Er með BA-próf í að sleikja píku.

Huggulegar konur á aldrinum 16-35 ára, um eða undir 90 kíló, endilega hafiði samband.

5000 krónur startgjald og 2500 krónur hver klukkutími.

Spurjið um jólatilboðið!

Matthías Ásgeirsson, formaður Vantrúar, á sér aðdáanda. Einhverskonar Í bítið-eltihrelli sem lætur alltaf í sér heyra um leið og minnst er á Vantrú og Matthías Ásgeirsson í Í bítið. Í þau skipti sem viðkomandi aðili, köllum hann bara Jón, hefur hringt inn í Í bítið til að ræða um þessi málefni þá segir Jón nær alltaf það sama, að Matthías Ásgeirsson sé leiðinlegur og að félagið Vantrú sé lítill hópur sem er varla marktækur útaf því hann er svo lítill. Þetta er merkilega gallalaus röksemdarfærsla. Með sömu rökum er hægt að útiloka eftirfarandi hópa úr allri þjóðfélagsumræðu:

• Þingmenn
• Ráðherrar
• Seðlabankastjórar
• Prestar
• Biskupar
• Forsetar
• Femínistar
• Auðmenn
• Blaðamenn
• Fréttaþulir
• Umsjónarmenn morgunútvarps
• Egill Helgason

Eini marktæki hópurinn í þjóðfélaginu væru kannski ófaglærðir heilbrigðisstarfsmenn, fiskvinnslutæknar og atvinnulaust fólk. Kannski, en það fer eftir því hversu stór hópurinn þarf að vera til að teljast marktækur. 500? 1.000? 10.000?

Svo má ég til með að minnast á að ég dýrka og tilbið auðvitað Matthías Ásgeirsson, eða Matti Á. (sálina þína) einsog fylgjendur hans kjósa að kalla hann, enda ekki annað hægt. Hann er formaðurinn og ég er bara ómerkilegur niðursetningur. Já, og ritstjóri. Til að mynda er ég í Vantrú útaf því að Matthías er þar, ég horfi á kvikmyndir því að Matti gerir það og svo hlusta ég á tónlist því ég hef heyrt að Matti Á. geri það líka, svo borða ég heimalagað pestó í öll mál núna útaf því Matthías Ásgeirsson gerði það einu sinni. Ja, borða, ég sýg það bara með röri. Og það er svo gooooott.

Einn snillingur kom með eitt viðurstyggilegasta samsetta orð sem ég hef heyrt, sem er “skorpusnípur”. Snípur er náttúrulega gullfallegt orð sem lýsir fádæma fögrum og fallegum hluta af kvennmannslíkamanum. En að skella “skorpu” sem viðskeyti á hinum íðilfagra “sníp” gefur manni netta klígju. Ég meina, hver vill sleikja skorpusníp? Það eina sem mér dettur í hug er náriðill.

Fyrir stuttu þá tók ég þátt í ágætis stafrænu spjalli við stúlkukind eina sem, í kjölfarið á langri runu af upphrópunarflippi, kom með orðið “túrte”. Eina leiðin sem ég gat lýst yfir þeirri ónotatilfinningu sem laust í mig var með hinum dæmigerða MSN-broskalli sem er grænn í framan. Túrte?! Má bjóða þér rjúkandi heitt túrte? Hannibal Lecter, skáldaði smekksmaðurinn sem hann er, mundi eflaust hugsa sig ögn áður en hann mundi neita pent.

Tussuduft er samsetning sem kom fram í einu sketsji í þáttunum Konfekt sem sýnt var á SkjáEinum fyrir einhverjum síðan. Í því atriði er öldruð kona í símanum að biðja einhvern, son sinn kannski, að versla hin og þessi ógeð og biður svo að lokum um “eitt kíló af tussudufti”.  Tussuduft?! Er það eitthvað sem maður sáldrar útí túrteið sitt áður en maður dýfir nýbakaða skorpusnípnum ofaní og maular á?

