef þetta er málflutningurinn sem við eigum von á frá ríkiskirkjunni… sjitt. Skera á þessi tengsl ríkis og kirkju sem fyrst, við græðum ekkert á svona forkastanlegum blóðsugum. Held að þessi lína hans Ólafs lýsi ríkiskirkjubákninu best:

Peningar bjóða græðginni heim, eru undirrót græðginnar, og græðgin verður aldrei södd, sama hve mikið hún fær.

Fimm milljarðir á ári og mikill vill alltaf meira.

Ég virðist eiga við vissa samskiptaörðugleika að stríða. Eða mér finnst það allavega. Minn aðalsamskiptamiðill er skrifað form og til þess nota ég gjarnan intervefinn, s.s. feisbúkk, blogg og spjallsíður, en ég get vissulega tjáð mig líka í töluðum orðum. Oftar en ekki finnst mér það vera betra.

Ég held að vandamálið felist samt ekki í netnotkunina, hún felst í símanotkun. Eða öllu heldur skort á símnotkun. Og svo viðhorfið gagnvart þessum tveimur samskiptamátum. Ég hringi mjög sjaldan í fólk. Veit ekki hvort að aðrir séu haldnir þeim kvilla - eða vana - að nota nær eingöngu internetið til að “hitta” og spjalla við fólk, en ég er allavega einn af þeim. Veit ekki hvernig það kom til.

En þó iða ég oft í skinninu við að hringja í fólk og heyra í því í þeim hugsanlegu hugleiðingum að hittast og spjalla saman í raunheimum. Vandamálið er, að ég veit stundum ekkert hvort ég megi það hjá öðrum en góðum vinum og ættingjum. Mér finnst ég nefnilega oft þurfa einhverskonar leyfi. Einsog ég sé sex ára. Láta vita á undan sér áður en maður hringir. Sem er - að mér finnst - alveg stórundarlegt viðhorf og verulega furðuleg þróun á tjáningarformi. Er það eðlilegt og nútímalegt að auki? Ég er með símanúmerið, hvað geri ég? Sendi SMS. Auðvitað! Ég get ekki fengið mig til að hringja í eitt símanúmer og þenja mig. Hvað er að mér?!

Þetta er líka óttaleg hræðsla við hið “ókunnuga” - maður hefur kannski spjallað við manneskjuna í nokkra mánuði, jafnvel örfá ár, en að heyra ókunnuga rödd í símanum. Sjittmar. Ég næstum fríka út við tilhugsunina, en fæ væna noju að horfa á þumalinn fyrir ofan “Hringja”-takkan á símanum. Eru fleiri svona fuglar einsog ég? Hvaðan kemur þessa skrípalega hegðun?

Örugglega frá öllum þessum hollívúdd-myndum.

Jæja. Eftir að hafa ítrekað fengið frekar háa reikninga síðan í desember, ekki látið mann vita á stafrænan né símvænan hátt að ég á eftir að greiða einhvern einn reikning, tvisvar verið drepið á öllu sambandi við umheiminn án þess að senda manni - í það minnsta - staðlað sms á borð við:

Á morgun slökkvum við á fokking síma- og netsambandi hjá þér! Múhahaha! Fokkjú lúði og fokkastu til að greiða reikningana þína! Hommi! Kær kveðja, Síminn.

Þá er ég loksins búinn að segja upp allri áskrift að þjónustu Símans og fært mín viðskipti til Vodafone. Loksins segi ég, enda hefði ég átt að vera búinn að því fyrir langa lifandis löngu. Í þrí- eða fjórgang hef ég þurft að drusla mér uppí greiðsluþjónustu Símans í Ármúla - enda þýðir ekkert að hringja í þessa starfsemi þar sem maður þarf að bíða í fokking símanum allt uppað klukkutíma - til að lýsa furðu minni yfir furðulegum reikningum. Hef þó lítið útá að setja varðandi greiðvirkni starfsmanna greiðsluþjónustu Símans við að leiðréttar þessar villur. En ein mistök hefði ég getað þolað, fjórum sinnum er þrem of mikið.

Og komonn! Ekki loka fokking símanum hjá manni fyrirvaralaust! Það er bara ókurteisi og dónaskapur og ekki sé minnst á hvað það er óþægilegt að vera fokking símalaus.

Bless, bless Síminn.

Lesið æsispennandi 3g-ævintýrið mitt:

I. VARIÐ YKKUR Á 3G NETLYKLI SÍMANS, VODAFONE OG NOVA!
II. ÖGN MEIRA UM 3G
III. 3G III: ÞRÍR GUÐMUNDAR

Ég var í tygjum við stúlku hér í Reykjavík síðan í september tvöþúsundogníu. Í janúar fór hún til Danmerkur í skóla og verður þar fram að sumri. Samband okkar var bara nokkuð gott, dálítið stirðbusalegt sökum aðstæðna minna í fyrrahaust, en engu síður ánægjulegt. Elskulegt jafnvel og gat oft á tíðum verið frábært. En, hún fór til fokking Danmerkur í skóla og verður þar í hálft fokking ár og þessi tími er fokking ömurlega lengi að líða og mér líður fokking ömurlega og verð þannig lengi.

Við “hættum saman” rétt áður en hún fór (með þá varnagla að þetta væri “opið samband”). Ég vill halda sambandi en hún virðist alltaf vera voða upptekin þarna úti og virðist ekkert hafa tíma til að tala við mig. Ég veit það ekki. Nú er bara liðinn alltof langur tími síðan við vorum í einhverju sambandi síðast og þegar þögnin er orðin svona óbærileg þá fer maður í tilfinningalegan vítahring og allt virðist stefna í algjört vonleysi, depurð og leiðindi. Andlegt óefni. Ekki sé minnst á vafasamar vangaveltur um hennar einkamál þarna úti.

Mín kvennamál er ekki uppá marga fiska. Ég er sjúklega feiminn og hlédrægur þegar kemur að hinu kyninu. Þessi persónueinkenni hafa einnig gert mig ansi bitran. Og öll mín sambönd hafa endað í einhverju gríðarlegu og ótrúlegu “mje”-i og einstök tilfelli af einhverju drama.

Það væri óskandi að við gætum tekið upp þráðinn aftur, en það er þessi fjandans óvissa - auðvitað - varðandi framtíðina, því ég veit ekkert hvað gerist þegar hún kemur aftur. Breytir því ekki að ég sakna hennar alveg ómælanlega mikið og óska þess innilega að hún hafi bara aldrei farið.

Eða allavega frestað þessu í hálft ár eða eitt.