Skip to content

I. Kreppulausn

Í kjölfarið á þessu amfetamínverksmiðjubösti hef ég fengið að heyra orð sem ættu að vera stútfull af vandlætingu varðandi “það var nú aldeilis gott að einhver gerði eitthvað í þessum málum sem hafa plagað okkur öll frá því ég fæddist!” en eru einhvern vegin á þessa leið, með mínu skáldlega leyfi: “af hverju var verið að þessu? þetta var lítil verksmiðja sem hefði nú gefið dágóðar tekjur í þjóðarbúskapinn á þessu síðustu og verstu tímum!”

Virðist vera. Í fúlustu alvöru.

Einsog eitthvað dröggböst eigi eftir að fróa þjóðfélaginu?! Nei. Það sem vantar nú er pjúra fokking glæpon. Einhver Al Capone-týpa. Karakter sem fílar tott frá tveimur kynskiptingum meðan hann íhugar að taka 14 ára systur sína í óæðri endann ásamt hópi af öðrum og fær fyrirsögn varðandi það í Djévaff ef hann óskar þess því hann vill láta alla vita hversu agalega fokkdöpp karakter hann er, sem gefur honum svigrúm til að “sjá um” keppinauta sína. Og fólk mun, á sinn innsta og banal hátt, fíla það - ég var að vonast eftir því að hafa afsökun til að segja “rassgat” en mun hafa ágætar ástæður til að gera það á eftir svo ég læt eftirfarandi duga: í tætlur!

Það sem við þurfum er að nýta þessa lesti sem við höfum og fílum og gera Ísland að því skítapleisi sem okkur dreymir um að það sé. Bari opna næturlangt í hverju krummaskuði. Ópiumgreni með íturvöxnum magadansmeyjum. Hippabúllur er hafa dýrindissveppate frá öllum heimshornum á boðstólnum. Súludanstaði er bjóða uppá kampavín, kellingar og tuttugu grömm af kókaíni á tíuþúsund kall kvöldið fyrir hópa. Tannlæknastofur er hafa valkostina deyfingu og/eða lýsergíð þegar rifin er úr þér tönn. Kynæsandi klámmyndir með kynörvandi titla einsog:

Ungfrúin góða og hóruhúsið, Stella í hórdómi, Hórstofan, 69 á röngunni, Með allt á hreinu uppí rassgatið, Sadómasó Reykjavík, Vegghórur, Síðasta hóruhúsið í dalnum, Birnir og synir, Homminn flýgur og ekki sé minnst á gleðina er felst í því að koma með nýtt og glæsilegt nafn með viðskeytinu -líf : Kreppulíf, Þurrkuntulíf, Hommalíf, Lesbólíf, Tveirtittlingarírassgatiogtveiraðrirítussunnilíf og svo væri hægt að toppa þetta með íslensku klámepíkinni Göndulskviða.

Möguleikarnir eru endalausir. Og ég er eflaust ekki sá fyrsti sem hugsa þetta svona upphátt.

Eða hvað?

Samt sem áður þá á Þjóðin eflaust eftir taka alvöru glæpönum fagnandi er segja “Hey! Bentu á mig!” þegar fólk veltir vöngum yfir því hver skaut Geirmund og stakk líkinu útí hraun í staðinn fyrir hvítflibbana er komu okkur í þessi vandræði og gaula í kór “Ekki benda á mig!” með RíóTríó og sökudólgarnir, einsog frægt er orðið, vilja ekki að neinn bendi á sökudólgana.

Gemmér óforskammaðan og ófyrirleitinn gangster úr bíómyndunum enítæm. Það er auðveldara að fyrirgefa svoleiðis skýrum og skorinortum skítseiðum en tvítalanda lygamörðum sem eru drep í því opna sári sem er okkar íslenska samfélag á kúpunni. Að sjá þetta lið í sjónvarpinu er, svo ég vitni í góðan vin, einsog skítug klósett sem maður fær herpes af að horfa á. Því meir sem maður klórar sér, því verra verður það fyrir þig! Maður gæti svosem komið með eina skrautlega myndlíkingu og sagt að íslenzkt stjórnmálafólk er krónísk gyllinæð - að hunsa það gæti leitt til sýkingar. Í rassgatinu á þér.

Vonandi að einhver einn og alminilegur íslenskur mafíósi komi nú á sjónarsviðið en ekki einhverjar sögusagnir; eitthvað pukur og pískur um skrímsli í myrkrinu en er ekkert nema lítill, þunnur, skrjáfandi plastpoki lafandi á litlu greinarspreki í golunni um leið og augun venjast rökkrinu.

Í kaupbæti, því ég er svo gjafmildur andskoti, læt ég hér fylgja lagið Deluge Of Delusional Dreams með gleðisveitinni Melechesh.