Skip to content

Mig vantar vinnu!

Þrítugur einstæður karlmaður með rúmlega 9 ára reynslu í umönnun, aðhlynningu og liðveislu óskar eftir starfi á höfuðborgarsvæðinu. Er opinn fyrir öllu og er til í allt. Hvað sem er. Bring it on!

Er kurteis, vel að máli farinn, opinn, hugmyndaríkur, fljótur að læra og get aðlagast hverju sem er.

Starfssamningur minn rennur út 12. apríl, en þar sem ég er í einhverju limbói er varðar starfshlutfalli, þá get ég byrjað næstum hvenær sem er.

email: jarnfruin@gmail.com
gsm: 848-0941
Facebook


Mig langar til að missa minnið af vitfirru

Í alvöru, mig langar í alvöru til að upplifa það að tapa mér gjörsamlega í sirka tvö eða þrjú ár, því ég veit að margir, ó svo margir, óska sér að geta fokking tapa allri glóru og komist upp með það.

En mig. Fyrir utan stundarbrjálæði og “etanóleitrun” þá langar mig gjarnan og gjörsamlega verða bandfokkingbrjálaður, bara til þess að vita hvernig það er.

Af hverju?

Tja… af hverju ekki? Lífið einsog ég þekki það er ekkert sérstakt, nema maður skelli í sér smá KREISÍ!


Ólafur Þ. Hallgrímsson er kristinn og fordómafullur bavíani

Það birtist grein í Morgunblaðinu í dag, 20. mars, eftir einhverja prestdruslu að nafni Ólafur Þ. Hallgrímsson, sem reynir eftir afskaplega veikum mætti að leggja að jöfnu starfsemi Siðmenntar og siðblindu almennt og reynir að tengja saman bankakreppuna við húmanískar lífsskoðanir, trúleysi og gagnrýna hugsun.

Segir það þessum fávita ekki neitt að meirihluti þjóðarinnar var skráð í ríkiskirkjuna þegar bankakreppan gerðist? Ef hægt er að nota sömu víðáttuvitlausa röksemdarfærslu og þessi slefandi vanviti þá er allt eins hægt að segja að kreppan hafi hafist í ríkiskirkjunni, enda er því haldið fram í þeim ranni að þér verður vel umbunað eftir dauða þínum og þ.a.l. er þér bara nokkuð frjálst að gera hvað sem þig fokking langar í þessu lífi. Er þetta ekki glæsileg röksemdarfærsla?

Efast ekki eitt andartak um það að stór hluti ríkiskirjuprestapakksins eru eflaust sammála þessari grein enda virðist eina leiðin til sátta sem þessir ómenni kunna vera að tvístra þjóðinni og reyna útskúfa heilu hópana úr samfélaginu. Fordómafulla og kristna skítapakk.

Leiðin úr efnahagslægðinni sé að trúa á Jesús Krist?! Er það lausnin? Að leggjast á fokking bæn?! Felst lausnin í því að gera okkur enn meira ósjálfbjarga, óhugsandi, óalandi og óferjandi lúsera í lífinu? Vá, þvílík lausn.

Ef þetta er málflutningurinn sem við eigum von á frá ríkiskirkjunni… sjitt. Skera á þessi tengsl ríkis og kirkju sem fyrst, við græðum ekkert á svona forkastanlegum blóðsugum. Held að þessi lína hans Ólafs lýsi ríkiskirkjubákninu best:

Peningar bjóða græðginni heim, eru undirrót græðginnar, og græðgin verður aldrei södd, sama hve mikið hún fær.

Fimm milljarðir á ári og mikill vill alltaf meira.


Samskipti, ég bara skil ekki

Ég virðist eiga við vissa samskiptaörðugleika að stríða. Eða mér finnst það allavega. Minn aðalsamskiptamiðill er skrifað form og til þess nota ég gjarnan intervefinn, s.s. feisbúkk, blogg og spjallsíður, en ég get vissulega tjáð mig líka í töluðum orðum. Oftar en ekki finnst mér það vera betra.