Sjitt, djöfulsins ógeð! Hvað er að fólki?! Að láta sér detta svona í hug. Skandall segi ég!

(held að þetta sé ein viðurstyggilegasta fyrirsögn á færslu sem ég man eftir)

Fölblá saga

[hægt er að hlusta á kynaæsandi rödd Vefþulunnar þar sem hún les þessa smásögu upp af þvílíkri ást og alúð að þú munt renna af sætinu sökum ástarvökvana sem seitla útúr svitaholunum því þú æsist svo mikið upp]

Hún beygði sig unaðslega niður eftir fötunni og lyfti henni upp með vinstri hönd og stakk því undir kranan og lét sjóðheitt vatnið renna hægt og ljúflega í ílátið. Jóna drap tittlínga með sínum seiðandi augum meðan heita bunan fyllti fötuna af alúð. Þegar þessu verki var rúmlega hálfnað skrúfaði hnátan tappan af Royal 5+1 gólflöðrinu og hellti í smá dreitill af löðri í forlátu fötuna.

Að því loknu greip hún mjúklega um handfangið með latexvörðu höndunum sínum og togaði lauslega í og lagði svo fötuna á gólfið. Svo strauk hún um skaftið á skúringagræjunum og renndi því upp og setti svo á hreina moppu. Með fimlegum hreyfingum stingur hún moppunni í unaðsfulla löðurvatnið, en er hún tók upp tólið þá skvettist smá af volgheita vatninu á Jónu, sem kipptist ögn við, með bland af undrun og unað, þegar hún blotnaði þarna að neðan.

Hún hélt inní eitt baðherbergið á þessari ríkisstofnun, en þar vann hún á nóttinni, og skúraði skítuga gólfið. Hún vissi líka að henni var ætlað að skúra minnst tvö stór og fjögur lítil baðherbergi í viðbót - en hún var samt strax byrjuð að svitna. En hún var vandvirk og fljót til verks svo hún þreif af alúð og þokka líkt og hún hafði gert undanfarin ár.

Svo þurfti hún að gera það líka í flest öllum skrifstofuherbergjum, en hún naut þess líka. En þá þyrfti hún að ryksjúga. Hún fór inní kompu og beygði sig niður eftir Lekseksjúal-ryksugunni og strauk um það til að finna handfangið sem auðveldaði henni að halda á því.

Fyrst ætlaði hún að sjúga teppið á skrifstofu deildarstjórans, en hún var vön að byrja sjúga teppið þar. Hún gekk rakleiðis að vinnusivstarverum Rick Hardon, tók í húnin á hurðinni og trítlaði inn. Rafmagnsleiðsluna dróg hún útúr rafgatinu á ryksugunni og stakk því í eitt rafopið á veggnum. Teppið var eldrautt og seðjandi. Hún þrýsti á hnappinn og fann fyrir vélinni titra lostafullt við fætur sér, hún hneigði sig niður og strauk barkann hægt á ryksjúgunni, snéri sér ögn og dillaði á sér bossan með hún saug teppið. En ryksugupokinn var helþrútin og granítstífur að hann meikaði ekki meir og gafst upp, svo Jóna skipti um ryksugupoka og hélt áfram að sjúga teppið hjá Rick Hardon.

Þegar hún var búin að sjúga teppið hjá Rick Hardon fór hún að huga að smáatriðunum, svo hún teygði sig í tuskuna sína og þreif af skrifborðinu með tusskunni. Hún handfjatlaði postulínsvasan, því hún fannst vasinn vera æðislegur, og þreif hann líka með tusskunni sinni. Með seiðandi augnráði starði hún á rykið á hillunum og lét vísifingur renna mjúklega eftir því og skrifaði “5+1″. Hún stundi og strauk svo allt arið af. Þetta gerði hún tvisvar þrjátíu og þrisvar sinnum, sex sinnum í viku. Að loknu 6 tíma vinnutörni, fór hún í ræstiherbergið og klæddi sig úr sveittu ræstifötunum og tíndi á sig sínar eigin hóflegu spjarir. Hún stimplaði sig út, klæddi sig í dúnmjúka og fölbláa kuldagallan og arkaði heim til barnana sinna fimm og bónda á Makaratlotstíg 60a.

