Mér er sagt upp með bréfi meðan ég er að taka síðustu daga í sumarleyfi í september, það rétt áður en bæjarstjórn samþykkir vissar siðferðisreglur varðandi uppsagnir hjá bænum vegna ástandsins í þjóðfélaginu.

Er á gjörsamlega strípuðum vöktum - þ.e.a.s. sama sem engin yfirvinna - sem skilar sér í skítalaunum. Fyrir 80% starf er ég að fá næstum 90þ. krónur sem er verra en byrjendalaun - jafnvel verra en atvinnuleysibætur - þrátt fyrir 3 ára og fjögra mánaða starfsaldur.

Deildarstjórinn skiptir sér af venjulegri læknisskoðun með “áhyggjum” af andlegri líðan vegna uppsagnar og virðist svo vinna í því að forðast mig.

Af hverju ég er ekki snælduvitlaus yfir þessu háttalagi er væntanlega útaf því ég tek flest öllu með fullmikilli ró.

En það er komin smá hiti í mig.

Loksins.

Hversu langt það nær kemur bara í ljós.

Það er ýmislegt sem kemur að er myndar þann tilfinningakokteill sem er sjóðandi biturt, saltvot og beiskt. Þungir þankar sem ég bágt með að tjá mig um. Íþyngjandi vandamál sem hrjáir eflaust marga, en það varðar mig ekkert um, enda hrjáir það mig mest. Algjört andleysi, hið gneistandi heilabú er rafmagnslaust, ég er að veslast upp í algjöru vonleysi. Hugmyndasnauður veraldarsauður. Velti því fyrir mér hvað það er sem drap mína drauma. Eflaust ég. Sköpunargleðin kemur stundum en oftast fer - hverfur í ljósvakan.

Fór til læknis um daginn sökum veikinda, sérstaklega sárinda í hálsi. Ætlaði nú bara að setjast niður hjá doktornum til að ræða um það tiltekna mál. Lýsi mínum kvillum. Það er vont að kyngja, finnst sjálfum að þetta sé ekki hálsbólga. Hann skoðar uppí kjaftinn á mér. Ég segi “aaaaa”. Hann vill athuga hvort ég gæti verið með streptó og treður bómullarpinna í kokið á mér.

Meðan við bíðum eftir niðurstöðu af því prófi, sem er líkt og þungunarpróf, spyr hann mig um annað. Deildarstjórinn hefur haft einhverjar “áhyggjur” af mér vegna þess að hún sagði mér upp í lok september - uppsögn er tók gildi í október. Uppgefin ástæða var sú að ég hafi sofnað á næturvakt þann 6. og 7. september - en ég hef vissulega líka sofnað á fleiri vöktum er deildarstjóri hefur rætt við mig. Það er nú ekki þannig að maður mætir sérstaklega á næturvaktir til að fara lúra. Tja, það væri einsog að mæta á morgunvaktir til að fá að sofa út.

Gaman frá því að segja að það virtist alltaf vera sama manneskjan sem fór rakleiðis til deildarstjórans varðandi þetta stórmál - köllum hana bara Kolbrúnu Jónsdóttur. En einhverntíman - veit ekki hvenær, veit ekki hvernig -  á einhvern hátt skeit ég sandi uppí píkuna á henni með þvílíkum krafti að hún hefur greinilega ekki enn náð að sópa öllu draslinu úr tussunni á sér. Sosum er hægt að segja upp stórum hluta starfsmanna er vinna á næturnar á þessum forsendum. En munurinn á henni og mér (og öðrum) er sá að ég stjaka við fólki þegar eitthvað kemur uppá ef samstarfsmaður hefur sofnað, en kalla ekki í viðkomandi á hinum enda gangsins. Kannski er það móðins á viðkomandi heimili að vekja fólk með því að kalla á það eða hvísla til þess í öðru herbergi, kannski. Svo virðist hún láta tíðahringinn bitna á fólkinu í kringum sig. Ég gef mér leyfi að koma með nokkrar upphrópanir svona sisvona án þess að það komi þessu máli nokkuð við: Þurrkunta, drullutussa og skítuga mella,

Líklegasta ástæðan tel ég nú bara vera að þetta eigi eingöngu að vera einhver kellingaklúbbur - kaddlmenn bannaðir. En eftir áramót þá verður það bara húsvörðurinn og kokkurinn í þessu hænsabúi sem hinn spikfeiti sjálfstæðisrass getur setið á og þóst verið merkileg.

Það athyglisverða við uppsagnarbréfið er að það er dagsett 16. ágúst. Glöggir lesendur taka kannski eftir einhverju misræmi í dagsetningu.

En, semsagt þessar áhyggjur deildarstjórans voru víst á þá leið að ég gæti verið þunglyndur útaf uppsögninni og hún fann sig knúinn til að skipta sér af venjulegri lækniskoðun og fá einhvern lækni til að spurja mig útí mína líðan á einstaklega vandræðalegan hátt.

Jahá.

Það er eitthvað að angra mig… veit ekki alveg hvað.

Svo var þetta víst bara einhver vírus, og ég er skárri núna.

Þetta var þó ekki krabbamein. Ho, ho, ho!

Gat það nú verið. Ég ætlaði ekki að trúa mínu eigin rassgati þegar ég tyllti mér niður og fann fyrir töluverðum óþægindum. Hefur þarmaskeggið flækst í smá skít eftir eina klósettferðina, harðnað einsog steypa og er að slíta í sundur endaþarminn? Nei. Sast ég á oddhvassan hlut er stakkst beint í hringvöðvann? Nei. Var mér gefið róhypnol og raðnauðgað af fótboltafélaginu Sindra? Nei. Ekki svo gott.