Ég held að vandamálið felist samt ekki í netnotkunina, hún felst í símanotkun. Eða öllu heldur skort á símnotkun. Og svo viðhorfið gagnvart þessum tveimur samskiptamátum. Ég hringi mjög sjaldan í fólk. Veit ekki hvort að aðrir séu haldnir þeim kvilla - eða vana - að nota nær eingöngu internetið til að “hitta” og spjalla við fólk, en ég er allavega einn af þeim. Veit ekki hvernig það kom til.

En þó iða ég oft í skinninu við að hringja í fólk og heyra í því í þeim hugsanlegu hugleiðingum að hittast og spjalla saman í raunheimum. Vandamálið er, að ég veit stundum ekkert hvort ég megi það hjá öðrum en góðum vinum og ættingjum. Mér finnst ég nefnilega oft þurfa einhverskonar leyfi. Einsog ég sé sex ára. Láta vita á undan sér áður en maður hringir. Sem er - að mér finnst - alveg stórundarlegt viðhorf og verulega furðuleg þróun á tjáningarformi. Er það eðlilegt og nútímalegt að auki? Ég er með símanúmerið, hvað geri ég? Sendi SMS. Auðvitað! Ég get ekki fengið mig til að hringja í eitt símanúmer og þenja mig. Hvað er að mér?!

Þetta er líka óttaleg hræðsla við hið “ókunnuga” - maður hefur kannski spjallað við manneskjuna í nokkra mánuði, jafnvel örfá ár, en að heyra ókunnuga rödd í símanum. Sjittmar. Ég næstum fríka út við tilhugsunina, en fæ væna noju að horfa á þumalinn fyrir ofan “Hringja”-takkan á símanum. Eru fleiri svona fuglar einsog ég? Hvaðan kemur þessa skrípalega hegðun?

Örugglega frá öllum þessum hollívúdd-myndum.


Skilinn við Símann

Jæja. Eftir að hafa ítrekað fengið frekar háa reikninga síðan í desember, ekki látið mann vita á stafrænan né símvænan hátt að ég á eftir að greiða einhvern einn reikning, tvisvar verið drepið á öllu sambandi við umheiminn án þess að senda manni - í það minnsta - staðlað sms á borð við:

Á morgun slökkvum við á fokking síma- og netsambandi hjá þér! Múhahaha! Fokkjú lúði og fokkastu til að greiða reikningana þína! Hommi! Kær kveðja, Síminn.

Þá er ég loksins búinn að segja upp allri áskrift að þjónustu Símans og fært mín viðskipti til Vodafone. Loksins segi ég, enda hefði ég átt að vera búinn að því fyrir langa lifandis löngu. Í þrí- eða fjórgang hef ég þurft að drusla mér uppí greiðsluþjónustu Símans í Ármúla - enda þýðir ekkert að hringja í þessa starfsemi þar sem maður þarf að bíða í fokking símanum allt uppað klukkutíma - til að lýsa furðu minni yfir furðulegum reikningum. Hef þó lítið útá að setja varðandi greiðvirkni starfsmanna greiðsluþjónustu Símans við að leiðréttar þessar villur. En ein mistök hefði ég getað þolað, fjórum sinnum er þrem of mikið.

Og komonn! Ekki loka fokking símanum hjá manni fyrirvaralaust! Það er bara ókurteisi og dónaskapur og ekki sé minnst á hvað það er óþægilegt að vera fokking símalaus.

Bless, bless Síminn.

