Jú had tú bin ðer skomm

En þar sem ég var nú bara mestmegnis einn (fyrir utan sagnfræðinginn um tíma og eitt stykki síma um stund) , þá eru nú ekki mörg vitni.

Seiseisei.

Mánudagskvöld!

Allir bara í góðum fílíng.

Allir sælir og glaðir, drekkandi vatn og lifandi heilbrigðu, kristilegu lífi, haldandi í hendur og syngjandi sálma!

Sjúgandi tittlinga!

TestífesT 4evah!

Fór þarna og sá þessi prýðisgóðu bönd; sum verri en önnur, nokkrar ekkert svo slæmar en margt frekar frambærilegt. Oftast afar, afar gott og jafnvel frábært. En auðvitað fór ég þarna fyrir hið sprellandi djamm, stórkostlegu stuði og þessari gífurlega ómótstæðilegu hippastemmingu sem myndast þarna. Ekki sé minnst á umhverfið, náttúruna og Drekahellir.

Hluti af Hornafjarðardeildinni mættu þarna sprækir og hressir á miðvikudegi. Lögðum af stað um og yfir hádegi og mættir um fjögur-leytið við hina fallega firði, fjöll og fyrnindi á Neskaupstað.

Svo var tjaldað, sem er alltaf jafn æðisgengilega gaman. Það er fátt til í heiminum sem skemmtir manni meir en að tjalda. Að því loknu, og meira segja á meðan, var súpt á bjór. Töluvert af bjór og hlustað á metal inní partítjaldinu góða og á meðan því stóð byrjaði að birtast fólk í þeim sama tilgangi og vér Suðaustfirðingar. Þ.e. að tjalda og svo drekka bjór.

Farið var í Egilsbúð um kvöldið, súpt og bjór og spilað púl, sem ég vann auðvitað. Og blandað geði í Skítfólkið og auðvitað lókal liðið, sem sumir hverjir voru hrezzir á kjeeentinum, kjeddlinn á sjó.

Fengum svo far á tjaldsvæðið með smá fórnarkostnaði þar sem einn fyrsti hressi, fulli og fyndni gæjinn kom með. Ég lokaði mig af inní partítjaldinu og hlustaði á Melechesh, Septicflesh og jafnvel smá Rotting Christ til að halda óæskilegum ófögnuði úti og narra inn dýr sem hlusta á svonalagað og það var ekki lengi að líða að inn rauk þessi hressi tappi, þannig að maður eyddi bróðurpartinum af nóttini ásamt þessa ljóshærða og vinalega metaltáningi að hlusta á alminilega tónlist.

Fimmtudagur:
Without the Balls voru þokkalega skemmtilegar, það er alltaf svo getnaðarlegt að sjá sætar stelpur á sviði að spila tónlist. Þær voru svo djöfulli hressar, minntu mann á eitthvað tiltekið band sem ég kem ómögulega fyrir án þess að nefna Grýlurnar. Trommarinn var í það minnsta langskemmtilegust, enda í dúndurgóðum fíling. Með flotta bobbinga! Og sjúgandi tittlinga! Hahaha! Djókmar, sagði tröllið.

Gone Postal voru rosalegir, alveg rosalegir! Þvílíkur kraftur og ég má til með að sérstaklega minnast á þennan unga og gífurlega góða söngvara/gorara í bandinu, Nökkvi eða hvað sem hann nú aftur heitir. Brutal fokking gott deðmetal bara.

Disintegrate vildu líka vera brútal deðmetal, en þeir voru bara ekki jafntussuþéttir og Gone Postal. FIAL! Ég var í það minnsta ekki nógu sáttur, ágætis hljóðfæraleikarar engu síður.

Blood Feud hefðu líklegast jarðað Disintegrate, ef þeir hefðu getað komist - en ég sá þá á Classic Rock um daginn. Öss, ég nota ekki klisjur oft, nema stundum, en þeir voru svo þéttir að það myndaðist svarthol í eyrum mér. Hlakka bara til að sjá þá seinna.

Plastic Gods spiluðu gífurlega þungt sludge með engum tilgangi. Þetta var tussutöff stöff, en það vantaði einhvern stálböll líkt og Mammút höfðu á laugardaginn, nánar um það síðar. Ég hef prófað þetta stöff sem við skulum bara kalla slegðjumálm þar til ég fæ leiðréttingu á því eða staðfestingu - en það virðist ekki vera neinn tilgangur með þessu, þetta byrjar bara að dróna í eyrum og iðrum og maður mun kúka múrsteinum eftir þetta, en til hvers? Miðjukaflar gætu lífgað uppá þetta. Ekki nema að það sé tilgangurinn að það sé enginn tilgangur! Lesið Kierkegard, Schopenhauer eða Nietzche og hengið ykkur! En sumir virðast fýla þetta.