Hún er 57 ára gömul, harðgift Núma Hallsyni, drengur góður og heiðvirður

Hún ber nafnið Jóna Harðardóttir og er tussusveitt og funheit því hún er með kvef og hita.

Var að hlusta aðeins á fréttir og það vakti athygli að ekkert var minnst á hugsanlegan hvítabjörn á landinu. Fannst þetta stinga töluvert í stúf og vakti þvílíkar áhyggjur. Er hvítabjörn á skerinu að éta alla sem taka eftir honum?

Hélt ég hafði séð hvítabjörn rétt áðan. Dýrið nálgaðist óðfluga. Ég prófaði að syngja og klæða mig úr fötunum, þorði varla að hreyfa mig og var bara einsog límdur við sætið þangað til kettlingurinn beit í tærnar á mér.

Þar munaði mjóu.

En, það er allavega einn dagur síðan það sást næstum í hvítabjörn.

Einn minn dyggasti lesandari, kjeppinn hann Ari, sem getur verið ansi skemmtilegari, kom með þá bón að ég ætti eigi að fara í það sjálfskipaða djobb að vera verkamannabloggari. Er ég las þessa athugasemd hans hugsari ég með mér “hvaða, hvað, hvaðari?”

Ari, sem er ansi skringilegari karaktari, grunari semsagt að eftir þetta brjálæðislegari törn að ég muni breytast í einhvern ofurbloggarari. Þ.e. að ég bloggari á hverjum einastari degi um helst ekki neittari, svona einsog uppáhaldsbloggararari allra landsmanna, s.s. Össur, Stefán eða Stefán.

Nei. Þetta er ekki réttari Ari. Þetta törnari er bara flippari.

Og þessi dagurari verður vonandi sá síðasti í langari, langari tímari að ég skelli viðskeytinu -ari á ýmis orðari. En ég bind vonir viðari að Ari verði eigi fúllari yfir svona flipp. Ari.

Altílæari?

Mér barst hugljúft smskeyti frá vini mínum Ara sem virtist liggja mikið á hjarta í kjölfar þess að hafa séð klausu úr einni færslu minni er birtist í 24 stundum einn góðan veðurdag.

Hæ! Ég var þúst bara að lesa 24 stundir og þúst sá minnst á þig og ég bra varð að þúst að hafa samband við þig. Kvaseijirru gott? kv. -Ari

Auðvitað varð ég forviða af undrun, hvað í ósköpunum var hann hommast. En stuttu eftir fyrra skeytið birtist annað smskeyti í símann.

Vildi bara þúst seija þé´ að é fíla skomm Justin og Robbi W. líka skomm. Þúst.

Hvað í hommanum var í gangi? Ég ríplæjaði um hæl.

Hvern andskotan vilt þú þarna taðþjapparinn þinn, var ég ekki búinn að segja þér að ég hef engan fokking áhuga á böngsum einsog þér!

En, einsog er með frekar tregt fólk, þá virtust þessi skilaboð ekki skiljast enda fékk ég þetta:

Híhí. Þúrtso fyndin. En héddna hver eiginlega uppáhaldscd me´Justin?

Það er ekkert jafn undarlegra en að fá furðuleg smskeyti. Sérstaklega smskeyti þar sem verið er gera aumkunarverða tilraun til að reyna við mann. Ég prófaði að ignora þessi skilaboð í von um að viðkomandi mundi “fá vísbendingu” og láta mig í friði. En allt kom fyrir ekki og nokkrum dögum síðar fékk þetta hér:

Héddna, þúrt alveg æðislegur strákur skomm. :*

Hvað gengur að þessari manneskju?! hugsaði ég með mér. Láttu mig í friði!!! Hommi!