Lesið æsispennandi 3g-ævintýrið mitt:

I. VARIÐ YKKUR Á 3G NETLYKLI SÍMANS, VODAFONE OG NOVA!
II. ÖGN MEIRA UM 3G
III. 3G III: ÞRÍR GUÐMUNDAR


Bitri maðurinn

Ég var í tygjum við stúlku hér í Reykjavík síðan í september tvöþúsundogníu. Í janúar fór hún til Danmerkur í skóla og verður þar fram að sumri. Samband okkar var bara nokkuð gott, dálítið stirðbusalegt sökum aðstæðna minna í fyrrahaust, en engu síður ánægjulegt. Elskulegt jafnvel og gat oft á tíðum verið frábært. En, hún fór til fokking Danmerkur í skóla og verður þar í hálft fokking ár og þessi tími er fokking ömurlega lengi að líða og mér líður fokking ömurlega og verð þannig lengi.

Við “hættum saman” rétt áður en hún fór (með þá varnagla að þetta væri “opið samband”). Ég vill halda sambandi en hún virðist alltaf vera voða upptekin þarna úti og virðist ekkert hafa tíma til að tala við mig. Ég veit það ekki. Nú er bara liðinn alltof langur tími síðan við vorum í einhverju sambandi síðast og þegar þögnin er orðin svona óbærileg þá fer maður í tilfinningalegan vítahring og allt virðist stefna í algjört vonleysi, depurð og leiðindi. Andlegt óefni. Ekki sé minnst á vafasamar vangaveltur um hennar einkamál þarna úti.

Mín kvennamál er ekki uppá marga fiska. Ég er sjúklega feiminn og hlédrægur þegar kemur að hinu kyninu. Þessi persónueinkenni hafa einnig gert mig ansi bitran. Og öll mín sambönd hafa endað í einhverju gríðarlegu og ótrúlegu “mje”-i og einstök tilfelli af einhverju drama.

Það væri óskandi að við gætum tekið upp þráðinn aftur, en það er þessi fjandans óvissa - auðvitað - varðandi framtíðina, því ég veit ekkert hvað gerist þegar hún kemur aftur. Breytir því ekki að ég sakna hennar alveg ómælanlega mikið og óska þess innilega að hún hafi bara aldrei farið.

Eða allavega frestað þessu í hálft ár eða eitt.


Kafli X: Viðauki

Ég vill bara taka það fram að þessi tiltekna romsa - eða viðauki - beinist ekkert endilega og eingöngu á spurjandan. Gripin glóðvolgur við hvað? Við að neyta kannabis einhverntíman? Tja… fyrsta opinbera staðfesta tilfellið um það er 22. maí. Og hvað með það? Nei, svona í alvöru talað. Er fólk mikið að spá í það hvað aðrir eru að drekka, éta, reykja, sjúga og sleikja heima hjá sér? Ég skal viðurkenna það hér með, enn og aftur og til ítrekunar, að ég hafði efalaust neytt tiltekna tegund af ólöglegu vímuefni einhverntíman á tímabilinu ca. 1. mars til 22. maí (+/-) einu sinni eða oftar (+/-) - OMG - rúmlega 90 daga gluggi eða svo sem fólk getur notað sitt misfrjóa ímyndunarafl til að fylla inní. Hvað voruð þið að gera? Ég bara veeeerð að fá að vita það.

Þessi rammi sem ég hafði til að neyta vissan vafasaman vímugjafa var staðfest um 18:00 föstudaginn 22. maí með svotilkölluðu Quick-Tox-þvagprufuprófi sem framkvæmd var af #9702. Til vitnis voru tveir aðrir lögreglumenn er sáu væntanlega þegar hann fylgdi mér inná klósett, aftur á móti horfði númer nítíusjönúlltveir einn á mig pissa í bolla. Að þeim gjörningi loknum dýfði QT-spjaldinu ofaní hlandbollan. Zimzalabim. Svo var það staðfest aftur rúmlega 14:30-14:40, mánudaginn 31. maí, af sama manni og með sömu aðferð, en að vísu annar áhorfandi. Sem var ekki jafn spenntur yfir gullnu hlandbunusýningu minni líkt og vafasami kollegi hans föstudagseftirmiðdaginn rúmlega tveim vikum áður.