Diabolus voru búnir að plögga sig ágætlega, svo ég náði nokkrum lögum og líkaði nokkuð vel. Djöfulli þétt band. Verð að hlusta á þessa fimm laga smáskífu við tækifæri.

Svo leið að því að bjórinn var byrjaður að segja frekar til sín þá sem olli þeim persónulegu vonbrigðum að ég missti af - eða man ekki eftir - Muck og Celestine. En þeim köppum hefur mikið verið hrósað og hælt fyrir hina fínustu tónlist.

Auðvitað fór sem fór og kvöldið endaði í rugli á tjaldsvæðinu þar sem bjórinn flæddi einsog vín undir bláum skugga líkt og hann gerði kvöldið eftir og kvöldið eftir það.

En fimmtudagskvöldið, verð ég að segja, var gífurlega skemmtilegt, enda fólk frekar hresst á því og í þessum djöfulli góða fílíng. Þó það vantaði suma þá kom það ekkert að sök, enda gnægð af góðu, fyndnu og skemmtilegu fólki þarna sem kann að meta góða tónlist. Þó hefði ekki verið amalegt ef þónokkrir ónefndir aðiljar hefðu látið sjá sig.

Ha! Heyrirðu það Atli?!

Föstudagur:
Klukkan hálf fjögur vaknaði ég einsog þruma úr heiðskíru lofti. Það var einhver einkennilegt fyrirbrigði sem sveif yfir fjörðinn, þykknandi skýjabólstrar og ýfður sjór er það loks laust í mig:

“Grýttir á sviði eru að fara byrja!”

Ég dreif mig í spjarirnar og hóaði í einhvern sem var ökuhæfur og mér var drifið á Eistnabúð því ég ætlaði sko aldeilis ekki að missa af internetgoðsögninni sem er Marylin Gunni Manson. Er þessi maður í aktúal til?! Ég var einn af þeim fyrstu og einn af þeim afar fáu sem sáu þessa stórskemmtilegu og afar sérízlenskpönk-skotnu rokki. Og hvern annan sá ég glitta á sviðinu en hinn blindfulla Gunna að munda gítarinn góða.

Ég rétt náði tveim síðustu lögum In Siren og það sem ég heyrði var stórkostlegt, framúrstefnurokk af bestu sort.

Hostile stóðu fyrir sínu og sömuleiðis fokking Gordon Riots þó ég hafi ekki nema náð örfáum hluta af settinu þeirra. Perla er - ef mér leyfist að nota þá klisju sem meðlimir bandsins Perlu hafa eflaust vonast og beðið eftir síðan þeir skírðu bandið Perla - algjör perla. Proggið lifir!

Innvortis voru ömurlegir! Einhverjar 10 mínútna gítarrúnk, trommusólóar sem ætluðu aldrei að hætta, söngvarinn alveg að fara úr límíngunum af lúkkinu og þröngu gallabuxunum, bassaleikarinn með útlit einsog hann vilji sjúga alla tittlinga í herberginu! Hressir að vanda og skemmtilegir.

Missti af Slugs því miður enda hefur maður bara heyrt gott af þeim. En ég sá Ælu og þeir voru nú helvíti skemmtilegir. Indírokk af bestu sort, með smá keim af Flaming Lips og trúðabúningadrama og dúndrandi hressleika.

Stónerbandið Dust Cap var næst, ég hlustaði á nokkur lög með og líkaði vel. Tóku, að mig endilega minnir, Burning Beard með hinu gríðagóða rokkbandi Clutch.

Svo kom svekkelsi númer 2: Ég missti af Contradiction nema 2 síðustu lögunum sökum vandræðagangs á tjaldsvæðinu sem þurfti að útkljá, en ég fékk veður af því að partítjaldið góða hafði fengið á sig töluverðan vind og það var aukinheldur þessi indælis rigning, svo maður þurfti að rjúka til að athuga hvort það hafi nokkuð verið slys á fólki. En þó aðallega til að bjarga því sem ekki mátti blotna. En ég hafði gjarnan viljað sjá allt settið með þessu þýska þrassbandi.