Merkilegt að eggjastokkar og snípur sé karlkynsorð meðan píka, leggöng, drusla, tussa, tík, mella og portkona eru kvenkynsorð. Síðan er algjör skandall að typpi, slátur og bjúga séu hvorugkynsorð, meðan tittlingur, deli og getnaðarlimur eru það ekki. Það eru karlkynsorð. Held að Hin Íslenzka hreintungustefnu-nefndin ættu að athuga þetta gaumgæfilega og af alúð. Femínistafélagið gæti líka hugað að þessu. Snípurin mín er ekkert annað en jafnrétti.

Það þarf ekkert að athuga með tað- né rassgatið, það er í góðum málum. Öll höfum við slíkt.

Nema strýtuhöfuð.

Prófið að hafa einhvern sæmilega vinsælan einstakling sem bloggar í titlinum á færslu þinni með einhverskonar staðhæfingu sem kemur engu máli við. T.a.m. er pottþétt að ef maður mundi hafa “Ólafur Sindri er hommi!”, “Ármann Jakobsson er smáborgaralegur prumpuhali!”,”Egill Helgason er vitleysingur!”, “Matthías Ásgeirsson er skaphundur og brjálæðingur!”, “Óli Gneisti Sóleyjarsson er snarbilaður hryðjuverkamaður!” eða jafnvel “Margrét Hugrún er ófordilduð fýlupúki!” og viðlíka í titli færslunnar þá munu heimsóknartölurnar rjúka upp! Og ef heimsóknartölur væru peningar þá yrði maður milljónamæringur!

Svo er hægt að skrifa eitthvað sem kemur málinu ekkert við, t.d. að maður hafi snyrt á sér geirvörtuhárin og sett í það permó.

Pottþétt, getur ekki klikkað.

Auk þess gæti virkað að koma með einhverja ráðleggingu varðandi þess hvernig skal auka heimsóknartölur (og þar með talið vinsældir) á blogginu þínu. Sjálfshjálp fyrir fólk sem getur ekki hjálpað sér sjálft.

Fokk hvað mér hefur leiðst í dag.

Ég benti einu sinni honum Óla Sindra á að gera Stebbafr-þjark. Get varla trúað því að það sé svo erfitt, spurning um að þjarkurinn finni random frétt á mbl.is, til að mynda um sjóræningja sem voru yfirheyrðir og rugli ögn reitum ásamt því að bæta ögn inní. Það er samt spurning hvernig þjarkurinn ætti að fara af því að bæta inn einhverju bjartsýnu og góðu ef um hamingjusama frétt er að ræða eða hvassri skarpskyggni um veröld versandi fer ef um slæma frétt er að ræða.

Hér er dæmi hvernig þjarkurinn gæti mögulega virkað:

Í París, nú í dag, voru sex sómalskir meintir sjóræningjar fluttir til yfirheyslu og eiga vona á að réttað verður yfir þeim. Það er áhyggjumál þegar ekki er óhætt að sigla með franskri 30 manna áhafna snekkju úti fyrir sómalíu án þess að eiga í hættu að verða fyrir barðinu á sjóræningjum. En þökk sé snöggri og góðri löggæslustörfum franskra sérsveitamanna þá höfðust hendur í hárið sjóræningjana og um gíslana var samið lausn.

Það er gott að vita til þess að yfirvöld í Frakklandi segja að mennirnir sex ákærðir verða og leiddir fyrir rétt útaf meintu sjóráni, þar sem þeir kröfðust lausnargjalda fyrir að hneppa áhöfninni í gíslingu um borð í snekkjunni.

Hér er upprunalega fréttin:

Sex meintir sómalskir sjóræningjar voru fluttir til Parísar í dag til yfirheyrslu og væntanlega réttarhalda. Þeir tóku á sitt vald franska snekkju með 30 manna áhöfn úti fyrir Sómalíu, en franskir sérsveitarmenn höfðu hendur í hári þeirra eftir að samið var um lausn gíslanna.

Yfirvöld í Frakklandi segja að mennirnir sex verði leiddir fyrir rétt og ákærðir fyrir að ræna snekkjunni, hneppa áhöfnina í gíslingu og krefjast lausnargjalds.