Gat það nú verið. Ég ætlaði ekki að trúa mínu eigin rassgati þegar ég tyllti mér niður og fann fyrir töluverðum óþægindum. Hefur þarmaskeggið flækst í smá skít eftir eina klósettferðina, harðnað einsog steypa og er að slíta í sundur endaþarminn? Nei. Sast ég á oddhvassan hlut er stakkst beint í hringvöðvann? Nei. Var mér gefið róhypnol og raðnauðgað af fótboltafélaginu Sindra? Nei. Ekki svo gott.

Þrútin bláæð í rassgatinu myndar hið stórmerkileg og hvimleiða læknisfræðilega tilvik er kallast gyllinæð. Ég er ekki óléttur og ég hef haft fínar hægðir en nú er staðan sú að það er fínt að skíta en sársaukafullt að skeina sér. Maður þarf að sitja einsog hommi (ekki það að ég viti hvort eða hvernig hommar sitja á einhvern sérstakan hátt) og bölva og ragna einsog sjötugur sjómaður með gyllinæð.

Af hverju þurfti þetta að vera utanáliggjandi gyllinæð?! En maður verður að vera pósítívur í svona málum, því þetta er þó allavega ekki blæðandi gyllinæð.

Ætli maður bíði ekki ögn áður en ég spjalla við lækni til að fá gyllinæðarkrem. Þetta gæti horfið sjálfkrafa.

Fokking gyllinæð.