Brain Police sá ég hinsvegar fyrir nærri troðfullu húsi og þeir fíluðu sig alveg gífurlega vel uppá sviði fyrir framan alla þessa síðhærðu sjóræninga og glæpamenn, inná milli mátti greina ninjur og mexíkansa bandíta, byltingarmenn og auðvitað hippa! Brain Police áttu kvöldið og ég nennti ekkert að fylgjast með Severed Crotch eftir það. Ef minnið skjöplast eigi þá koveruðu Breinararni tvö lög með Kyuss; 100° og Green Machine. En minnið gæti verið að skjöplast.

Aftur tók við rugl á tjaldsvæðinu og ruglið varð svo gífurlega yfirgengilegt að það tók sinn toll á laugardag. Brandararnir flugu hægri og vinstri og þessu var slúttað með því að spila Útvarp Tvíhöfða til að læra réttar grillaðferðir frá grill-Guðjóni.

Sjúgandi tittlingar og sleikjandi píkur fékk að óma, með hléum, útúr gjamminum hans Trölla tröll frá klukkan 5 um morgunin til klukka 12 að hádegi, en sjálfur náði ég að lúra frá 11 til hálf fjögur.

Laugardagur:
Ask the Slave er tussugott þungaprogg og spiluðu þeir mestmegnis nýtt efni. Metalkor-bandið Dormah voru helvíti þéttir og djöfulli góðir. Eftir allt plögg Skítsmanna gat maður ekki annað gert en að drulla sér á þá og það var ekki amalegur harðkjarnaskítur sem þeir voru að spila, Skíturinn rann ljúflega í gegn.

Einn af hápunktum kvöldsins voru án efa poppstónerbandið Mammút. Algjör unaður. Einn félagi minn tjáði mér að hér væri á ferðinni Portishead og Björk blandað í eitt, nema að söngkonan er mun betri en Björk, bætti ég við. Þetta er án efa hljómsveit sem er vert að fylgjast og flykkjast á tónleika með. Afar frambærilegt og kynæsandi efni.

Svo komu metalbandið Disturbing Boner frá Akureyri er gáfu mér næstum vandræðalega, fjólubláan og æðaþrútin massabóner og mynduðu djöfulli skemmtilega stemmingu í lokalaginu sínu sem ætlaði aldrei að enda. Ég hafði sömuleiðis mjög gaman af tölvuleikjarokkbandinu RetröN. Ég fylgdist lítillega með Momentum, en ég var bara búinn að fá mig fullsaddan af rokki í bili svo ég eyddi dágóðum tíma á bílaplaninu að sötra örfáa bjóra og reykja gott lyfjagras.

Fyrir mér endaði kvöldið með hinu efnilega bandi HAM. Þetta eru drengir sem eiga framtíðina fyrir sér, þurfa bara aðeins að æfa sig betur og gefa út kannski eina plötu. Mjög efnilegt ungt band. Seisei.

Auðvitað var viss unaður að fylgjast með þessum goðum spila fyrir framan 700 manns og af þeim voru rúmlega 100 að tryllast. Verst var að hljóðmaðurinn eipaði fullmikið á volume-takkanum - ef það er of hátt þá er maður ekki rassgat of gamall, þá er það bara of hátt.

Eftirpartíið var auglýst frá klukkan hálf tvö til klukkan átta. En eftirpartíið olli töluverðum vonbrigðum. Undanfarin Eistnaflug hefur eftirpartíið einkennst af því að kæla fólk niður af þungarokki, koma með einhverja nýbreytni. En þessi tiltekna nýbreytni var eitthvað sem lítill hluti Eistnaflugsfara fíluðu á einhvern hátt, því fenginn var einhver dúndrandi hásklöbbbúmmbúmmdídjei til að reyna rífa upp stemminguna.

Ef það var ekki nóg þá voru dyrahitlerarnir á því að loka ætti staðnum klukkan á slaginu þrjú, sem var heldur svekkjandi fyrir þá sem fóru í sígópásu hálftíma áður. Ég var í þann mund að arka inn á staðinn til að tjekka á stemmingunni þegar dyrahitler skellti í lás. Maður varð skiljanlega hvumsa.

Þannig maður dólaði eitthvað á bílaplaninu og svo drullað sér uppá tjaldsvæði. Við tók viðlíka vandræðagangur og únglíngavandamál þrítuga táninga langt fram eftir morgni.