Þetta viðurkenni ég, svo ég spyr bara aftur til áréttingar: Og hvað með það?! Ég var ekki undir neinum áhrifum. Ég vísa í orð sameindalíffræðingins. Ég var þá þegar búinn að keyra í rúman klukkutíma á bilinu 90-100 kílómetra hraða frá Mosfellsbæ (fyrir utan Hvalfjarðargöngin, 70km/hraði) í mínum mestu makindum með einhverja hávaðatónlist í gangi, í blíðskaparveðri, ákveðinn, öruggur og vakandi í umferðinni, sem var frekar lítil þennan dag. Fannst mér og minnir mig.

Til að svara einum hjá Eimreiðinni - ja, svar og ekki svar - um hvað ertu að tala? Í alvöru? Leggst á heilann? Hvaðan kemur þetta rugl? Þetta lyktar af svo algjöru og gallsúru kjaftæði? Leggst þetta kannski á fitukirtlana í heilanum kannski? Hverfur aldrei? Eða rétt aftan við hnakkan á manni og svo tútnar hann út eftir mikla neyslu að maður þarf að tappa úr hnakkanum á 3 mánaða fresti, einsog fólk með vatnshöfuð. En, munurinn er sá, að þú getur drukkið vökvan sem safnast í þessu sérstöku THC-skinnpoka aðeins neðar við mænuoddinn sem hefur verið að þróast á mannverunni í þúsundir ára og orðið alveg bólufreðin mar! Hehe. Je. Tótallí.

Þó gæti verið að þessi staðhæfing  ”að THC leggist á heilann” - en leggur daunillur mýtufnykur af þessu rugli - að einhvermegin beint eða óbeint er verið að vísa í THC-móttakarana, og að það eru sérstakir THC-móttakar í heilanum á manni hlýtur það að vísa í dálítið sérstakt. Að það hefur þróast sérstakur THC-móttakari í heilanum á okkur! Og þessi þróun hófst ekki árið 1963 eða þar um kring. Við erum væntanlega að tala um tugþúsndir ára? Tugmilljón ára? Vattever. Hippa Sapiens? Að þetta gæti allt eins verið ein eðlilegasta neysluvara sem mannkynið þekkir ásamt mat og drykk.

Áhrif eftir hampneyslu vara vanalega í 3-5 tíma. Mælt er með því að einstaklingar sem eru undir áhrifum áfengis sofi eða hvíli sig í minnst 12 tíma áður en farið út að aka. Samkvæmt mínum mjög svo ósamhæfðu fregnum þá er mælt með því að aðilar sem neyti kannabis haldi sig helst heima og aki ekki bíl í minnst tvær vikur. Mánuð eða sex vikur. Eða þrjá daga, eða lengur, eða skemur. Ég satt best að segja veit það ekki. Eða eitthvað sem hentar viðkomandi lögreglumanni.

Það var nákvæmlega ekkert aksturslaginu mínu. Ekki neitt.  Fyrir utan að stóla á minnið mitt og #9702, þá fleygi ég fram til sönnunar þessari staðreynd: Frá rúmlega 15. ágúst til 26. desember 2009 keyrði ég til Fellsenda frá Reykjavík (í einu tilfelli næstum beint frá Hornafirði til Fellsenda, s.s. rúmlega 600 kílómetra á einum degi) og frá Fellsenda til Reykjavíkur aðra hvora viku. Ég man ekki eftir einu tilfelli frá því tiltekna tímabili að hraðamyndavél hafi smellt af mér mynd, að ég hafi keyrt útaf, keyrt á, rennt mér eftir gangaveggjunum í Hvalfjarðargöngnum með þartilgerðu neistaflugssýningu eða neitt annað athugavert eða saknæmt. Nema. Þetta. Eina. Tilfelli. Sem. Var. Algjörlega. Óþarft. Embættisverk. Punktur.

