Mér er sagt upp með bréfi meðan ég er að taka síðustu daga í sumarleyfi í september, það rétt áður en bæjarstjórn samþykkir vissar siðferðisreglur varðandi uppsagnir hjá bænum vegna ástandsins í þjóðfélaginu.

Er á gjörsamlega strípuðum vöktum - þ.e.a.s. sama sem engin yfirvinna - sem skilar sér í skítalaunum. Fyrir 80% starf er ég að fá næstum 90þ. krónur sem er verra en byrjendalaun - jafnvel verra en atvinnuleysibætur - þrátt fyrir 3 ára og fjögra mánaða starfsaldur.

Deildarstjórinn skiptir sér af venjulegri læknisskoðun með “áhyggjum” af andlegri líðan vegna uppsagnar og virðist svo vinna í því að forðast mig.

Af hverju ég er ekki snælduvitlaus yfir þessu háttalagi er væntanlega útaf því ég tek flest öllu með fullmikilli ró.

En það er komin smá hiti í mig.

Loksins.

Hversu langt það nær kemur bara í ljós.

Það er ýmislegt sem kemur að er myndar þann tilfinningakokteill sem er sjóðandi biturt, saltvot og beiskt. Þungir þankar sem ég bágt með að tjá mig um. Íþyngjandi vandamál sem hrjáir eflaust marga, en það varðar mig ekkert um, enda hrjáir það mig mest. Algjört andleysi, hið gneistandi heilabú er rafmagnslaust, ég er að veslast upp í algjöru vonleysi. Hugmyndasnauður veraldarsauður. Velti því fyrir mér hvað það er sem drap mína drauma. Eflaust ég. Sköpunargleðin kemur stundum en oftast fer - hverfur í ljósvakan.

Fór til læknis um daginn sökum veikinda, sérstaklega sárinda í hálsi. Ætlaði nú bara að setjast niður hjá doktornum til að ræða um það tiltekna mál. Lýsi mínum kvillum. Það er vont að kyngja, finnst sjálfum að þetta sé ekki hálsbólga. Hann skoðar uppí kjaftinn á mér. Ég segi “aaaaa”. Hann vill athuga hvort ég gæti verið með streptó og treður bómullarpinna í kokið á mér.

Meðan við bíðum eftir niðurstöðu af því prófi, sem er líkt og þungunarpróf, spyr hann mig um annað. Deildarstjórinn hefur haft einhverjar “áhyggjur” af mér vegna þess að hún sagði mér upp í lok september - uppsögn er tók gildi í október. Uppgefin ástæða var sú að ég hafi sofnað á næturvakt þann 6. og 7. september - en ég hef vissulega líka sofnað á fleiri vöktum er deildarstjóri hefur rætt við mig. Það er nú ekki þannig að maður mætir sérstaklega á næturvaktir til að fara lúra. Tja, það væri einsog að mæta á morgunvaktir til að fá að sofa út.

Gaman frá því að segja að það virtist alltaf vera sama manneskjan sem fór rakleiðis til deildarstjórans varðandi þetta stórmál - köllum hana bara Kolbrúnu Jónsdóttur. En einhverntíman - veit ekki hvenær, veit ekki hvernig -  á einhvern hátt skeit ég sandi uppí píkuna á henni með þvílíkum krafti að hún hefur greinilega ekki enn náð að sópa öllu draslinu úr tussunni á sér. Sosum er hægt að segja upp stórum hluta starfsmanna er vinna á næturnar á þessum forsendum. En munurinn á henni og mér (og öðrum) er sá að ég stjaka við fólki þegar eitthvað kemur uppá ef samstarfsmaður hefur sofnað, en kalla ekki í viðkomandi á hinum enda gangsins. Kannski er það móðins á viðkomandi heimili að vekja fólk með því að kalla á það eða hvísla til þess í öðru herbergi, kannski. Svo virðist hún láta tíðahringinn bitna á fólkinu í kringum sig. Ég gef mér leyfi að koma með nokkrar upphrópanir svona sisvona án þess að það komi þessu máli nokkuð við: Þurrkunta, drullutussa og skítuga mella,

Líklegasta ástæðan tel ég nú bara vera að þetta eigi eingöngu að vera einhver kellingaklúbbur - kaddlmenn bannaðir. En eftir áramót þá verður það bara húsvörðurinn og kokkurinn í þessu hænsabúi sem hinn spikfeiti sjálfstæðisrass getur setið á og þóst verið merkileg.

Það athyglisverða við uppsagnarbréfið er að það er dagsett 16. ágúst. Glöggir lesendur taka kannski eftir einhverju misræmi í dagsetningu.