Þrútin bláæð í rassgatinu myndar hið stórmerkileg og hvimleiða læknisfræðilega tilvik er kallast gyllinæð. Ég er ekki óléttur og ég hef haft fínar hægðir en nú er staðan sú að það er fínt að skíta en sársaukafullt að skeina sér. Maður þarf að sitja einsog hommi (ekki það að ég viti hvort eða hvernig hommar sitja á einhvern sérstakan hátt) og bölva og ragna einsog sjötugur sjómaður með gyllinæð.

Af hverju þurfti þetta að vera utanáliggjandi gyllinæð?! En maður verður að vera pósítívur í svona málum, því þetta er þó allavega ekki blæðandi gyllinæð.

Ætli maður bíði ekki ögn áður en ég spjalla við lækni til að fá gyllinæðarkrem. Þetta gæti horfið sjálfkrafa.

Fokking gyllinæð.

Það var frumsýning í gær á Rocky Horror og ég held að ég sé ekkert að ýkja er ég segi að allir sem sáu þetta fóru út á bleiku skýi. Þessi sýning er ein sú besta sem sett hefur verið upp hér á Höfn og ef lesendur eiga leið hér hjá í Apríl þá er um að gera að athuga með laus sæti í Mánagarði og spandera tvö þúsund kalli á þetta helvíti. Siggi Mar er í það minnsta mjög hrifinn.

Eftir frumsýningu var súpt á áfengi á ónafngreindum stað, stemminginn nokkuð hress og trúnóið flæddi einsog vín.

Vésteinn og Rósa komu frá Danmörku með Norrænu þriðjudaginn síðasta, gistu á Seyðisfirði og komu hér við í kaffi á miðvikudaginn. Móðir mín náði að sannfæra þau um að vera eina nótt hér og horfa á generalprufuna á miðvikudaginn, þau létu tilleiðast. Horfðu á fólk spranga um í korselettum og speisuðum geimbúningum og skemmtu sér, að sögn, ansi vel. Skildu eftir föroyskan bjór og þessir færeyingjar mega eiga það að brugga fjandi gott öl.

Fékk hommalegt sms frá honum Ara þess varðandi að ég væri eitthvað að hommast í 24 stundum þann 10. apríl. Ekki skildi ég hvað í hommanum hann átti við, svo ég fletti í gegnum blaðið, kannski var mynd af mér vegna Rocky Horror. En eftir tvö flett í gegnum blaðið gaut ég augunum að Bloggarar-dálknum og, viti menn, þar var ég:

Samviskugleði er eitthvað sem maður hálfskammast sín fyrir að fíla, s.s. söngvarar, hljómsveitir, kvikmyndir, bækur o.s.frv, sem samkvæmt allri ytri hegðun og áhuga, þá á maður í raun ekki að fíla. Ég tek Justin Timberlake og Robbie Williams sem dæmi af minni samviskugleði. Ég get hlustað á þá og dillað á mér rasskinnarnar án mikillar eftirsjá og ég mundi biðja um óskalag með þeim í vissum partíum.
(Úr þessari færslu)

En það hafði sama sem engin áhrif á heimsóknafjölda, og máske er það útaf þremur ástæðum, a) máske nenna lesendur Sólarhringsins ekki að pikka inn url b) hafa ekki aðgang að tölvu eða c) það sé bara einn lesandi af blaðinu og það er homminn hann Ari sem er alltaf að hommast í rassgatinu á sér. En það gæti líka verið útaf því að þessi bloggara-dálkur er ekki á augljósasta stað í heimi. Hommalegur dálkur hvorteðer.

Rás 2, Monitor og Coke Zero-auglýsinga herferðin stoppaði við í Sindrabæ hér á Höfn fyrir nokkru síðan. Monitor finnst mér vera heldur óspennandi blað og mikið af húðlötum pennum þarna. Coke Zero er næstum ódrekkanlegur horbjóður. En Rás tvo stendur nú alltaf fyrir sínu. Með í för var Dr. Spock, Benny Crespo´s Gang og Sign. Dr. Spock er klárlega ein athyglisverðasta hljómsveitin starfandi í dag. Afar hressandi sviðsframkoma hjá þessum Mr. Bungle/Primus inflúensuðum meðlimum. Benny Crespo´s Gang fannst mér vera óttalegt, tja, krúttrúnkrokk. Sign voru svosum ágætir. Ragnar Zólberg gerði nú eitt afar gott er þeir voru að spila, er hann stoppaði eitt lagið og sagði:

Ég hef aldrei séð þetta áður, fólk slammandi í stólunum! Standiði upp þarna og komið hingað að sviðinu og slammið hér.

Það er alveg ótrúlega furðuleg venja þeirra aðilja sem hjálpa við að setja upp rokktónleika hér á Höfn að stilla upp stólum einsog þetta væri einhver fokking ópera eða gospeltónleikar! Þetta á ekki að líðast og það á að hætta þessu tafarlaust. Það er aðeins ein ástæða til að hafa stóla á tónleikum, það er þegar verið er að selja bjór og tónleikarnir eru dansiball. Það er svo bjánalegt að sitja einsog gömul kelling í kirkju að hlusta á t.d. Dr. Spock.