Var einhverjum í þessu samfélagi gerðir greiði með aðgerðum þessa tiltekna lögreglumanns? Ég er varkár og öruggur bílstjóri. Ég á það til að klúðra oggupínuponsusmá hlutum er tengjast akstri, s.s. að stressast stundum upp í umferðinni í stutta stund, drepa á bílnum á ljósunum, leggja af stað í þriðja gír, og eitthvað svoleiðis smálegt - varla telst það saknæmt - en það er afskaplega, afskaplega sjaldan og langt á milli og afskaplega, afskaplega langt síðan að ég hef lent í einhverju sem gæti talist alvarlegt.

Halló! Afsakið endurtekningarnar, ég þreytist það líka smá: Tvisvar stöðvaður fyrir of hraðan akstur. Tvisvar á tíu ára tímibili! TVISVAR! Ég er ekkert agalega góður í reikningi, bara það sem ég lærði að mestu í grunnskólanum, en þar lærði ég til dæmis að talan tveir er voða, voða lág tala, miðað til dæmis við… tja, þrjúþúsúndsexhundruðogfimmtíu, og jafnvel er talan tveir ennþá lág ef við deilum þessari stóru tölu með tölunni tveim: átjánhundruðtuttugufimm. Og svo aftur (912,5), og svo aftur (456,25) og svo aftur (228,125).

Eru fleiri hér á “radarnum” hjá lögreglunni? Ég bara spyr. Er þetta almenn stefna hjá einstökum hópum (eða sellum) innan lögreglunnar? Einhverja svipaða hræðslustefnu gagnvart vissum kimum þjóðfélagsins einsog hjá einhverjum dæmigerðum hryðjuverkasamtökum? En skilgreining yfirvalda á hinni almennu og opinberu stefnu margra hryðjuverkasamtaka er að vekja upp ótta og hræðslu hjá almenningi með óttafengnum aðgerðum.

Varla ætlar lögreglan að líða það að vera líkt við hryðjuverkasamtök? Ha? Þá væri ekki óvitlaust að hætta að haga sínum seglum einsog Al-Qaeda-skútan. Slaka aðeins á með bensíngjöfina, hægja jafnvel á sér og kannski athuga hvert ferðinni er heitið, því lögreglan stefnir á múrvegg af mannréttindabaráttu með sínu háttalagi og brjálæði. Allavega er þetta ekki leiðin að hinu ásættanlega þjóðfélagi sem vel allir gætu lifað sæmilega sáttir í. Hið ásættanlega samfélag er eitthvað líkt útópísku hugmyndum yfirvalda um norrænt velferðarkerfi, plús extra áherslu á almennt umburðurarlyndi, upp að vissu marki, auðvitað,(morð, líkamleg, andleg misnotkun, nauðg, þjófnaður og meiriháttar skaði gagnvart öðrum borgurum lýðræðisins verður væntanlega ekki vel liðið).

Afsakið stóryrðin og ofsóknaræðið fyrir hönd okkar allra - sirka 40-50þúsund - sem neytum kannabis af og til og stundum oftar (þ.e. ef marka má þessar tölur er segir að Þórarinn Tyrfingsson áætlaði árið 2004 að fjöldi kannabisneytanda væru á bilinu 30-45þ.manns, sem neyttu þess aðeins einu sinni og/eða oftar á ári, væntanlega búið að fjölga síðan þá svo má einnig skoða þessa umræðu frá 2004) kynnið ykkur lögin og passið ykkur.