En, semsagt þessar áhyggjur deildarstjórans voru víst á þá leið að ég gæti verið þunglyndur útaf uppsögninni og hún fann sig knúinn til að skipta sér af venjulegri lækniskoðun og fá einhvern lækni til að spurja mig útí mína líðan á einstaklega vandræðalegan hátt.

Jahá.

Það er eitthvað að angra mig… veit ekki alveg hvað.

Svo var þetta víst bara einhver vírus, og ég er skárri núna.

Þetta var þó ekki krabbamein. Ho, ho, ho!

Þegar ég og keppurinn tökum smá rúnt hér um bæinn og hlustum á metal - skundumst kannski í Nesjahverfið eða í gegnum Skarðsgöngin - þá verður okkur ansi oft tíðrætt um tónlist og tónlistarfólk. Oft leiðum við hugann að Hornfirsku tónlistarlífi og hvað það væri frábært ef eitthvað væri hægt að gera til að halda því alminilega til haga, t.a.m. með æfingarhúsnæðum.

Ég og fleiri dáumst að því fyrirbæri er kallast Stúdíó Parket sem staðsett er í kjallaranum í gömlu KASK-stórversluninni en þar hafa þeir liðsmenn í Parket aðsetur í þremur herbergjum; kaffi- og tómstundarstofa, upptöku- og mix-herbergi og æfingaherbergið. Það má vera að stúdíóið er ekki útbúið öllum bestu hugsanlegu græjum, en aðbúnaðurinn er þokkalega ásættanlegur. Þetta er eitt af menningarverðmætunum hér á Höfn sem má alls ekki glatast, í raun mættu fyrirtæki hér við firðinn styrkja stúdíóið með veglegum fjármunum sem hægt er að fjárfesta með í þar til gerðum græjum sem gæti gert þetta stúdíó fullbúið fyrir upptökur, hljóðblöndun og framleiðslu.

En þeir í Parket eru skiljanlega ekki fúsir til að lána hvaða spilandi roðhálsi og jahú sem er þessa aðstöðu til hljómsveitaræfinga og þar liggur einmitt hnífurinn í rotnandi leifum beljunnar. Þegar kemur að því að redda sér æfingarhúsnæði þá virðist allt vera upptekið af gömlu fólki með geymsluáráttu. Við erum að tala um heilu skemmurnar og gargantústóra kjallara stútfullt af gömlu drasli sem þetta gamla fólk vill ekki leyfa neinum að gramsa í gegn fyrren eftir dauða viðkomandi. Til dæmis er einhver gamall skíthaus búinn að taka undir hinn helminginn af kjallarnum í áðurnefndu KASK-byggingunni. Hann hefur, að sögn, gefið bænum allt sitt rykfallna hafurtask og hann fær að geyma þetta þarna, frítt, en samt er hann með stálbelli til að setja upp viss skilyrði sem eru einmitt á þann hátt að ekkert megi gramsa og grúska í þessu dóti - sem flest er eflaust verðlaust, eitthvað af þessu einhvers virði og kannski smá brot af glingrinu ómetanlegt, hver veit? - fyrren hann er allur.

Þetta er ekkert nema frekja og leiðindi, og það er merkilegt hvað sumt gamalt fólk getur verið alveg yfirdrifið leiðinlegt, með sitt fúla ellihruma skap og hafa horn í síðu á einhverju, bara einhverju! En þessi geymsluárátta vekur í mér furðu, hvað hefur þetta gamla fólk að fela? Af hverju má ekki gramsa í þessu núna? Eru einhverjar beinagrindur í skápnum? Kannski lík í einhverji kommóðu? Hálfétin manneskja í frystikæli? Hefur Höfn verið að hlúa að snarbrjáluðum fjöldamorðingjum?

Ástæðan af hverju ég vek athygli á þessu er einfaldlega að það væri frábært að gamla KASK yrði einmitt notað sem alminilegt menningarhús. Í sömu byggingu er einmitt Jöklasetrið, smíðastofa á vegum FAS, Stúdíó Parket, en svo er stór hlutinn undirlagður einhverjum geymslublætnum gömlum prumpuhala, en á meðan eru hæfileikaríkir, ungir tónlistarmenn í sífellri leit af einhverjum góðum æfingahúsnæðum. Sumir sjá mikið eftir því að sjá eftir ungu fólki flytja héðan frá bænum einfaldlega vegna þess að það er ekkert að gera hérna - hvernig væri nú að koma ögn til móts við þetta vandamál með smá fyrirbyggjandi aðferðum og koma upp góðum æfingaaðstæðum í KASK-kjallaranum í staðinn fyrir að lúta undi ægivaldi ellilífeyrisþega. Með því móti geta einhverjir séð einhvern tilgang að hanga hér í þessu krummaskuði hundrað kílómetra frá næstu bæjum og fjögurhundruðogfimmtíu kílómetra frá Sódómu.