Vill þakka nokkrum gæðingum fyrir góða stemmingu: Stebba hressa og skipuleggjendum Eistnaflugs eiga heiður skilið, lögreglan fær sérstakan plús í kladdan fyrir að skapa ekki nein óþarfa vandræði, Skítsposse-ið voru hressir, Gordon Riots-kapparnir algjör gæðablóð, Eydalsbræður, Ask the Slave-þrælarnir og fylgdarlið, óteljandi Eistnafarar og auðvitað Suðaustfirðingadeildin. Svo er ég náttúrulega að gleyma fullt, fullt af fólki sem maður mætti minnast á. En þetta er orðið gott.

Ef að þú manst eftir Eistnaflugi - þá varstu ekki þar
-Guðmundur Óli Pálmason - 30 ára

Mín uppáhaldstónlistarstefna er vafalaust fokking metall! Ég hlusta á indí-rokk, trip-hopp, old-skúl-rapp, ambient, djass, fjúson, sinfóníur og jafnvel smá popp. Frá Fugazi til Sonic Youth, Aphex Twin til Squarepusher, Clutch til Queens of the Stone Age, Air til Portishead, Beethoven til Thaicovsky, Medeski, Martin & Wood til Zappa, Cypress Hill til Niggaz With Attitude og ýmislegt annað inná milli - en ekkert, ekki neitt toppar fokking METAL!

Mín kynni af metal hófst - eftir því sem ég veit best - með Metallica. Auðvitað. En þrátt fyrir fínar plötur og flott lög, þá náðu þeir aldrei að heilla mig einsog Sepultura gerðu með Chaos A.D og svo sérstaklega Roots. Fyrir mér var Sepultura skíturinn. Guns´n´Roses var band sem ég hafði mestu óbeit á, þoldi ekki fokking söngvarann og allt rúnkið í kringum bandið.

En því miður kynntist ég afar fáum góðum metal-böndum á mínum yngri árum. Filter, Prong, Thought Industry, Rage Against the Machine, Nine Inch Nails og Ministry er það sem ég man einna helst eftir. Og auðvitað Slayer! Og moðerfokking HAM! Eflaust voru þau fleiri. En þessi fíkn mín í metal lá meira og minna í dvala þar til fyrir rúmum fjórum eða fimm árum er ég kynntist Entombed. Og svo hefur þetta aðeins farið upp eftir það: Enslaved, Opeth, Rotting Christ, Testament, The Haunted, At the Gates, Nevermore, Communic, High on Fire, Damageplan, Devin Townsend, Strapping Young Lad, Fear Factory, Gojira, Mastodon, Lamb of God, Primordial, Meshuggah, Septic Flesh, Tool, Goat the Head, Corrosion of Conformity, Alabama Thunderpussy, Hollenthon og eflaust slatti í viðbót sem ég man ekki eftir eða þarf að spekka betur.

Æ lov itt! Og ég vill meira!

Metall 4evah!

Á meðan ég hafði afnot af bíl nýti ég mér ýmis tækifæri til að keyra uppí sveit og hlusta á metal. Enda voru þónokkrir dagar sem var alveg dýrindis fokking veður.

Ég fór t.a.m. með hundinn Tyson til Stokksnes þar sem ég var búinn að mæla mér mót við skötuhjúin Haffa og Ibbu sem voru með hundinn sinn Jeff Buckley. Hundunum kom bara nokkuð vel saman. Jeff er lítill naggur og feiminn í heimahúsum, en er algjör hetja útí víðáttunni.

Við lötruðum aðeins eftir ströndinni í átt að Horn. Snérum svo við og gengum að radavirkjunum á Stokksnesi. Allt í einu taka hundarnir sprett og hverfa. Við skokkuðum á eftir þeim í mestu rólyndi. Ég kom að Tyson sitjandi við vegsbrúnina, setti á hann ól svona til vonar og vara svo hann mundi ekki hlaupa útí rassgat. Svo var skimað eftir Jeff sem hvergi var sjáanlegur.

Stuttu síðar var mér litið á hreindýrahjörð á harðahlaupum í töluverðum fjarska. Kjörið tækifæri fyrir ljósmyndun en ég hafði ekki myndavél meðferðis einsog Haffi sem nýtti sér þetta kjörna tækifæri. En svo glitti í eitthvað fyrir aftan hreindýrahjörðina. Eitthvað eldingshratt, lítið og svart. Þá var Jeff að elta uppi þessa hjörð fram og til baka. Þetta litla kvikindi sem felur sig á milli eiganda sinna er einhver kemur í heimsókn að hlaupa uppi hreindýr einsog úlfur. Mér fannst það óneitanlega skondið.

