Úr endaþarmsopinu skutust út tvíburar.  Bono og eitthvað örverpi. Ég andvarpaði með bros á vör og svo þurfti ekki nema eitt skein, sem er náttúrulega algjört afbragð og auk þess heppilegt í kreppunni - ekkert óþarfa bruðl með klósettpappír.

Ég er alveg afskaplega ánægður með afrakstur dagsins, þarf allavega ekki að fá stómapoka hjá sýslumanni.

Áfram ég!

Ég er svo á þörfinni að kúka að það er ekki eðlilegt! Búinn að setjast allavega tvisvar á klósettið og rembast án þess að neitt komi. En ég veit, ó já, ég veit fyrir víst að í rassgatinu er lortur sem ég vill losna við en skíturinn virðist vilja húma þarna í endaþarmnum einsog fóstur í legi.

Eins gott að þetta verði biðinnar virði, að hér sé á ferðinni kúkur sem gæti toppað Bono í stærð, áferð og innihaldi! En ef þetta er bara eitthvað smá sparð sem skýst út án mikils húllumhæ og gassprenginga þá verð ég brjálaður! Snældufokking bilaður! Fer til sýslumanns og heimta nálgunarbann á rassgatið á mér og fæ mér bara stómapoka í staðinn!

Helvítis rassgat!

Lausnin felst kannski í einum sæmilega sterkum kaffibolla í viðbót til að hrista upp í iðrunum.

1. Krúttin I: Rúsínan og rassgatið
2. Krúttin II: Kláðagimbill og kúkalabbinn
3. Krúttin III: Píkustag og prumpulína

Sá eða sú eða þeir eða þau sem munu nýta sér þessa bókartitla eiga pottþétt eftir að raka inn monníngum. Held að ýmsir séu að sjá heilu peningafjöllin, tíkurnar, demantshúðaða kleinuhringi og allskonar blíngblíng í hyllingum bara við það að lesa þessa færslu.

Þetta eru líka tilvaldir titlar á næstu Sigur Rós, Múm eða Ólöfu Arnalds-plötu.

Möguleikarnir eru endalausir.

Fór til læknis um daginn sökum veikinda, sérstaklega sárinda í hálsi. Ætlaði nú bara að setjast niður hjá doktornum til að ræða um það tiltekna mál. Lýsi mínum kvillum. Það er vont að kyngja, finnst sjálfum að þetta sé ekki hálsbólga. Hann skoðar uppí kjaftinn á mér. Ég segi “aaaaa”. Hann vill athuga hvort ég gæti verið með streptó og treður bómullarpinna í kokið á mér.

Meðan við bíðum eftir niðurstöðu af því prófi, sem er líkt og þungunarpróf, spyr hann mig um annað. Deildarstjórinn hefur haft einhverjar “áhyggjur” af mér vegna þess að hún sagði mér upp í lok september - uppsögn er tók gildi í október. Uppgefin ástæða var sú að ég hafi sofnað á næturvakt þann 6. og 7. september - en ég hef vissulega líka sofnað á fleiri vöktum er deildarstjóri hefur rætt við mig. Það er nú ekki þannig að maður mætir sérstaklega á næturvaktir til að fara lúra. Tja, það væri einsog að mæta á morgunvaktir til að fá að sofa út.

Gaman frá því að segja að það virtist alltaf vera sama manneskjan sem fór rakleiðis til deildarstjórans varðandi þetta stórmál - köllum hana bara Kolbrúnu Jónsdóttur. En einhverntíman - veit ekki hvenær, veit ekki hvernig -  á einhvern hátt skeit ég sandi uppí píkuna á henni með þvílíkum krafti að hún hefur greinilega ekki enn náð að sópa öllu draslinu úr tussunni á sér. Sosum er hægt að segja upp stórum hluta starfsmanna er vinna á næturnar á þessum forsendum. En munurinn á henni og mér (og öðrum) er sá að ég stjaka við fólki þegar eitthvað kemur uppá ef samstarfsmaður hefur sofnað, en kalla ekki í viðkomandi á hinum enda gangsins. Kannski er það móðins á viðkomandi heimili að vekja fólk með því að kalla á það eða hvísla til þess í öðru herbergi, kannski. Svo virðist hún láta tíðahringinn bitna á fólkinu í kringum sig. Ég gef mér leyfi að koma með nokkrar upphrópanir svona sisvona án þess að það komi þessu máli nokkuð við: Þurrkunta, drullutussa og skítuga mella,

Líklegasta ástæðan tel ég nú bara vera að þetta eigi eingöngu að vera einhver kellingaklúbbur - kaddlmenn bannaðir. En eftir áramót þá verður það bara húsvörðurinn og kokkurinn í þessu hænsabúi sem hinn spikfeiti sjálfstæðisrass getur setið á og þóst verið merkileg.

