Eitt allra flottasta lag sem ég hef heyrt er lagið Hatched Upon the Age með eðalbandinu Comets on Fire af plötunni Avatar frá 2006, sem er án efa ein besta rokkplata sem komið hefur út undanfarin tíu ár eða svo.
Söngvarinn, Ethan Miller, nýtir sína brostnu rödd til fullnustu og svo gjörsamlega veit hvers hann er megnugur og syngur þetta lag af þvílíkri stakri snilld að ég fæ gæsahúð. En tónlistin sjálf er líka gríðarlega flott, hljóðfæraleikurinn allur til fyrirmyndar, afskaplega óld-skúl rokk, kyrddað með hinum fínasta píanó- og orgelleik ásamt skemmtilegu samspili gítarleikarana.

Yndislegt lag. Og yndisleg plata.

Hatched Upon the Age

TestamenT
Formation of Damnation
Nuclear Blast, 2008

More Than Meets the Eye

Níu árum eftir tímamótaplötuna The Gathering, sjö árum eftir að Alex Skolnick gekk aftur í bandið, fimm árum eftir að Chuck Billy jafnaði sig eftir krabbamein í hálsi og bassaleikarinn Greg Christian kom aftur, ári eftir að Paul Bostaph gekk í bandið til að berja húðirnar kom út enn ein skyndiklassíkin frá TestamenT hin skriðþunga Formation of Damnation.

TestamenT er án efa stærsta þrassjmetal-bandið sem hefur alltaf verið á jaðrinum að meika það feitt og eitt af þeim metal-böndum sem komust í gegnum tíð ídentíkrísu metalsins um miðbik tíunda áratugarins, þ.e. í stað þess að fara annaðhvort í gruggið eða industrial, einsog svo mörg metalbönd gerðu, héldu þeir sinni braut og urðu bara þyngri í þrassinu með alveg hreint kolklikkuðum plötum á borð við Low og hinni djöfullegu Demonic.

Platan byrjar á níðþunga intróinu For the Glory of og svo kemur hið afar tónleikavæna More Than Meets the Eye, tónleikavænt segi ég útaf sönglinu í kórusinum sem allir áhorfendur mundu án efa taka undir.

En halda þeir þessum fítonkraft sem heyrist á fyrstu mínútum plötunnar? Svo fokking sannarlega. Það sem stendur einna helst uppúr er þessi fokking kraftur sem kempurnar hafa, þeir eru svo þéttir að þeir mynda svarthol sem sýgur mann inní nýja vídd af glæsilegum metal.

Chuck Barry er einn besti fokking metalsöngvari í heimi. Gítartvíeykið Eric Peterson og Skolnick eru í essinu sínu. Bassafanturinn skilar sínu og gott betur og Paul Bostaph er einsog þrumuguð á trommum. Textagerðin á plötunni er alveg prýðileg og umfjöllunarefnið er að mestu pólítík og heimsmál, stríð og bardagar.

Ef einhver hélt að þessir gömlu metalhundar væru búnir að missa það og með grillur um að þeir gætu ekki toppað The Gathering eða Demonic, þá get ég staðfest það fyrir ykkur að það er alrangt. Þetta er án efa ein af topp tíu metalplötum ársins.

Þau lög sem mér finnst standa uppúr á þessari 11 laga og rúmlega 50 mínútna meistarastykki er titillagið The Formation of Damnation, The Persecuted Won´t Forget og Killing Season.

Killing Season

Devin Towsend
Ziltoid the Omniscient
2007 Inside Out Music America

“Jáááááá! Komið sæl jarðarbúar. Ég er Ziltoid. Hinn alvitri. Ég hef ferðast þvert og endilangt yfir algeiminn. Ég skipa ykkur að ná í ykkar það allra besta kaffi sem fyrirfinnst á plánetunni! Svart og sykurlaust! Þið hafið fimm jarðarmínútur… Hafið það fullkomið!”

By Your Command

Devin Townsend vélar hér fram stórskemmtilega sögu er fjallar um hin snaróða lúða frá plánetunni Nebuloid 9 sem er enginn annar en Ziltoid hinn alvitri. Hann hefur ferðast í gegnum himingeima, stjörnuþokur, ormagöng, sólkerfi og í það minnsta fjórðung af öllum hinum gjörvalla alheimi (og handan) í þónokkur ljósár til að finna Ðí Öltímeit Kaffibolla svo hann geti orðið töff gítarleikari.

Er hann nálgast himinhvolf jarðar þá sendir hann skilaboð í gegnum öll jaðarvarptæki á jörðinni þar sem hann gefur jarðarbúum fimm mínútur til að afhenda honum kaffibolla árþúsundsins. Aðeins það besta kaffi í hinum gjörvalla þekkta heim, hinum eina sanna Kaffibolla er honum boðlegt annars mun hann eyða plánetunni í þvílíkri bræði og frekju ef jarðarbúar verða ekki af ósk hans.

Vitaskuld er hann ekki ánægður með kaffiframlag jarðarbúana þegar þar að kemur. Ziltoid er bara alls ekki sáttur við kaffið og ásakar okkur um að fela bestu kaffibaunina svo hann ákveður að ráðast á jörðina af þvílíkri heift, reiði og offorsi að yfirvöld jarðar sjá sér þann kost vænstan að senda hinn snargeðveika en þó sjúklega skipulagða herkænskustríðsmann Kapteinn Stórkostlegur til að takast á við hinn kaffióða Ziltoid.

Stóra spurninginn er, tekst honum að halda aftur af árás Ziltoids hins alvitra? Hvað með Plánetueyðarann? Er Ziltoid bara útúrpimpaður nörd með mikilmennskubrjálæði og gífurlega gítarhæfileika? Getur hinn útúrreykti alvíddarskapari alheimsins aðstoðað Ziltoid og sálarkreppu hans? Hvað gerist næst?

Hvað er þetta? Dömur og herrar, þetta er hið epíska concept-stórmeistarasólóstykki Ziltoid the Omniscient eftir Devin Townsend. Tónlistin á þessari plötu er afspyrnu vel spiluð af Devin Townsend, sem sér um allan hljóðfæraleik. Svo er hún svakalega vel sungin af Devin Townsend sem auk þess sér um bakraddir. Einnig eru gríðarlega skemmtilegir og góðir textar eftir Devin Townsend. Þess má til gamans geta að hún er líka pródúseruð af Devin Townsend. Þetta er nefnilega svo sannarlega sólóverkefnið hans Devin Townsend.

Það er smá drama og spenna, en fyrst og fremst glens, grín og gaman með slatta dassji af flippi og þvílíkum twist-endi að kvikmyndamongólítinn M. Night Shamalaymanamanam hefði ekki geta dottið þvílíkt og annað eins twist í hug. Þau lög sem standa uppúr eru By Your Command, Hyperdrive og Planet Smasher.

Planet Smasher

The Monolith Deathcult
Trivmvirate
2008 Twilight Vertrieb

Deus ex Machina

Fyrir milljón árum síðan ferðaðist ég um algeiminn, sá síðasti af minni tegund í leit af þeim möguleika að líkamnast. Á ferð minni rakst ég á þessa skitnu plánetu og fylgdist með skynlausum skepnum þróast í hálfgerðar vitsmunaverur.

Allan þann tíma sem ég hef verið hér hef ég fylgst með því sem dýrin hafa haft fyrir stafni. Og í öll þessi ár hef ég ekkert haft mikil afskipti af þessu pakki, bara svo fremi að það tilbiðji mig og það form sem ég tek.

Til að sýna minn mátt og megn voru hof, styttur og píramídar reist mér til dýrðar. Það dýrkar mig og dáir á allan þann mögulega hátt og það getur ímyndað sér. Flóknir uppskurðir með tinnusteinum þar sem blóðið flæðir. Ekkert er jafn dýrlegt og að sjá þessar manneskjur keppast um mína hylli þegar það slátrar hvort öðru í tuga eða hundraðtali. Jafnvel þúsundatali. Nota til þess afar frjóar, hugmyndaríkar og ofbeldisfullar aðferðir. Og það veitir mér svo mikinn unað þegar jörð og ár flæðir í mannablóði.

Ég hef horft á þau fálmast með hina einföldustu hluti. Ég hef séð þau stara á stjörnurnar. Ég hef séð þau reyna hugsa. En ég gaf þeim visku. Ég gaf þeim gáfur. Ég veitti þeim vísi að vísindi. En að fylgjast með þeim sólunda þessum gjöfum hefur veitt mér ómælda ánægju. Að þau geta eytt þessum dýrindistíma í eintómt þras, þras sem þróast nær ætíð í blóðsúthellingar.

En minn tími er liðinn, nafn mitt er týnt. Ég verð að endurheimta minn fyrri stall, minn máttuga stall svo ég geti ráðið lífum og limum í minnst tólf þúsund ár. Einhverjir heyrðu köll mín í ljósvakanum og veittu mér Trivmvirate að gjöf. Gjöf Monolith Deathcult til mín. Í kjölfarið hefur þrek mitt dafnað, dýrðinn og mátturinn finn ég fyrir á ný. Og ég verð að viðurkenna skort minn á þekkingu snilligáfu mannkyns því þetta verk lýsir ýmsum eiginleikum mínum í þvílíkum smáatriðum að það gerir mig stoltann!