Að lokum hafði Haffi uppá dýrinu og við héldum áfram röltinu. Stokksnes er afar fallegur staður: gífurlegt magn af sandhólum, skerjum og dauðum dýrum. Ég og Haffi kímdum að það væri djöfulli skondið að setja upp listaverkasýningu á Stokksnes, planta ýmsum skúlptúrum og ljósmyndum hvisst og hvar í sandhólunum, sýning sem gæti heitið “Leitið og þér munið finna” þar sem engar upplýsingar væru um hvar verkin væru, en hvert verk gæti innihaldið vísbendingu um hvar önnur verk er að finna.

En þarna gengum við í nær þrjá tíma og það er ekkert meira tilgangslaust en að ganga um svæði einsog Stokksnes, en tilgangsleysið er ekki slæmt í sjálfu sér. Þetta er óttalega þægilegt.

Í eirðarleysi mínu fór ég ásamt Snorra vini mínum uppí Hellisholt árla dags 1. maí. Auðvitað var Tyson með. Hellisholt er gegnvænlega fallegur staður á Mýrunum og sérstaklega að sumri til. Einar frændi, sem lést í fyrra, var búinn að dunda sér við það í næstum 40 ár eða lengur (eða skemur) að planta skógi á staðnum, sem er nú orðinn ansi stór og þykkur. En gamli bústaðurinn er afar hrörlegur að sjá og að líta inní hann er einsog að eitthvað útigangsfólk hafi komið sér fyrir þarna. Ég bauna því að familíunni að það er löngu kominn tími til að rífa þennan hjalla niður og byggja nýjan og alminilegan.

Það eru ýmsar góðar æskuminningar tengdar við Hellisholt. Þarna er tjarnarpollur sem hægt er að svamla í á heitum sumardegi, þarna er smábjarg til að spranga og svo er víðáttufallegt umhverfi til að arka um.

Maður gerir vonandi meira af þessu í sumar.

Einu sinni sá ég HAM. Þeir voru að spila á einhverjum skítugum náttúrverndarhippatónleikaprump. Þeir hefðu átt að enda kvöldið, en Egóið hans Bubba er svo frekt og fyrirferðarmikið og fokking leiðinlegt að skipuleggjendur héldu í sinni einfeldni að áhorfendur vildu sjá Egóið hans Bubba spila. Nei! Fólkið vildi fá HAM! ÉG veit, því ég spurði það.

En hvað um það:

HAM ERU AÐ SPILA Á FOKKING TESTÍFEST Í SUMAR! Og ef það er ekki nóg þá er alveg urmull af frábærum böndum að spila líka.

Íslenskir metalhundar sem ekki mæta á þessa geðveiki eiga ekki skilið að anda!

Þjóðhátíð í Eyjum hvað? Frekar þjóðhátíð í Gayjum! Enda bara hommalegir hnakkar og skítugar truntur frá Suðurnesjum sem mæta þangað og láta nauðga sér. Í taðgatið.

Frekari upplýsingar fæst á eistnaflug.is.

Það er búið að vera alveg svakaleg bongóblíða hér við firðina. Maður nýtti sér tækifærið og arkaði um Stokksnes í góðum félagsskap hjúa og hunda. Gera meira af því meðan veður leyfir. Þess vegna athuga með Kvísker, Lón, Svínafell og fleiri góða staði til þramma um.

Ó vei, hvað það er erfitt að vera frægur. Nú hefur það hent enn eina ferðina að vitnað er í vefbókina mína í Sólarhringnum ((c) jensgvuð). Þetta setur á mig aukna pressu frá pressunni og ég verð að pressa áfram með afburðafrábærum færslum. Svo nú er bara nota öll vopn í vopnabúrinu í framtíðinni t.a.m. með kynlegum titlum, stórkostlegum ráðleggingum og ótrúlega ógó góðum og skarpskyggnum athugasemdum varðandi lífið, tilveruna og alltsaman. Og hver veit, kannski mun ég japla á tussum eða typpum við hverja máltíð, meðan dælt er kókaíni í aðra nösina og meskalíni í hina, og dreypt er á hinum allra fínasta Færeyska bjór til að bleyta kverkarnar.