Það athyglisverða við uppsagnarbréfið er að það er dagsett 16. ágúst. Glöggir lesendur taka kannski eftir einhverju misræmi í dagsetningu.

En, semsagt þessar áhyggjur deildarstjórans voru víst á þá leið að ég gæti verið þunglyndur útaf uppsögninni og hún fann sig knúinn til að skipta sér af venjulegri lækniskoðun og fá einhvern lækni til að spurja mig útí mína líðan á einstaklega vandræðalegan hátt.

Jahá.

Það er eitthvað að angra mig… veit ekki alveg hvað.

Svo var þetta víst bara einhver vírus, og ég er skárri núna.

Þetta var þó ekki krabbamein. Ho, ho, ho!

Fór á sportbarinn og pantaði mér pizzu og bjór. Sat, snæddi og sötraði þar til ég varð saddur. Inn gekk maður með þvílíka ístru og með fokking belti yfir peysunni til að hindra svuntuna frá því að ráðast á mann. Ég horfði á hann með andstyggðaraugum. “Feita fífl!”

Svo skrapp ég á lókalinn og settist niður með bjór í hönd. Þar sátu einhverja tveir hálfvitar að horfa á fótbolta með jafnmiklum áhuga og maður rúnkar sér. Hlustaði aðeins á þeirra aumkunarverður tilraunir til að tala saman. Horfði með haukfráum augum á lúðann sem vildi vera svalur sem sagði “Hey, getur fyrirtæki fengið arð ef það er í mínus?” , feiti aulinn með skallablettinn svaraði “Nei, það stendur í lögum” og svo héldu þeir áfram á þessum ömurlegu nótum og þetta var svo smásmugulegur rembingur að vera gáfaður að mig langaði svo að segja “Haldiði kjafti, fíflin ykkar!”

Endaði svo heima hjá mér og hataði allt.

Djöfulsins fífl.

Jesús Kristur kemur einhverntímann, heimsendir, hatur - friðurinn og ljósið í lífi okkar - Guð. Það stendur í bók bókanna. Skítpíka! Einsog Jesaja sagði í fjórða postulabréfinu. Ha? Já. Heilagur andi og halelúja!

Þetta er sirka rúmlega það sem maður fær útúr þessu, enda er þetta einhvernmegin hannað til að fara innum eitt eyrað og skjótast útúr hinu einsog niðurgangur. En veitir þetta fólki virkilega einhverja fróun? Þetta er bara eitthvað svo bilað - þetta hljómar einsog tuð frá geðklofasjúklingi.

Dísús kræst!

En líkaminn er soddan skrapatæki og ólíkindatól að nú er mér verulega illt í hálsinum - s.s. komin með hálsbólgu virðist vera. Sem byrjaði í gær. Get varla sofnað því það er alveg gríðarlega sársaukafullt að kyngja.

Búinn að maula á paratabs, parasetamól, íbúprófen portfarma og drekka töluvert af vatni. Ætli ég taki ekki allavega tvær íbúprófen í viðbót. Þetta er alveg gríðarlegt fjör. Óreglulegur svefn, sveittar sængur og svitapollur á dýnunni. Það einfaldlega gerist ekki betra. Maður var að vonast eftir því að maður mundi nú eitthvað skána í dag, en það lítur út fyrir að ég eigi eftir að versna. Sem er auðvitað akkúrat það sem ég var að vonast eftir… ekki.

Kemur í ljós.

En ég er búinn að vera ansi oft veikur á þessu ári og það hentir stundum á hinum leiðilegustu tímum. Ég er nefnilega búinn að vera í rúmu vikufríi frá vinnunni og ætlaði mér að bardúsast eitthvað, en hef varla heilsu eða getu í það. Sunnudag eftir Humarhátíðina kvefaðist ég og maður hélt sig þá bara inni og reyndi að láta sér batna því maður var á leiðinni til Neskaupstaðar á Eistnaflug fimmtudaginn þá viku. Maður var svona byrjaður að skána en þessi sumarkafli var alveg asnalega kaldur. Svo maður kvefaðist á ný. En það stöðvaði mann ekkert frá því að skemmta sér ærlega og sletta úr klaufunum, seiseinei.

• Þingmenn
• Ráðherrar
• Seðlabankastjórar
• Prestar
• Biskupar
• Forsetar
• Femínistar
• Auðmenn
• Blaðamenn
• Fréttaþulir
• Umsjónarmenn morgunútvarps
• Egill Helgason

Eini marktæki hópurinn í þjóðfélaginu væru kannski ófaglærðir heilbrigðisstarfsmenn, fiskvinnslutæknar og atvinnulaust fólk. Kannski, en það fer eftir því hversu stór hópurinn þarf að vera til að teljast marktækur. 500? 1.000? 10.000?