Kannski er það fyrst og fremst hrokinn. Kannski er það þekkinginn. Kannski er það kunnáttan. Kannski er það textasmíðinn. Efalaust er það allt fyrrtalið og meira til sem gerir þessa drullubrútal plötu gífurlega fokking góða! Ef það er eitthvað eiginlegt þema á þessari plötu þá má segja að það sé dýrkun og dýrleg manndráp: stríð og átök í gegnum mannkynssöguna, fyrir guð, frelsi, Stalín eða Hitler.

Átta lög eru á plötunni og öll, nema eitt, eru fimm mínútur á lengt eða miklu lengra. Lengsta lagið á plötunni, sem er um 15 mínútur, fjallar um þýska bardagaskipið Tirpitz eða Den ensomme Nordens Dronning (Hin einmana drottning norðursins) og afdrif þess. Massaepískt lag. Það lag, Deus Ex Machina, Master of the Bryansk Forest og Kindertodeslied standa verulega uppúr, en platan er mjög heildsteypt, vel pródúseruð og, það sem skiptir mestu máli, brútal tú ðe max!

Kindertodeslied

Septicflesh
Communion
2008 Season Of Mist

Lovecraft´s Death

Stundum þarf maður renna oftar enn einu sinni í gegnum plötur til að þær ná að grípa mann alminlega. Oftast dugar tvisvar til þrisvar sinnum svo maður getur sagt með vissu að viss plata er nokkuð góð eða algjört drasl. En það hentir stundum að plata grípur mann eftir eina hlustun. Sömuleiðis hentir það mann eftir eina hlustun til að álíta gripinn sem óforbetranlegur kúkur sem átti ekki skilið það starf sem það fékk sem felst í þá pródúseringu, ljósmyndun, grafíska hönnun, prentun á bæklingi og allt það sjitt einfaldlega útaf því að hljómsveitin er verra en dýr.

En stöku sinnum hentir sá fáheyrði atburður að maður þarf varla að hlusta á gripinn til að vita hvað maður má búast við. Fyrsta lagið á Communion var ekki búið þegar það laust í mig að hér væri á ferðinni tónlistarperla árþúsúndsins. Þessi plata er ómengaður unaður á að hlusta. Communion er svo sannarlega stórvirki í sinn tandurtærustu mynd. Hún er epísk, brútal og, hreint út sagt, stórfenglegt meistarastykki.

Maður getur heyrt vísi af þessum tónlistarlegu pælingum á eldri plötum Septic Flesh, t.d. á Ophidian Wheel (´97) og A Fallen Temple (´98). Þessar pælingar ná nýjum og ótrúlegum hæðum með meistarastykkinu Sumerian Daemons frá 2003. Eftir þá plötu fór bandið Septic Flesh í rúmlega fjögra ára frí, komu svo saman á ný árið 2007, með nýjan trommara, einbeittan fókus og ögn öðruvísi nafn. En Septic Flesh heita nú Septicflesh.

Spiros Antoniou sér um söng og bassa, Christos Antoniou er á gítar og samplara, Sotiris Vayenas á gítar og nýji trommarinn heitir Fotis Benardo, en með þeim í för er rúmlega 80 manna stórsveit og 32 manna kór með í spilinu sem gefur tónlistinni á plötunni alveg gífurlega dýpt. Ef það ætti að bæta við enn eitt metal-sprekið við hina gríðarlega hávöxnu og þykku metalösp væri klárlega hægt að kalla þessa stefnu, þó það hljómi kjánalega, “Epískt óperudeþmetall”. Efniviðurinn er nefnilega af afar epískum skala, sem er egypsk og grísk goðafræði.

Ég skal segja ykkur það að þetta er blanda sem virkar einsog hvíthákarl er hefur verið genasplæstur við fjallagórillu með leiserbyssu ólaða við höfuðið. Í einu orði sagt FOKKINGOVSÖM!

Að hlusta á þennan grip lætur manni líða einsog maður sé ósigrandi ofurhetja. Að maður getur vaðið yfir eldhraun, nakinn, án þess að verða meint af. Að maður gæti snúið naut niður með litla fingri og rotað það með augnráðinu. Að maður gæti stöðvað og velt lest með því að prumpa á það. Þetta er án efa með betri metalplötum sem hefur verið gefið út nokkurntímann, og pottþétt ein besta plata ársins 2008.

Er Spiros hefur upp sína djúpu og sargandi raust í fyrsta laginu, Lovecraft´s Death, fékk ég gæsahúð og þó svo að röddin sé effektuð töluvert, kemur það einfaldlega snilldarlega vel út og fyrsta lagið gefur tóninn fyrir því sem koma skal – epískt, brútal og verulega töff stöff! Og hin afar ánægjulega gæsahúð kom í öldum alveg þar til lokalagið kláraðist, Narcissus, og mér fannst ekki ein einasta feilnóta tekinn, ekki ein. Þetta er plata sem mun vera reglulega spiluð á mínu heimili. Er ég eignast börn verður Lovecraft´s Death spilað við fæðingu. Þegar ég dey, verður Lovecraft´s Death spilað við jarðaförðina.

Þau lög sem standa uppúr (fyrir utan Lovecraft´s Death) að mínu hógværa mati eru Annubis, Communion, Sunlight/Moonlight og Persepolis. Leiðrétting: Öll helvítis platan.

Persepolis

Ihsahn
angL
2008 Candlelight / Mnemosyne

Scarab

Ihsahn gaf út plötuna angL á þessu ári. Þetta er önnur sólóplata kappans sem gaf út The Adversary árið 2006. Ihsahn ætti að vera flestum þenkjandi metalhausum nokkuð kunnur en hann stofnaði hið þekkta blakkmetalband Emperor ásamt trommaranum Samoth árið 1991 og hefur lánað hæfileika sína til fjölda annara banda, s.s. Zyklon-B, Arcturus, Star of Ash og fleiri. Ihsahn er þannig séð algjör goðsögn innan blakkmetalgeirans, enda gífurlega hæfileikaríkur tónlistarmaður einsog heyrist gjörla á angL.

Þetta er níu laga breiðskífa, öll lögin eru um eða í kringum fimm mínútur á lengd. Og þó verkin sem hann gerði með Emperor, einsog Equilibrium og Prometheus, voru pjúra blakkmetal, þá hefur hann fært sig yfir í næstum hefðbundin metal undir sínu nafni – en blakkmetallinn svífur þó yfir vötnum.

Platan byrjar af krafti með laginu Misanthrope og það heyrist þá og þegar hvað Ihsahn er alveg gríðarlega lunkinn gítarleikari, en það er allt morandi í nettum touchum á þessari plötu piprað með drulluflottum sólóum. Svo notar hann synða til að leggja áherslu á tónsmíðarnar, einsog heyrist á þeim lögum sem standa verulega uppúr að mínu mati, sem eru Scarab, Unhealer og Threnody.

Með honum spila félagarnir úr Spiral Architect þeir Lars Norberg á bassa og Asgeir Mickelson á trommum, aukinheldur fær hann valinkunnan gest til að syngja eitt lag, en það er enginn annar en Mikael Åkerfeldt úr Opeth og þeir félagar taka smá dúett á ballöðunni Unhealer, sem er alveg þrusugott lag. Åkerfeldt er líka með þessa agalegu fallegu, klín söngrödd og er einn besti söngvari sem ég hef heyrt í, en Ihsahn nýtur sín líka og má heyra hann syngja af þvílíkri stakri snilld í laginu Threnody.

“And his legacy flows
Like a river”

Threnody

Ég á það til að hlusta á tónlist, þó aðallega í þyngri kantinum og nýverið datt ég í þann pakka að skrifa nokkra plötudóma fyrir hið nýja og betrumbætta Harðkjarna-vefrit. Heilir fimm plötudómar munu birtast hér á næstu fimm tímum, listilega vel skrifað af mér og með tóndæmum. Vonandi að þið njótið þess að lesa þetta einsog ég naut þess að skrifa.

Allir bara í góðum fílíng.

Allir sælir og glaðir, drekkandi vatn og lifandi heilbrigðu, kristilegu lífi, haldandi í hendur og syngjandi sálma!

Sjúgandi tittlinga!

TestífesT 4evah!

Fór þarna og sá þessi prýðisgóðu bönd; sum verri en önnur, nokkrar ekkert svo slæmar en margt frekar frambærilegt. Oftast afar, afar gott og jafnvel frábært. En auðvitað fór ég þarna fyrir hið sprellandi djamm, stórkostlegu stuði og þessari gífurlega ómótstæðilegu hippastemmingu sem myndast þarna. Ekki sé minnst á umhverfið, náttúruna og Drekahellir.

Hluti af Hornafjarðardeildinni mættu þarna sprækir og hressir á miðvikudegi. Lögðum af stað um og yfir hádegi og mættir um fjögur-leytið við hina fallega firði, fjöll og fyrnindi á Neskaupstað.