Það væri nú ekki amalegt að vinna við þetta og fá kannski einn og einn þúsund kall eða tíu fyrir. Blikk, blikk.

Það var frumsýning í gær á Rocky Horror og ég held að ég sé ekkert að ýkja er ég segi að allir sem sáu þetta fóru út á bleiku skýi. Þessi sýning er ein sú besta sem sett hefur verið upp hér á Höfn og ef lesendur eiga leið hér hjá í Apríl þá er um að gera að athuga með laus sæti í Mánagarði og spandera tvö þúsund kalli á þetta helvíti. Siggi Mar er í það minnsta mjög hrifinn.

Eftir frumsýningu var súpt á áfengi á ónafngreindum stað, stemminginn nokkuð hress og trúnóið flæddi einsog vín.

Vésteinn og Rósa komu frá Danmörku með Norrænu þriðjudaginn síðasta, gistu á Seyðisfirði og komu hér við í kaffi á miðvikudaginn. Móðir mín náði að sannfæra þau um að vera eina nótt hér og horfa á generalprufuna á miðvikudaginn, þau létu tilleiðast. Horfðu á fólk spranga um í korselettum og speisuðum geimbúningum og skemmtu sér, að sögn, ansi vel. Skildu eftir föroyskan bjór og þessir færeyingjar mega eiga það að brugga fjandi gott öl.

Fékk hommalegt sms frá honum Ara þess varðandi að ég væri eitthvað að hommast í 24 stundum þann 10. apríl. Ekki skildi ég hvað í hommanum hann átti við, svo ég fletti í gegnum blaðið, kannski var mynd af mér vegna Rocky Horror. En eftir tvö flett í gegnum blaðið gaut ég augunum að Bloggarar-dálknum og, viti menn, þar var ég:

Samviskugleði er eitthvað sem maður hálfskammast sín fyrir að fíla, s.s. söngvarar, hljómsveitir, kvikmyndir, bækur o.s.frv, sem samkvæmt allri ytri hegðun og áhuga, þá á maður í raun ekki að fíla. Ég tek Justin Timberlake og Robbie Williams sem dæmi af minni samviskugleði. Ég get hlustað á þá og dillað á mér rasskinnarnar án mikillar eftirsjá og ég mundi biðja um óskalag með þeim í vissum partíum.
(Úr þessari færslu)

En það hafði sama sem engin áhrif á heimsóknafjölda, og máske er það útaf þremur ástæðum, a) máske nenna lesendur Sólarhringsins ekki að pikka inn url b) hafa ekki aðgang að tölvu eða c) það sé bara einn lesandi af blaðinu og það er homminn hann Ari sem er alltaf að hommast í rassgatinu á sér. En það gæti líka verið útaf því að þessi bloggara-dálkur er ekki á augljósasta stað í heimi. Hommalegur dálkur hvorteðer.

Rás 2, Monitor og Coke Zero-auglýsinga herferðin stoppaði við í Sindrabæ hér á Höfn fyrir nokkru síðan. Monitor finnst mér vera heldur óspennandi blað og mikið af húðlötum pennum þarna. Coke Zero er næstum ódrekkanlegur horbjóður. En Rás tvo stendur nú alltaf fyrir sínu. Með í för var Dr. Spock, Benny Crespo´s Gang og Sign. Dr. Spock er klárlega ein athyglisverðasta hljómsveitin starfandi í dag. Afar hressandi sviðsframkoma hjá þessum Mr. Bungle/Primus inflúensuðum meðlimum. Benny Crespo´s Gang fannst mér vera óttalegt, tja, krúttrúnkrokk. Sign voru svosum ágætir. Ragnar Zólberg gerði nú eitt afar gott er þeir voru að spila, er hann stoppaði eitt lagið og sagði:

Ég hef aldrei séð þetta áður, fólk slammandi í stólunum! Standiði upp þarna og komið hingað að sviðinu og slammið hér.

Það er alveg ótrúlega furðuleg venja þeirra aðilja sem hjálpa við að setja upp rokktónleika hér á Höfn að stilla upp stólum einsog þetta væri einhver fokking ópera eða gospeltónleikar! Þetta á ekki að líðast og það á að hætta þessu tafarlaust. Það er aðeins ein ástæða til að hafa stóla á tónleikum, það er þegar verið er að selja bjór og tónleikarnir eru dansiball. Það er svo bjánalegt að sitja einsog gömul kelling í kirkju að hlusta á t.d. Dr. Spock.