Munu þessir útúrtjúnuðu og ellupoppuðu mannvitsbrekkur ekki vera rónni fyrren einhver af þessum moðhausum ná virkilega að drepa einhvern og þar með koma Höfn á kortið sem þriðji hættulegasti staðurinn á landinu á eftir Keflavík og Reykjavík? Það væri glæsilegur árangur, ef takmarkið er að gera þennan smábæ að fýsilegum kosti fyrir kuntudólga með kriminal tendensa. Má ég nú frekar biðja um hampreykjandi hippa og kommúnista frekar en eins atkvæða hellisbúa sem telja nauðgun jafngilda ást.

Á Vísi.is er greint frá árás sem átti sér stað fyrir utan Víkina aðfaranótt laugardags þann 22. mars. Ráðist var aftan að Böðvari Reynissyni, söngvara í hljómsveitinni Dalton, með glasi eða flösku með þeim afleiðingum að hann skarst illa á háls, það kom þriggja sentímetra djúpur skurður og kauði missti næstum tvo lítra af blóði.

Það sem gleymist að segja frá er fádæma hetjuleg frammistaða frænda míns Kristjáns sem stöðvaði blæðinguna meðan beðið var eftir aðstoð og að Stjáni, sem hefur nú til margra ára sungið í hljómsveitinni Parket sem einatt voru að spila á Víkinni þetta sama kvöld, hafi verið það óeigingjarn að munda míkrófónin fyrir Böðvar á Neskaupsstað og Fellabæ, laugardags- og sunnudagskvöld sömu helgi.

Hvað ætli Böðvar Reynison hafi gert skítseiðinu sem varð honum næstum að bana? Kannski bent á að hann væri í ljótum buxum? Að hann væri með stuttar lappir og langan maga? Máske að hann væri illa rakaður? Var kannski nóg fyrir Böðvar að vera ekki héðan? Ekki nógu lókal fyrir lókal pöbbinn?

Það hefur eflaust verið einhver ein af þessum klassísku ómerkilegu ástæðum sem aðeins einstaklingar með einum litningi of mikið telja vera nægileg ástæða til ofbeldisverka þegar orðaforði og skýr hugsun gengur ekki.

Eins þegar maður var vitni af því að Villi, söngvarinn og gítarleikarinn í Vax, var skallaður fyrir utan sama stað á Norðuljósablús. Ástæðan ku vera sú að hann hafi kallað eitt Beckham-vönnabíið barbídúkku. Kræst! Það er ekki einsog Villi hafi haft rangt fyrir sér! Við erum að tala um mann sem virðist vakna klukkan sex á morgnana svo hann gæti meikað sig áður hann lætur sjá sig meðal siðaðra manna (eða villimanna). Gaur sem á eflaust alla þættina með Queer Eye og horfir á það reglulega svo það síist inní báðar þrjár heilasellurnar hvernig skal raka sig og greiða. Dæmigerð athyglismella sem heldur að hann geti falið gagnkynhneigð sína með því hóta barsmíðum. Afar vanþenkjandi einstaklingur, gæti átt í erfiðleikum með orð sem innihalda stafi. Kannski að ég taki það fram að þessi búðingur réðst ekki beinlínis á Villa, en á stóran þátt í því með því hvetja eflaust til þess.

En ég er afskaplega ánægður með Böðvar að hafa kært þessa árás, gefur kannski moðerfokking augaleið en það er nú svo að það hefur hent ansi oft í gegnum tíðina hér á Höfn er fólk hefur verið misþyrmt að það hefur bara látið það yfir sig ganga og reynt að gleyma og/eða fyrirgefa verknaðinn eða álíka kristilegt kjaftæði. En auðvitað á að kæra svona árás. Rétt einsog að aðiljinn sem var misþyrmdur á Miklagarði í þrjá tíma af tveimur neanðerdeltussum ætti alveg hiklaust að kæra. En maður hefur bara ekkert heyrt af því og það læðist að manni grunur að engin kæra er í bígerð.

Að kæra svona greindarskertur skepnur er ein af fáu aðferðunum til að kynna þeim fyrir veruleikanum sem þeir búa í: orsök og fokking afleiðing. Önnur aðferð er að leyfa þessu háttalagi að stigmagnast þar til eina kvöldstundina mætir hinn klassíski slefandi fæðingarhálfviti hálfum bænum sem munda heykvísla, kyndla, tjöru og fjaðrapoka. Og svipurinn á múgnum er glaðhlakkalegt hatur.

Það ætti að vera auðveldara að taka á svona vandamáli í 2000 manna smábæ frekar en 150.000 manna smáborg. En vonandi að það þróist samt ekki í “for the common good”-mentalíti einsog í Hot Fuzz.