Svo var tjaldað, sem er alltaf jafn æðisgengilega gaman. Það er fátt til í heiminum sem skemmtir manni meir en að tjalda. Að því loknu, og meira segja á meðan, var súpt á bjór. Töluvert af bjór og hlustað á metal inní partítjaldinu góða og á meðan því stóð byrjaði að birtast fólk í þeim sama tilgangi og vér Suðaustfirðingar. Þ.e. að tjalda og svo drekka bjór.

Farið var í Egilsbúð um kvöldið, súpt og bjór og spilað púl, sem ég vann auðvitað. Og blandað geði í Skítfólkið og auðvitað lókal liðið, sem sumir hverjir voru hrezzir á kjeeentinum, kjeddlinn á sjó.

Fengum svo far á tjaldsvæðið með smá fórnarkostnaði þar sem einn fyrsti hressi, fulli og fyndni gæjinn kom með. Ég lokaði mig af inní partítjaldinu og hlustaði á Melechesh, Septicflesh og jafnvel smá Rotting Christ til að halda óæskilegum ófögnuði úti og narra inn dýr sem hlusta á svonalagað og það var ekki lengi að líða að inn rauk þessi hressi tappi, þannig að maður eyddi bróðurpartinum af nóttini ásamt þessa ljóshærða og vinalega metaltáningi að hlusta á alminilega tónlist.

Fimmtudagur:
Without the Balls voru þokkalega skemmtilegar, það er alltaf svo getnaðarlegt að sjá sætar stelpur á sviði að spila tónlist. Þær voru svo djöfulli hressar, minntu mann á eitthvað tiltekið band sem ég kem ómögulega fyrir án þess að nefna Grýlurnar. Trommarinn var í það minnsta langskemmtilegust, enda í dúndurgóðum fíling. Með flotta bobbinga! Og sjúgandi tittlinga! Hahaha! Djókmar, sagði tröllið.

Gone Postal voru rosalegir, alveg rosalegir! Þvílíkur kraftur og ég má til með að sérstaklega minnast á þennan unga og gífurlega góða söngvara/gorara í bandinu, Nökkvi eða hvað sem hann nú aftur heitir. Brutal fokking gott deðmetal bara.

Disintegrate vildu líka vera brútal deðmetal, en þeir voru bara ekki jafntussuþéttir og Gone Postal. FIAL! Ég var í það minnsta ekki nógu sáttur, ágætis hljóðfæraleikarar engu síður.

Blood Feud hefðu líklegast jarðað Disintegrate, ef þeir hefðu getað komist - en ég sá þá á Classic Rock um daginn. Öss, ég nota ekki klisjur oft, nema stundum, en þeir voru svo þéttir að það myndaðist svarthol í eyrum mér. Hlakka bara til að sjá þá seinna.

Plastic Gods spiluðu gífurlega þungt sludge með engum tilgangi. Þetta var tussutöff stöff, en það vantaði einhvern stálböll líkt og Mammút höfðu á laugardaginn, nánar um það síðar. Ég hef prófað þetta stöff sem við skulum bara kalla slegðjumálm þar til ég fæ leiðréttingu á því eða staðfestingu - en það virðist ekki vera neinn tilgangur með þessu, þetta byrjar bara að dróna í eyrum og iðrum og maður mun kúka múrsteinum eftir þetta, en til hvers? Miðjukaflar gætu lífgað uppá þetta. Ekki nema að það sé tilgangurinn að það sé enginn tilgangur! Lesið Kierkegard, Schopenhauer eða Nietzche og hengið ykkur! En sumir virðast fýla þetta.

Diabolus voru búnir að plögga sig ágætlega, svo ég náði nokkrum lögum og líkaði nokkuð vel. Djöfulli þétt band. Verð að hlusta á þessa fimm laga smáskífu við tækifæri.

Svo leið að því að bjórinn var byrjaður að segja frekar til sín þá sem olli þeim persónulegu vonbrigðum að ég missti af - eða man ekki eftir - Muck og Celestine. En þeim köppum hefur mikið verið hrósað og hælt fyrir hina fínustu tónlist.

Auðvitað fór sem fór og kvöldið endaði í rugli á tjaldsvæðinu þar sem bjórinn flæddi einsog vín undir bláum skugga líkt og hann gerði kvöldið eftir og kvöldið eftir það.

En fimmtudagskvöldið, verð ég að segja, var gífurlega skemmtilegt, enda fólk frekar hresst á því og í þessum djöfulli góða fílíng. Þó það vantaði suma þá kom það ekkert að sök, enda gnægð af góðu, fyndnu og skemmtilegu fólki þarna sem kann að meta góða tónlist. Þó hefði ekki verið amalegt ef þónokkrir ónefndir aðiljar hefðu látið sjá sig.

Ha! Heyrirðu það Atli?!

Föstudagur:
Klukkan hálf fjögur vaknaði ég einsog þruma úr heiðskíru lofti. Það var einhver einkennilegt fyrirbrigði sem sveif yfir fjörðinn, þykknandi skýjabólstrar og ýfður sjór er það loks laust í mig:

“Grýttir á sviði eru að fara byrja!”

Ég dreif mig í spjarirnar og hóaði í einhvern sem var ökuhæfur og mér var drifið á Eistnabúð því ég ætlaði sko aldeilis ekki að missa af internetgoðsögninni sem er Marylin Gunni Manson. Er þessi maður í aktúal til?! Ég var einn af þeim fyrstu og einn af þeim afar fáu sem sáu þessa stórskemmtilegu og afar sérízlenskpönk-skotnu rokki. Og hvern annan sá ég glitta á sviðinu en hinn blindfulla Gunna að munda gítarinn góða.

Ég rétt náði tveim síðustu lögum In Siren og það sem ég heyrði var stórkostlegt, framúrstefnurokk af bestu sort.

Hostile stóðu fyrir sínu og sömuleiðis fokking Gordon Riots þó ég hafi ekki nema náð örfáum hluta af settinu þeirra. Perla er - ef mér leyfist að nota þá klisju sem meðlimir bandsins Perlu hafa eflaust vonast og beðið eftir síðan þeir skírðu bandið Perla - algjör perla. Proggið lifir!

Innvortis voru ömurlegir! Einhverjar 10 mínútna gítarrúnk, trommusólóar sem ætluðu aldrei að hætta, söngvarinn alveg að fara úr límíngunum af lúkkinu og þröngu gallabuxunum, bassaleikarinn með útlit einsog hann vilji sjúga alla tittlinga í herberginu! Hressir að vanda og skemmtilegir.

Missti af Slugs því miður enda hefur maður bara heyrt gott af þeim. En ég sá Ælu og þeir voru nú helvíti skemmtilegir. Indírokk af bestu sort, með smá keim af Flaming Lips og trúðabúningadrama og dúndrandi hressleika.

Stónerbandið Dust Cap var næst, ég hlustaði á nokkur lög með og líkaði vel. Tóku, að mig endilega minnir, Burning Beard með hinu gríðagóða rokkbandi Clutch.

Svo kom svekkelsi númer 2: Ég missti af Contradiction nema 2 síðustu lögunum sökum vandræðagangs á tjaldsvæðinu sem þurfti að útkljá, en ég fékk veður af því að partítjaldið góða hafði fengið á sig töluverðan vind og það var aukinheldur þessi indælis rigning, svo maður þurfti að rjúka til að athuga hvort það hafi nokkuð verið slys á fólki. En þó aðallega til að bjarga því sem ekki mátti blotna. En ég hafði gjarnan viljað sjá allt settið með þessu þýska þrassbandi.

Brain Police sá ég hinsvegar fyrir nærri troðfullu húsi og þeir fíluðu sig alveg gífurlega vel uppá sviði fyrir framan alla þessa síðhærðu sjóræninga og glæpamenn, inná milli mátti greina ninjur og mexíkansa bandíta, byltingarmenn og auðvitað hippa! Brain Police áttu kvöldið og ég nennti ekkert að fylgjast með Severed Crotch eftir það. Ef minnið skjöplast eigi þá koveruðu Breinararni tvö lög með Kyuss; 100° og Green Machine. En minnið gæti verið að skjöplast.

Aftur tók við rugl á tjaldsvæðinu og ruglið varð svo gífurlega yfirgengilegt að það tók sinn toll á laugardag. Brandararnir flugu hægri og vinstri og þessu var slúttað með því að spila Útvarp Tvíhöfða til að læra réttar grillaðferðir frá grill-Guðjóni.

Sjúgandi tittlingar og sleikjandi píkur fékk að óma, með hléum, útúr gjamminum hans Trölla tröll frá klukkan 5 um morgunin til klukka 12 að hádegi, en sjálfur náði ég að lúra frá 11 til hálf fjögur.

Laugardagur:
Ask the Slave er tussugott þungaprogg og spiluðu þeir mestmegnis nýtt efni. Metalkor-bandið Dormah voru helvíti þéttir og djöfulli góðir. Eftir allt plögg Skítsmanna gat maður ekki annað gert en að drulla sér á þá og það var ekki amalegur harðkjarnaskítur sem þeir voru að spila, Skíturinn rann ljúflega í gegn.