Svo má ég til með að minnast á að ég dýrka og tilbið auðvitað Matthías Ásgeirsson, eða Matti Á. (sálina þína) einsog fylgjendur hans kjósa að kalla hann, enda ekki annað hægt. Hann er formaðurinn og ég er bara ómerkilegur niðursetningur. Já, og ritstjóri. Til að mynda er ég í Vantrú útaf því að Matthías er þar, ég horfi á kvikmyndir því að Matti gerir það og svo hlusta ég á tónlist því ég hef heyrt að Matti Á. geri það líka, svo borða ég heimalagað pestó í öll mál núna útaf því Matthías Ásgeirsson gerði það einu sinni. Ja, borða, ég sýg það bara með röri. Og það er svo gooooott.

Að það sé súkkulaðifrómas í toppstykkinu hjá sumum af þessum skíthausum er bara ekki nógu lýsandi. Hvað þá morkinn múrsteinn á milli eyrnana. Botnfall úr rotþró frá elliheimilinu Grund í kúpunni kemst næstum því í tæri við vitsmuni þýðandans - og jafnvel þá er ég að vera fullljúfur og blíður. Sjitt, það mætti kalla þetta ást!

Það er bara alveg hreint með ólíkindum fávitaskapurinn sem á sér stað í þýðingunni, líkt og að starfið hafi verið veitt til tólf ára fjölfatlaðan mongólíta í hjólastól með athyglisbrest og ofvirkni sem var að reyna spila Counter-Strike með vinstri fót meðan hann hlustaði á dæalogin og hripaði niður eitthvað rugl á notaðann klósettpappír með rassgatinu á sér. Hvernig öðruvísi er til dæmis hægt að útskýra það að þegar hermaður varar við því að verið er að skjóta úr byssu, s.s. “Fire in the hole!”, að hann sé í raun að meina að það sé kviknað í? Hermaðurinn er meira segja með byssu! Og það er verið að skjóta úr fokking byssu!

Í fyrstu hélt ég að þetta væri einhver pískaður átta ára Indverji í þýðingarþrælakistu í Timbúktú með Ensk-Íslenska orðabók við hendurnar, en mig grunar sterklega að Dhirendra Lalitmohan hefði staðið sig betur en sá sem stóð að þessu helvíti, enda neita ég að trúa því að einhver fullorðinn, heilbrigður og jafnvel menntaður einstaklingur sé virkilega að vinna við þýðingarvinnu - í alvörunni að fá borgað í beinhörðum peningum - sem er með enskukunnáttu á við heyrnalaust, blint og daufdumbt barn með enga útlimi.

Það eina sem ég hefði borgað viðkomandi væri hnefi í andlitið og Jónínu Ben-stólpípu nema með sjóðandi heitu kaffi. Sem er eitthvað sem viðkomandi á fyllilega skilið fyrir svona hryllilega afskræmingu á enskt og íslenskt tungumál. Sérstaklega ef hann er með blæðandi, utanáliggjandi gyllinæð.

viðbót 25.11.08 - 03:00 - Ég hélt endilega að Vasques sagði “fire in the hall!” þegar hún var að prófa sjálfvirku hríðskotabyssurnar, en að sjálfsögðu er það “fire in the hole!” - sem einfaldlega gerir þessa þýðingarvillu óafsakanlega! Ætla að grafa upp nafnið á þessum mannfjanda sem sá um þetta og mun nota það einsog annað fólk talar um fávita!

En árið tvöþúsundogátta virðist vera árið sem fyrrum hasarstjörnur rífa sig upp á rassgatið og koma alþjóð á óvart. Mér nægir að nefna RAMBO með Sylvester Stallone - sem er án efa ein allra besta myndin þetta árið sem mun vitaskuld ekki vera tilnefnd til verðlauna - en fær samt áhorfendaverðlaun fyrir PURE AWESOMENESS!!!

Nú ætlar hinn fjöritíuogátta ára gamli kikkboxer að sýna hvað í sér býr með myndinni JCVD, sem virðist vera sæmilega sjálfhverf en alveg gríðarlega skemmtileg mynd og gerð með það í huga að, fyrrum og nýjum (og þeir sem hafa aldrei hætt), aðdáendur geta haft gaman af henni og jafnvel þeir sem hafa aldrei verið hrifnir af verkum Jean Claude Van Dammes. Þarna er persóna hans brotin niður, tætt og rifin - gerður að skattsvikara, er í forræðisdeilu, orðinn gjaldþrota og að verða glæpamaður. Ég er alveg gríðarlega spenntur yfir þessari mynd.

Hvað með ykkur?

Tíser

Amrísk stikla

Alþjóðleg stikla