Einn af hápunktum kvöldsins voru án efa poppstónerbandið Mammút. Algjör unaður. Einn félagi minn tjáði mér að hér væri á ferðinni Portishead og Björk blandað í eitt, nema að söngkonan er mun betri en Björk, bætti ég við. Þetta er án efa hljómsveit sem er vert að fylgjast og flykkjast á tónleika með. Afar frambærilegt og kynæsandi efni.

Svo komu metalbandið Disturbing Boner frá Akureyri er gáfu mér næstum vandræðalega, fjólubláan og æðaþrútin massabóner og mynduðu djöfulli skemmtilega stemmingu í lokalaginu sínu sem ætlaði aldrei að enda. Ég hafði sömuleiðis mjög gaman af tölvuleikjarokkbandinu RetröN. Ég fylgdist lítillega með Momentum, en ég var bara búinn að fá mig fullsaddan af rokki í bili svo ég eyddi dágóðum tíma á bílaplaninu að sötra örfáa bjóra og reykja gott lyfjagras.

Fyrir mér endaði kvöldið með hinu efnilega bandi HAM. Þetta eru drengir sem eiga framtíðina fyrir sér, þurfa bara aðeins að æfa sig betur og gefa út kannski eina plötu. Mjög efnilegt ungt band. Seisei.

Auðvitað var viss unaður að fylgjast með þessum goðum spila fyrir framan 700 manns og af þeim voru rúmlega 100 að tryllast. Verst var að hljóðmaðurinn eipaði fullmikið á volume-takkanum - ef það er of hátt þá er maður ekki rassgat of gamall, þá er það bara of hátt.

Eftirpartíið var auglýst frá klukkan hálf tvö til klukkan átta. En eftirpartíið olli töluverðum vonbrigðum. Undanfarin Eistnaflug hefur eftirpartíið einkennst af því að kæla fólk niður af þungarokki, koma með einhverja nýbreytni. En þessi tiltekna nýbreytni var eitthvað sem lítill hluti Eistnaflugsfara fíluðu á einhvern hátt, því fenginn var einhver dúndrandi hásklöbbbúmmbúmmdídjei til að reyna rífa upp stemminguna.

Ef það var ekki nóg þá voru dyrahitlerarnir á því að loka ætti staðnum klukkan á slaginu þrjú, sem var heldur svekkjandi fyrir þá sem fóru í sígópásu hálftíma áður. Ég var í þann mund að arka inn á staðinn til að tjekka á stemmingunni þegar dyrahitler skellti í lás. Maður varð skiljanlega hvumsa.

Þannig maður dólaði eitthvað á bílaplaninu og svo drullað sér uppá tjaldsvæði. Við tók viðlíka vandræðagangur og únglíngavandamál þrítuga táninga langt fram eftir morgni.

Vill þakka nokkrum gæðingum fyrir góða stemmingu: Stebba hressa og skipuleggjendum Eistnaflugs eiga heiður skilið, lögreglan fær sérstakan plús í kladdan fyrir að skapa ekki nein óþarfa vandræði, Skítsposse-ið voru hressir, Gordon Riots-kapparnir algjör gæðablóð, Eydalsbræður, Ask the Slave-þrælarnir og fylgdarlið, óteljandi Eistnafarar og auðvitað Suðaustfirðingadeildin. Svo er ég náttúrulega að gleyma fullt, fullt af fólki sem maður mætti minnast á. En þetta er orðið gott.

Ef að þú manst eftir Eistnaflugi - þá varstu ekki þar
-Guðmundur Óli Pálmason - 30 ára

Melechesh
Emissaries
2006 Osmose Productions

Rebirth of the Nemesis

Ég hef verið villuráfandi sauður í stormsömum eyðimerkum metalsins í hartnær 15 ár og lötrað hef ég um þessa eyðimerkursanda í stanslausri leit af epískum metalgriðarstað og maður sá varla endan á þessari sjálfskipaðri útlegð og þrautagöngu fyrren ferð minni og leit lauk að lokum.

Vissulega fann ég ýmislegt á þessu rölti sem vakti töluverðan áhuga, en æði misjafnt var það hversu lengi sá áhugi hélt. Eitt og annað er nú rótgróðið mínum tónlistaráhlustun en margt hefur fokið í veður og vind, horfið einsog dögg fyrir sól.

Aðframkominn af metalþorsta hneig ég niður við sandhól og ekki veit ég hversu lengi ég lá meðvitundarlaus í steikjandi sólinni meðan eyðimerkurvindurinn blés yfir líkama minn.

En lífskrafturinn var sterkur og er ég náði smá meðvitund skreið ég áfram og yfir hólinn. Og sjá! Við mér blasti fagur sýn af eyðimerkurvin, nokkur pálmatré, þéttvaxið, grænt og fagurt gras, ægifögur blóm og plöntur og í miðju vinsins var tandurhreint vatnsból.

Þróttur minn jókst og ég safnaði mínum kröftum og sannfærði sjálfan mig til að staulast á fætur. Ég reikaði í átt að þessari yndislegu sýn. Var þetta tíbrá? Voru þetta ofsjónir? Sem betur fer ekki. Ég gekk í gegnum gróðurinn í átt að aqua vitae. Ég lagðist við bólið og súpti ögn á vatninu, vitandi það að of mikið gæti dregið mig til dauða.

Er ég hafði drukkið nægilegt magn lagðist ég í fósturstellingu, herpti saman augunum og reyndi að jafna mig. Ég skalf af gleði, en vissi ekki að ánægja mín átti eftir að aukast hundraðfalt. Er ég lauk upp augunum sá ég glitta í eitthvað við vatnsbólið. Vitaskuld vakti þetta forvitni mína og ég skjögðraði áleiðis að þessum óþekkta hlut.

Er ég færðist nær byrjuðu útlínurnar að skírast þar til ég greindi gulleitan lampa í sandinum. Ég tók hann upp og fannst ég sjá letur á hlið lampans, það laust að mér sú goðsögn um andan í lampanum og, viti menn, úr djinnlampanum skaust út hinn goðsagnakenndi töfraandi eftir ég nuddaði skrínið ögn.

Ég hef eina ósk til að veita þér, meistari. Sagði bláleiti vætturinn, er hafði þetta einkennilega bros og pírði á mig með hvítum glyrnum.

Lát mig fá besta metalinn sem þú hefur heyrt í þessari auðn! Kallaði ég.

Verði þinn vilji, meistari.

Og sjá! Í hendurnar fékk ég Mesópótamískan eðalmetal frá Ísraelska þungarokksbandinu Melechesh, eða einsog þeir vilja kalla sína tónlistarstefnu: Súmerískur deþ-metall.

Ég kom mér fyrir undir skugga af pálmatré einu og lagðist við hlustir. Það sem ómaði um mín eyru var unaður einn og áður en ég vissi af var klukkutími liðinn og platan endaði. Eigi gat ég trúað mínum eigin eyrum að þessari alsælu væri lokið, svo ég ýtti á play-hnappinn á ný og hlustaði aftur. Og aftur. Og aftur.

Með bakið uppað viðnum, horfandi á sólina setjast í vestri, er nóttin varð minn eini vinur, laust í hugarfylgsnum mér af þessum þvílíka skriðþunga epísk barátta góðs og ills; brögðóttir emírar að véla prinsessur í nauð, bardagakappar er rísa frá eyðimerkursandinum til bjargar siðmenningunni, himnaháir turnar Babílóns og viðlíka epískt stöff of legends sem linnir ekki fyrren síðustur tónar óma! Og ég horfði á skuggan af trénu læðast yfir mig er sólin reis upp á ný að austri.

Sit ég hér enn við vinið og leyfi ljúfum, miðausturlenskum-eðnískum metaltónum að leika um mín ljúfu eyru.

Eitt það besta sem ég hef hlustað á lengi lengi.

Ælovitt!

Deluge Of Delusional Dreams

Alabama Thunderpussy
Words of the Dying Man

Frá Richmond, Virginíufylki í Bandaríkjunum, koma þessir mætu roðhálsarokkarar. Bandið kom fyrst saman 1996, farið í gegnum töluverðar mannabreytingar þau tólf ár sem þeir hafa verið starfandi en lokalænöppið eru þeir Erik Larson og Ryan Lake sem sjá um gítar, Mike Bryant á Bassa, Bryan Cox á trommum og gullbarkinn Kyle Thomas. Þeir gáfu út Open Fire í fyrra sem fékk alveg glimrandi góða tóma enda glimrandi góð plata. Aukinheldur héldu þeir tvenna tónleika hér á landi í október á síðasta ári, þvílíkt rokk! En, því miður, spiluðu þeir eiginlega bara efni af nýju plötunni. Get mæli með Staring at the Divine og Fulton Hill sem eru fínar plötur.

Clutch
Profits of Doom

Stofnað snemma á tíunda áratug síðustu aldar, Clutch er eitt skemmtilegasta rokkband í heiminum! Þeir blanda saman góðu rokki, við smá fönk og hafa í seinni tíð skellt dassji af blúsi á plöturnar sínar. Þeir koma frá Germantown í Maryland, Bandaríkjunum, hafa gefið út 11 breiðskífur, sú síðasta From Beale Street to Oblivion kom út 2007 og er vafalaust ein besta rokkplata síðari ára. Held að nær allar plöturnar þeirra séu pottþéttar. Fyrir utan Beale Street þá get ég mælt með Blast Tyrant, Pure Rock Fury og Elephant Riders.

Corrosion of Conformity
Rise River Rise

Pepper Keenan frontar í dag þetta frábæra band sem stofnað var 1982 í Norður-Karólínu. Byrjuðu í hardkor dútluðu í þungarokkinu , fóru í pásu ´89, hófust við lagasmíðar á ný ári síðar og einbeittu sér að metal og eru nú bona fide stuðuríkjastónermetall. Á þeim 26 árum hefur bandið farið í gegnum þvílíkar mannabreytingar að það er í raun bara einn upprunalegur meðlimur, Woody Weatherman sem mundar gítarinn. Þeir höfðu töluverð áhrif á skítabandið Metallica eftir þeir útgáfu Wiseblood ´96, hituðu upp fyrir Lars&co í einu löngu tónleikaferðalagi og Metallica vildu vera einsog CoC. Ekki tókst það. Mæli með áðurnefndri Wiseblood, Blind (1991), America´s Volume Dealer (2000) og In the Arms of God (2005).

Down
Ghosts along the Mississippi

Talandi um Pepper Keenan, en hann og Phil Anselmo úr Pantera, Kirk Windstein og Todd Strange úr Crowbar og Jimmy Bower úr Eyehategod stofnuðu “súpergrúppu”-hliðarverkefnið Down 1991. Afköstin eru samt ekkert rosaleg, aðeins þrjár plötur á 17 ára ferli en þessar plötur eru samt rosalega góðar. Nola kom út 1995, Down II 2002 og Over the Under í fyrra.

Fu Manchu
We Must Obey

Stuðstónerbandið frá Suður-Kalíforní Fu Manchu eru, ásamt Kyuss, helstu forsprakkar stónerrokksins einsog við þekkjum það í dag. Fyrsta breiðskífa þeirra kom út 1994, en höfðu frá 1987 verið nokk ötullir við að gera demó og smáskífur og auðvitað þróa sinn sérstaka hljóm. Hafa gefið út 11 breiðskífur, sú síðasta var We Must Obey (2007). Viðurkenni að ég er eftir að hlusta alminilega á kappana, en mæli með þeirri plötu og King of the Road frá 1999.

High on Fire
Rumors of War

Þetta massíva þríeyki - Matt Pike, George Rice og Des Kensel - var stofnað 1999 og frá 2000 hafa þeir gefið út 4 tussuþéttar dúm/stónermetal plötur: The Art of Self Defense (2000), Surrounded by Thieves (2002) , Blessed Black Wings (2004) og Death is This Communion (2007).

Kyuss
Supa Scoopa and Mighty Scoop

Meistararnir frá Palm Desert Kalíforní, Kyuss, eiga heiðurinn af því að hrinda af stað stónerrokksenunni, en uppskáru ekki mikið þrátt fyrir það. Þeir voru starfandi frá 1990 til 1995, en vitaskuld var það ósætti milli meðlima sem varð þeim að falli. John Garcia mundaði míkrófóninn og er sú erkitýpa sem allir vönnabí stónersöngvarar vilja verða: frábær. Gítarsnillingurinn Josh Homme, sem síðar stofnað stuðbandið Queens of the Stone Age, semur hin glæsilegu riff. Brant Bjork lamdi húðir. Nick Oliveri var fyrsti bassafanturinn. Gáfu út fimm breiðskífur og þrjár þeirra eru einfaldlega skyldueign sama á hvað þú hlsutar : Blues for the Red Sun, Welcome to Sky Valley og …and the Circus Leaves Town.

Mustasch
Down in Black

Sænska stónermetalbandið Mustash var stofnað í Mustasch árið 1999 og hafa gefið út eina plötu á ári síðan 2001 (nema 2004), sem gerir kappana nokk ötulla. Viðurkenni að ég hef aðeins hlustað á eina plötu með þeim, sem er Above All frá 2002 og er þrælgóð.

Orange Goblin
Scorpionica

Þessir snillingar munu spila hér á landi á þessu ári þann 13. desember. Þessir bresku rokkhundar hafa gefið út sex plötur síðan 1997. Nýjasta stykkið er Healing Through Fire sem er alveg gífurlega góð plata. Mæli einnig með The Big Black.

The Sword
Barael´s Blade

Syngja um sverðabardaga, einhyrninga, galdramenn og fleiri ævintýr á plötunum Age of Winters (2006) og Gods of the Earth (2008). Hefðbundið stónermetal með gömlum hljómi.

Lovecraft´s Death

Sá mæti maður Satan Jarl, er ég hitti á Eistnaflugi 2007 þegar hann rann á rokkfnykinn sem ómaði úr gömlu græjunum er ég hafði meðferðis og blastaði Clutch, kom mér óbeint í kynni við allavega þrjár bestu metal-plötur sem ég heyrði það árið: Sanctus Diavolos frá 2004 og Theogonia frá 2007 með gríska bandinu Rotting Christ og To the Nameless Dead, frá 2007, með írunum í Primordial.

Nú gerði hann mér þann góða greiða að benda mér á vafalaust bestu plötu ársins, og eitt besta band sem ég hef heyrt, með öðrum Grikkjum. Septic Flesh. Platan heitir Communion. Félagi Bessi á þó heiðurinn að benda mér á bandið. Jarlinn á heiðurinn að kynna mér alminilega fyrir því.

Stundum þarf maður renna oftar enn einu sinni í gegnum plötur til að þær ná að grípa mann alminilega, stundum dugar tvisvar-þrisvar sinnum. En það hentir stundum að plata grípur mann eftir eina hlustun. Fyrsta lagið á Communion var varla búið þegar það laust í mig að hér væri á ferðinni tónlistarperla og það hefur ekki liðið dagur síðan ég fékk plötuna að ég hef ekki hlustað á hana. Þessi plata er hreinn unaður á að hlusta.

Communion er stórvirki. Hún er epísk, brútal og glæsileg. Fyrir utan sjálfa hljómsveitarmeðlimina - Spiros Antoniou með söng og bassa, Christos Antoniou á gítar og samplara, Sotiris Vayenas á gítar og trommarinn Fotis Benardo - þá er rúmlega 80 manna stórsveit og 32 manna kór með. Og ég skal segja ykkur það börnin góð að þetta er blanda sem virkar einsog hvíthákarl sem hefur verið genasplæstur við fjallagórillu og er með leiserbyssu ólaða við höfuðið : FOKKING ÖVSÖM!

Frá fyrsta lagi, Lovecraft´s Death, og til þess síðasta, Narcissus, er ekki einn einasti feill tekinn, ekki einn. Lovecraft´s Death gefur tóninn fyrir því sem koma skal - epískt stöff! Að hlusta á þetta lætur manni líða einsog maður sé ósigrandi, að maður getur vaðið yfir eldhraun nakinn án þess að verða meint af, að maður gæti snúið naut niður og rotað það, að maður gæti stöðvað lest með augnráðinu einu saman.

Þetta er plata sem verður pottþétt í fyrsta sæti á topp tíu listanum mínum þetta árið, nema eitthvað betra komi út. Sem ég leyfi mér að stórefast um - þó gæti Opus Magnum með Hollenthon komið nálægt því, hún á samt eflaust eftir að lenda í öðru eða þriðja sæti.

Babel´s Gate

Hér eru sex bönd hvaðanæva úr heiminum sem fólk ætti að tjekka alminilega á, þ.e. ef það hefur ekki þegar gert það:

Entombed
Chief Rebel Angel

Entombed komu fyrst saman árið 1987 undir heitinu Nihilist. Þeir eru einir af frumkvöðlum Svíametalsins, en eru nú aðallega með sinn sérstæða hljóm sem lýst hefur verið sem death´n´roll. Má segja að það sú sérstaka stefna hafi fyrst heyrst á plötunni Wolverine Blues er kom út árið 1993 og náð hálfgerðri fullkomnun með snilldarplötunni To Ride, Shoot Straight and Speak the Truth árið 1997. Sú plata sem heillaði mig var Morning Star frá 2002 en hljóðdæmið er einmitt fyrsta lagið af þeirri plötu. Svo hef ég hlustað á þá af áfergju og er eitt uppáhaldsbandið mitt í dag. Þeir hafa gefið út 13 breiðskífur. Síðasta plata þeirra er frá árinu 2007 og heitir Serpent Saints - The Ten Amendments

Goat the Head
Terminal Lesson

Frá Þrándheimum í Noregi kemur þessi gífurlega sérstaka og góða hljómsveit sem spila, að eigin sögn, Extreme Cave Man Metal. Hún var stofnuð um 2005 og tveim árum síðar kom út 14 laga meistarastykkið Simian Supremacy. Þvílík keyrsla, kraftur og hellisbúaöskur!

Hollenthon
Y Draig Goch

Austuríska bandið Hollenthon hefur eingungis gefið út þrjár plötur. Sú fyrsta er frá 1999 og heitir Domus Mundi, 2001 kom út With Vilest of Worms to Dwell og nú í lok mai kemur meistarastykkið þeirra Opus Magnum. Þetta er, líkt og Septic Flesh í seinni tíð, synfónískur dauðametall og þrælgott helvíti í þokkabót. Það sem gerir lagasmíðarnar ansi sérstakar er að það eru bara tveir meðlimir í bandinu.

Nevermore
Born

Bandaríska sveitin Nevermore spila ósköp venjulegt heavy metal með slatta af progressive metal. Þetta er þrusugott band frá Seattle, stofnað 1991 úr rústum Sanctuary, með óperumenntaða söngvaran Warrel Dane og gítarsjeníið Jeff Loomis í broddi fylkingar. Plöturnar sem ég mæli sérstaklega með er Dead Heart in a Dead World frá 2000 og This Godless Endevour frá 2005. Samtals eiga þeir 7 breiðskífur.

Primordial
Gallows Hymn

Frændur vorir Írar í blakkfólkmetalbandinu Primordial eru að stimpla sig inní metalvitund metalhausa útum allan heim með epísku plötunum þeirra The Gathering Wilderness (2005) og To the Nameless Dead(2007). Þessar plötur gætu hæglega verið döbblalbúm með titlinum From the Gathering Wilderness to the Nameless Dead því þær virka alveg gífurlega vel saman sem rúmlega 80 mínútna epík. Stofnuð í Skerries-eyjum nálægt Dyflinni árið 1991 og hafa skilið eftir sig um 8 breiðskífur. Magnað stöff.

Rotting Christ
Nemecic

Ég grét blóði þegar ég komst ekki á þá er þeir spiluðu á NASA í fyrra. Það hefði, líkt og með Entombed-tónleikana 2005, verið frábær endir á frábæru sumri. En satanískar heimildir segja mér að þeir munu áreiðanlega koma hingað aftur. Og þá mun ég alls ekki láta mig vanta. Þetta er ein vinsælasta gríska metalbandið ásamt Septic Flesh. Til að stimpla þá ögn meir þá spila þeir melódískt blakkmetal nú í seinni tíð og gáfu út mulningsplötuna Theogonia í fyrra sem er, í nokkrum orðum sagt, ein besta plata sem ég hef á ævi minni heyrt. Komu fyrst saman árið 1987, skilið eftir sig níu blóðugar breiðskífur og fjöldann allan af smáskífum og demóum. Það sem ég hef heyrt með þeim er fokking övsöm!

Verði ykkur að góðu.

Mín uppáhaldstónlistarstefna er vafalaust fokking metall! Ég hlusta á indí-rokk, trip-hopp, old-skúl-rapp, ambient, djass, fjúson, sinfóníur og jafnvel smá popp. Frá Fugazi til Sonic Youth, Aphex Twin til Squarepusher, Clutch til Queens of the Stone Age, Air til Portishead, Beethoven til Thaicovsky, Medeski, Martin & Wood til Zappa, Cypress Hill til Niggaz With Attitude og ýmislegt annað inná milli - en ekkert, ekki neitt toppar fokking METAL!

Mín kynni af metal hófst - eftir því sem ég veit best - með Metallica. Auðvitað. En þrátt fyrir fínar plötur og flott lög, þá náðu þeir aldrei að heilla mig einsog Sepultura gerðu með Chaos A.D og svo sérstaklega Roots. Fyrir mér var Sepultura skíturinn. Guns´n´Roses var band sem ég hafði mestu óbeit á, þoldi ekki fokking söngvarann og allt rúnkið í kringum bandið.

En því miður kynntist ég afar fáum góðum metal-böndum á mínum yngri árum. Filter, Prong, Thought Industry, Rage Against the Machine, Nine Inch Nails og Ministry er það sem ég man einna helst eftir. Og auðvitað Slayer! Og moðerfokking HAM! Eflaust voru þau fleiri. En þessi fíkn mín í metal lá meira og minna í dvala þar til fyrir rúmum fjórum eða fimm árum er ég kynntist Entombed. Og svo hefur þetta aðeins farið upp eftir það: Enslaved, Opeth, Rotting Christ, Testament, The Haunted, At the Gates, Nevermore, Communic, High on Fire, Damageplan, Devin Townsend, Strapping Young Lad, Fear Factory, Gojira, Mastodon, Lamb of God, Primordial, Meshuggah, Septic Flesh, Tool, Goat the Head, Corrosion of Conformity, Alabama Thunderpussy, Hollenthon og eflaust slatti í viðbót sem ég man ekki eftir eða þarf að spekka betur.

Æ lov itt! Og ég vill meira!

Metall 4evah!

Á rétt tæpri viku hef ég fengið að kynnast tveimur bestu plötum ársins. Þetta eru plötur sem munu án efa lenda á þónokkrum topp tíu listum í lok ársins, eflaust í topp þrem, þ.e. ef fólk eru ekki fávitar. Það er bara búið að vera sífellt skammhlaupi í heila að augun á mér eru einsog stróbljós, annað eins eyrnakonfekt hef ég ekki heyrt.

Fyrsta platan er Communion með gríska epicmetal-bandinu Septic Flesh. Ekki veit ég hvernig ég get lýst því betur en að þetta sé alveg roslega EPIC tónlist! Ég vill þakka Jarlinum sérstaklega fyrir að kynna mér alminilega fyrir þessu bandi og Bessa fyrir að benda mér á þetta. Þetta er ekkert annað en fokking rosalegt.

Hin platan, sem að vísu kemur ekki út fyrren í lok maí, er Opus Magnum með Hollenthal. Plata sem er búinn að vera í vinnslu í sjö ár. Ég fékk í hendurnar prómó-útgáfu af henni og sá ókostur er að einhver tjeddling köttar inní sum lögin með “You´re listening to a promo-album” eða eitthvað. Niðurhalaði svo sömu útgáfu nema þá hafði einhver góður maður köttað út blaðrið, og þó það sé nett pirrandi þá er forsmekkurinn af þessari plötu bara vá! Fokking vá! EPIC! Dísus fokk! Vá! Mig hlakkar alveg gríðarlega mikið til að fá clean útgáfu af þessari plötu.

Ari kallinn benti mér einmitt á þetta tiltekna band og ég vill endilega benda fólki á plötuna With Vilest of Worms to Dwell sem kom út árið 2001.

En mikið rosalega verður þetta gott metalár!

Í tilefni af þeim gleðilegu tíðindum að ný plata er komin út með belgíska bandinu dEUS þá finnst mér við hæfi að ræða ögn um eitt af mínum uppáhaldsböndum einsog mér er einum lagið.Það var vestur-íslenski bróðir minn sem gaf mér diskinn In a Bar, Under the Sea fyrir rúmlega 10 árum síðan. Var ég með í höndunum klassa-plötu? Svei mér þá, já. Hressileg bartónlist sem virkar mjög vel með bjór í hönd með ansi lunknum og skemmtilegum lagasmíðum.

Vitaskuld varð ég að fá meira með þessum dúddum. Einn gaur sem ég var að vinna með kynnti mér fyrir plötunni Worst Case Scenario, sem er debút-plata dEUS og það var líka alveg gríðarlega skemmtileg plata. 1999 kom út Ideal Crash sem, nota bene, er alveg frábær plata líka. Svo tóku þeir langa pásu árið 2000 og ýmsar mannabreytingar áttu sér stað. En komu svo saman á ný árið 2004 og gáfu út plötuna Pocket Revolution ári eftir. Nú, fjórum árum síðar, kom út Vantage Point.

Fyrstu dEUS-liðar komu saman 1989. Einu upprunalegu meðlimirnir eru Tom Barman með söng og gítar og Klaas Janzoons á hljómborð og fiðlu.  Stef Kamil Carlens byrjaði á bassa en hætti 1996 til að einbeita sér bandinu sínu. Danny Mommens tók við en hætti sama ár og dEUS komu saman á ný, 2004. Alan Gevaert er bassafanturinn í dag. Rudy Trouvé var á gítar þartil 1995. Craig Ward fyllti í skarðið til ársins 2004 og við tók Mauro Pawlowski sem einnig sér um raddir. Trommarinn Jules de Borgher var með þeim allt til ársins 2002. Stéphane Misseghers lemur húðirnar nú.

Fyrsta plata þeirra, áðurnefnd Worst Case Scenario, kom út árið 1994. Hún rokseldist í heimalandi þeirra og fékk alveg glimrandi dóma allstaðar að. Hún hefur selst í næstum 300.000 eintökum á heimsvísu. Slagarinn Suds&Soda var fyrsti síngullinn og varð ansi vinsæll, og ekki af  ástæðulausu enda hörkulag.
Suds and soda

Ári síðar kom út smáskífan My Sister=My Clock, sem er bara 26 mínútna löng upptaka og er frekar leiðinleg til áhlustunar, finnst mér. Allavega hef ég ekki nennt að leggja í að hlusta á hana oftar en tvisvar. In a Bar, Under the Sea kom út 1996 og er þrusugóð plata, pródúseruð af Eric Drew Feldman sem vann töluvert með Captain Beefheart á sjötta og sjöunda áratug síðustu aldar (en það eimir af Captain Beefheart á fyrstu tveim plötum dEUS). Eitt uppáhaldslagið mitt á þeirri plötu er:
For the Roses

1999 gladdist mitt svarta hjarta þegar The Ideal Crash var gefin út. Og einsog með hinar tvær, þá hlustaði ég á hana af áfergju. Maður á það nefnilega til, einsog margir aðrir, að hlusta á sumar plötur daglega og oft á dag. Ideal Crash var engin undantekning. Herbergisfélagi minn fékk aldeilis að finna fyrir því árið 2001 er ég varð ástfanginn af 10.000hz Legend með Air og spilaði fátt annað. En það er önnur saga. Í raun er sagan búin.
The Ideal Crash

Síðan frétti ég næsta árið að þeir voru hættir útaf einhverjum ágreiningi innan bandsins (þetta kallast tímabundin pása eða hiatus á hljómsveitarmáli). En ég varð skemmtilega hissa er platan Pocket Revolution kom út árið 2005. Hafði lítið fylgst með afdrifum bandsins, í raun ekkert tjekkað á því enda taldi ég að þeir væru hættir. En svo fékk ég þau gleðilegu tíðindi í maí árið 2006 að dEUS áttu að spila á NASA. GEÐVEIKT! hugsaði ég með mér. Ég þangað, sama hvað! Sem ég gerði og sá ekki eftir.
If You Don´t Get What You Want

Ég fór ásamt mínum elskulegu systrum og öðru fólki og þetta voru ægilega skemmtilegir tónleikar. Spilað var efni af öllum plötunum, en þó var lokalagið í heldur rólegri kantinum miðað við þessa þrusukeyrslu sem var. Ójæja.

En nú er komin ný plata með þeim. Vantage Point sem kom út núna í apríl. Og við fyrstu hlustun þá heldur hún áfram í sama meiði og það sem birti í The Ideal Crash en sérstaklega á Pocket Revolution, og virðist bara vera nokkuð góð. Ég get allavega með glöðu móti mælt með þessu bandi. Ég skelli bara fyrsta alþjóðlega sínglinum fyrir ykkur elskulegu lesendur (og hlustendur) til að hlusta á.
Slow

Let’s put a new coat of paint on this lonesome old town
Set ‘em up, we’ll be knockin’ em down.
You wear a dress, baby, and I’ll wear a tie.
We’ll laugh at that old bloodshot moon in that burgundy sky

New Coat of Paint

Á þessum línum byrjar platan Heart of Saturday Night (1974) sem kynnti mér endanlega fyrir Tom Waits. Þar áður hafði ég föndrað eilítið við hann með Bone Machine (1992) og Mule Variations (1999).

Fyrst þegar ég heyrði í Tom Waits þá var það lagið I Don´t Wanna Grow Up, sem var, að ég held, fyrsti síngullinn af Bone Machine. Þessi dimma, djúpa og drungalega viskírödd höfðaði verulega vel til mín þegar ég var 13 ára - hafði nefnilega einnig nýlega kynnst Nick Cave og plötunni hans Tender Prey. En það var eitthvað við Tom Waits sem sat í manni.

When I’m lyin’ in my bed at night
I don’t wanna grow up
Nothin’ ever seems to turn out right
I don’t wanna grow up
How do you move in a world of fog
That’s always changing things
Makes me wish that I could be a dog

Mule Variations keypti ég fyrir móður mína í jólagjöf árið sem hún kom út. Þá bjó ég í einhverji herbergiskytru á Kleppsveginum í Reykjavík. Eftir að hafa eytt dágóðum fjármunum í einhverjar gjafir, settist ég fyrir framan tölvuna undir súð og skellti plötunni í. Platan greip mig frá fyrsta lagi einsog allar góðar plötur gera, og ég hlustaði á hana allavega þrisvar til fjórum sinnum þetta kvöldið meðan ég dútlaði í ólöglegri útgáfu af Photoshop 5 eða 6.

I got the style but not the grace
I got the clothes but not the face
I got the bread but not the butter
I got the winda but not the shutter

Svo pakkaði ég henni inn í gjafapappír, fór austur til Hafnar og eyddi jólunum þar. Fór svo á blindafyllerí í Reykjavík um áramótin.

Það henti svo að ég fékk the blues. Hætti að mæta í vinnu, svaraði ekki í síman og hékk meira og minna í þessu herbergi án þess að gera rassgat. Þetta ástand versnaði og versnaði. Þó tókst mér að rífa mig upp úr þessu þunglyndi, fékk mér aðra vinnu á smurstöð. Vann þar í tvo mánuði eða þrjá þartil ég gjörsamlega gafst uppá samstarfsfólkinu og lendi í sama ástandi og áður. Hætti að mæta í vinnu, hætta að svara í símann. Svo fór sem fór að ég sendi allt mitt hafurtask til Hafnar. Gisti hjá vini mínum um stund og flutti svo austur árið 2000.

Þar fékk ég vinnu í þjóðgarðinum Skaftafell frá apríl til júní, svo afleysingar hjá Sigga Tappa og síðan í sláturhúsinu á sláturvertíðinni.

En í Skaftafelli gaf nýji þjóðgarðsvörðurinn mér aðgang að pikköpp-bíl. Þetta var, að mig minnir, hinn ódrepanlegi Toyota Hilux, með kassettu-tæki. Nokkrar kassettur voru í bílnum - Weather Report, Frank Zappa og Tom Waits. Ég skelldi snældunni með Tom Waits í tækið og ég varð hugfanginn á ný.

Hang on st. christopher through the smoke
and the oil
Buckle down the rumble seat
let the radiator boil
got an overhead downshift
and a two dollar grill
got an 85 cabin
on an 85 hill

Árið 2002 komu út tvær plötur með þessum snillingi, Alice og Blood Money. Ég keypti þær báðar. Ég hafði flutt aftur til Reykjavíkur og leigði með vini mínum Tomma. Þetta var stuttu áður en við fórum til Englands, stefnan var sett á hippahátíðina Glastonbury. Vitaskuld tók ég plöturnar með.

Þegar þangað var komið tók við heljarins djammsessjon, sem tók töluvert á þar sem við höfðum verið vakandi í næstum sólarhring - gras, bjór, örvandi og meira gras - og við vorum vakandi í allavega hálfan sólarhring í viðbót.

Did you hear the news about Edward?
On the back of his head he had another face
Was it a woman’s face or a young girl?
They said to remove it would kill him
So poor Edward was doomed

Á Glastó var dreypt á öl og heitum cider. Mökkað gott gras. Svo gerðumst við svo djarfir að taka hetjulegan skammt af íslenskum drjólum sem við annaðhvort settum útí eða skoluðum niður með heitum cider. Sjitt hvað maður fríkaði út í kringum ótölulega fjölda manns.

Frá skítugu hippahátíðinni var farið til London á ný og þaðan til Leeds helgina eftir, þar sem álíka törn var tekið. Of mikil drykkja og vafasöm efni sem rötuðu í blóðstreymið. Ég var vægast sagt útkeyrður eftir þetta.

God builds a church
The devil builds a chapel
Like the thistles that are growing
’round the thrunk of a tree
All the good in the world
You can put inside a thimble
And still have room for you and me

Svo vorum við alltof lengi í Lundúnum miðað við fjármagn, eyddum síðustu dögunum í hlakka til að komast heim.

Þegar heim var komið vildi maður nú endilega kynna sér meira af honum. Ég hafði nú hlustað nokkuð mikið á Frank´s Wild Years líka. En hún, Swordfishtrombone og Rain Dogs eru meðal þeirra tónlistardýrgripa sem fáir ættu að láta framhjá sér fara.

The Rum pours strong and thin
Beat out the dustman
With the Rain Dogs
Aboard a shipwreck train
Give my umbrella to the Rain Dogs
For I am a Rain Dog, too.

En þetta endar alltaf á sömu plötu. Ég man ég sat á pallinum heima í fyrra eftir næturbrölt með öl og bokku. Skellti græjunum út, plöggaði iDoddinn í og hlustaði á eitt fallegasta lagið hans, af mörgum, af plötunni Heart of Saturday Night. Tárin streymdu niður andlitið.

I never saw the morning ’til I stayed up all night
I never saw the sunshine ’til you turned out the light
I never saw my hometown until I stayed away too long
I never heard the melody, until I needed a song.

San Diego Serenade

Það var frumsýning í gær á Rocky Horror og ég held að ég sé ekkert að ýkja er ég segi að allir sem sáu þetta fóru út á bleiku skýi. Þessi sýning er ein sú besta sem sett hefur verið upp hér á Höfn og ef lesendur eiga leið hér hjá í Apríl þá er um að gera að athuga með laus sæti í Mánagarði og spandera tvö þúsund kalli á þetta helvíti. Siggi Mar er í það minnsta mjög hrifinn.

Eftir frumsýningu var súpt á áfengi á ónafngreindum stað, stemminginn nokkuð hress og trúnóið flæddi einsog vín.

Vésteinn og Rósa komu frá Danmörku með Norrænu þriðjudaginn síðasta, gistu á Seyðisfirði og komu hér við í kaffi á miðvikudaginn. Móðir mín náði að sannfæra þau um að vera eina nótt hér og horfa á generalprufuna á miðvikudaginn, þau létu tilleiðast. Horfðu á fólk spranga um í korselettum og speisuðum geimbúningum og skemmtu sér, að sögn, ansi vel. Skildu eftir föroyskan bjór og þessir færeyingjar mega eiga það að brugga fjandi gott öl.

Fékk hommalegt sms frá honum Ara þess varðandi að ég væri eitthvað að hommast í 24 stundum þann 10. apríl. Ekki skildi ég hvað í hommanum hann átti við, svo ég fletti í gegnum blaðið, kannski var mynd af mér vegna Rocky Horror. En eftir tvö flett í gegnum blaðið gaut ég augunum að Bloggarar-dálknum og, viti menn, þar var ég:

Samviskugleði er eitthvað sem maður hálfskammast sín fyrir að fíla, s.s. söngvarar, hljómsveitir, kvikmyndir, bækur o.s.frv, sem samkvæmt allri ytri hegðun og áhuga, þá á maður í raun ekki að fíla. Ég tek Justin Timberlake og Robbie Williams sem dæmi af minni samviskugleði. Ég get hlustað á þá og dillað á mér rasskinnarnar án mikillar eftirsjá og ég mundi biðja um óskalag með þeim í vissum partíum.
(Úr þessari færslu)

En það hafði sama sem engin áhrif á heimsóknafjölda, og máske er það útaf þremur ástæðum, a) máske nenna lesendur Sólarhringsins ekki að pikka inn url b) hafa ekki aðgang að tölvu eða c) það sé bara einn lesandi af blaðinu og það er homminn hann Ari sem er alltaf að hommast í rassgatinu á sér. En það gæti líka verið útaf því að þessi bloggara-dálkur er ekki á augljósasta stað í heimi. Hommalegur dálkur hvorteðer.

Rás 2, Monitor og Coke Zero-auglýsinga herferðin stoppaði við í Sindrabæ hér á Höfn fyrir nokkru síðan. Monitor finnst mér vera heldur óspennandi blað og mikið af húðlötum pennum þarna. Coke Zero er næstum ódrekkanlegur horbjóður. En Rás tvo stendur nú alltaf fyrir sínu. Með í för var Dr. Spock, Benny Crespo´s Gang og Sign. Dr. Spock er klárlega ein athyglisverðasta hljómsveitin starfandi í dag. Afar hressandi sviðsframkoma hjá þessum Mr. Bungle/Primus inflúensuðum meðlimum. Benny Crespo´s Gang fannst mér vera óttalegt, tja, krúttrúnkrokk. Sign voru svosum ágætir. Ragnar Zólberg gerði nú eitt afar gott er þeir voru að spila, er hann stoppaði eitt lagið og sagði:

Ég hef aldrei séð þetta áður, fólk slammandi í stólunum! Standiði upp þarna og komið hingað að sviðinu og slammið hér.

Það er alveg ótrúlega furðuleg venja þeirra aðilja sem hjálpa við að setja upp rokktónleika hér á Höfn að stilla upp stólum einsog þetta væri einhver fokking ópera eða gospeltónleikar! Þetta á ekki að líðast og það á að hætta þessu tafarlaust. Það er aðeins ein ástæða til að hafa stóla á tónleikum, það er þegar verið er að selja bjór og tónleikarnir eru dansiball. Það er svo bjánalegt að sitja einsog gömul kelling í kirkju að hlusta á t.d. Dr. Spock.

Menntaskólinn við Sund er nú að setja upp söngleik byggt á fjórða kafla Star Wars.

Hmmm, það er ekki snefill af kjánaskap í því. Onei, ekki vottur. Ekki eitt stakt íóta!

 Við verðum að sprengja dauðastjörnuna!
:Já! Áður en hún drepur oss!
Við höfum Loga Geimgengill!
:Já! Hann er meðal vors!
Hann mun redda þessu
Þokkalega, enda með drauga
Til að segja sér til!
:Logi! Logi! Logi Geimgengill

(Ímyndið ykkur söngstíl í anda Queen, Jeff Wayne eða Ziltoid the Omniscient og  kjánahrollurinn mun gefa ykkur illkynja krabbamein)

Ég á mér draum. Í raun á ég marga drauma og mörg hver tengjast uppfærslum í anda Cecil B. DeMille. Til að mynda langar mig til að sjá og jafnvel taka þátt í “spontant” 20 mínútna söngleik á Þorláksmessu í Kringlunni, Laugaveginum eða Smáralind með þar tilgerðum kóreógrafískum dansi og fimleikum, fílum og fljúgandi hvölum og gaulandi hálfvitum angrandi saklausa vegfarendur, verslunarmenn og viðskiptavini.

En ég á mér einnig draum um geimævintýrasöngleik.

[Ziltoid:]
Jáááááá! Komið sæl jarðarbúar. Ég er Ziltoid. Hinn alvitri. Ég hef ferðast þvert yfir algeiminn. Ég skipa ykkur að ná í ykkar allra besta kaffi sem fyrirfinnst á plánetunni! Svart og sykurlaust! Þið hafið fimm jarðarmínútur. Hafið það fullkomið!

Ein uppáhaldsplata mín um þessar mundir og um komandi ár er hin stórkostlega hljóðversskífa Ziltoid The Omniscient eftir Devin Townsend. Tónlistin á þessari plötu er afspyrnu vel spiluð, svakalega vel sungin og svo eru gríðarlega skemmtilegir og góðir textar. Það er smá drama og spenna, en fyrst og fremst glens, grín og gaman með slatta dassji af flippi.

[Ziltoid:]
Þið hafið eigi sannfært hinn mikla Ziltoid. Ég er svo alvitur að ef það væri tvennar alviskur þá væri ég bæði! Undirbúið ykkur fyrir undirokun!

Í grófum dráttum fjallar platan um geimveruna Ziltoid sem ferðast hefur um endilangt um heima og geima í leit af hinum alheimsbesta og fullkomna kaffibolla. Hann kemur frá plánetunni Nebuloid 9 sem staðsett er í fjórðu víddinni. Hann hefur ratað til Jarðar og heimtar besta kaffibollann annars mun hann eyða plánetunni í þvílíkri bræði og frekju ef jarðarbúar verða ekki af ósk hans. Vitaskuld er hann ekki ánægður með kaffiframlag jarðarbúana þegar þar að kemur.

[Ziltoid:]
Liðsforingi!
[Liðsforingi:]
Já! Kapteinn Ziltoid
[Ziltoid:]
Hafa jarðarbúarnir fært oss þeirra besta kaffibolla?
[Liðsforingi:]
Ég er með hann hérna herra.
[Ziltoid:]
Einmitt… [sötr] … baaaaah! Hvernig dirfast þau að færa mér þetta! Viðbjóður! Þau fela sína bestu kaffibaun! Undirbúið árásina!

En íbúarnir á plánetunni jörð hafa sína hetju til að reyna verjast árásum Ziltoids, engann annan en Kapteinn Stórkostlegur! Stóra spurninginn er, tekst honum að halda aftur af árás Ziltoids hins alvitri? Hvað með Plánetueyðarann? Er Ziltoid bara útúrpimpaður nörd með mikilmennskubrjálæði og gífurlega gítarhæfileika? Getur hinn útúrreykti alvíddarskapari alheimsins aðstoðað Ziltoid og sálarkreppu hans? Hvað gerist næst?

[Ziltoid:]
Einmitt, mér finnst ég þurfa smá afþreyingju. Kominn tími til að eyða einhverjum plánetunum. Hvaða pláneta ætti það að vera? Þessi? Nei, of aumingjaleg. Þessi hér? Já…, kannski. Jú. Þessi mun henta ágætlega. Liðsforingji!
[Liðsforingji:]
Já, Kapteinn Ziltoid?
[Ziltoid:]
Beindu öllu afli frá aðalaflvélinni í aðalstórskotavopnin.
[Liðsforingji:]
Já kapteinn Ziltoid. Eitthvað fleira?
[Ziltoid:]
Taktu nítíu prósent af orkuforðanum og beindu því í hljóðsjávakningarbúnaðinn.
[Liðsforingji:]
Skal gert kapteinn!
[Ziltoid:]
Við verðum að boða til okkar plánetueyðarann frá sjöttu víddinni. Mig langar til að skemmta mér! Ákallaðu hann!
[Plánetueyðarinn:]
Hver dirfist að vekja plánetueyðarann?!
[Ziltoid:]
Það er ég! Ziltoid hinn alvitri frá fjórðu víddinni!

Í stuttu máli sagt, þá væri alveg gífurlega krefjandi en skemmtilegt verkefni að teygja úr þessari rúmlega 45 mínútna plötu í minnsta kosti 80-90 mínútna söngleik. Og ef söngleikir einsog Rocky Horror Show, Jesus Christ Superstar og Sweeney Todd geta náð gífurlegum vinsældum, þá efast ég ekki um að Ziltoid hinn alvitri mundi ná nýjum hæðum í gæðum söngleikja, enda er söguþráðurinn jafn fjarstæðukenndur, absúrd og asnalegur og í fyrrgreindum söngleikjum. En tónlistinn er mun betri. Til að mynda hið stórgóða lag Planet Smasher.