Þetta gæti meira segja verið afskaplega hófleg tala, við gætum verið 100.000. Ég er temmilega bjartsýnn sem jaðrar við svartsýni hjá sumum að halda að á bilinu 10-20 þúsund manns neyta hamps á einhvern hátt mjög sjaldan eða oft á ári. En mér finnst þessar vangaveltur um fjöldan vera dálítið merkileg, einnig hvað kannabis er að verða frekar stór hluti í þjóðfélagsumræðunni - oftast á neikvæðu nótunum að vísu og mjög sjaldan að ígrunduðu máli.  Flestir ættu að taka eftir því að þetta er ansi algeng hegðun - að neyta kannabis þ.e.a.s. - og ætti - að mínu hógværa mati - að heyra undir almenn mannréttindi og heilbrigðismál. Getur Dóms- og mannréttindamálaráðherra tekið afgerandi afstöðu í þessu málefni? Ef til vill og vissulega. Hugsanlega eitthvað snöggt og skorinort, og íslenzkt:

Já, við ætlum að fokka ykkur upp. Nei, þetta verður aldrei til umræðu á jafnréttisgrundvelli. Fokkið ykkur, fokking hippar! Og það sem ég sagði þarna vorið 2009, ég var að fokking grínast þarna fíflin ykkar! O.G. Ragga Át.

En kommonn, af hverju er neysla kannabis orðin af einhverju gríðarmáli eina ferðina enn? Við erum kannski að tala um tæplega 50 þúsund manns? Varla er allur þessi fjöldi einhverjar atvinnulausar síðhærðar og skeggjaðar steríótýpur sem ganga dagsdaglega um í slopp og náttbuxum og eru á bilinu 30-40 ára? Spila kannski keilu við hvert tækifæri? Leitandi af teppinu sínu? Segja “meeelur” og “miiiskilninguuur mar!” rosalega oft? Möguleikinn að allt þetta fólk eigi eftir að leiðast útí neyslu töluvert sterkara og hættulegra efna eru varla mikið meira en fólk sem dílar við áfengisvandamál, fjárhættuspilavandamál o.s.frv. Ef marka má þennan greinarstúf þá eru rúmlega 2000 innlagnir inná SÁÁ árlega. Af þeim um 200 yngri en tvítugt og um hundrað af þeim sem á við vímuefnavandamál að stríða. Ein saklaus spurning: hversu áreiðanlegar eru þessar tölur? Annars, ef þetta reynist vissulega satt, þá hef ég bara þetta að segja:

Flott. Gott hjá þessu fólki að leita sér hjálpar við sín vandamál. Bara glæsilegt og þið hafið allan minn stuðning, ef þið viljið þiggja hann. Vonandi að sumir hafi hætt þessu alfarið og lifi bara eðlilegu lífi og vonandi að aðrir hafi bara náð að stjórna sinni neyslu í kjölfarið. En, þá erum við enn með einhverstaðar á bilinu 18-48 þúsund manns sem telja sig ekkert endilega þurfa sérstaka aðstoð við sína neyslu - einstök frávik, vissulega - en flestir eru væntanlega starfandi, afla tekna og borga skatta.

Einhvernmegin hlýtur þetta þjóðfélag að halda sér gangandi. Ekki nema… að neysla kannabis hafi ollið þessu gríðar fjárhagslegu þjóðarhagkerfistjóni. Að allir þessir bankakónar og pólítíkusar voru alveg bólufreðnir… hehe… jámar… gjössamlega taðreyktir bara að tala um gjaldeyrisviðskiptahallavaxtarverðbólguprósentu og annað fjárhagssatanískt… hehe. Jámar, það væri geggjað! Og alltaf kúkandi uppá bak.

Minnir mig á allan niðurganginn sem er í grein frá Félag íslenskra fíkniefnalögreglumanna. Það er alveg stórundarlegt hvað greinin er full af skít og niðurgangi. Ég mana ykkur, lesið þessa gríðaráhugaverðu grein er heitir Skaðleg áhrif kannabisefna á fíknó punktur is sem nálgast má hjá fíknó punktur is. Hversu mikið í þessari upptalningu um fráhvörf eða einkenni á til dæmis við langvarandi þreytu? Flensu? Streitu? Kvef? Ýmis veirueinkenni? Þögull en sársaukafullur sársauki? Ýmsa geðsjúkdóma? Ofnæmiseinkenni?

Þetta getur átt við allt þetta. Og hvað með það? Ó nei! Drengurinn minn er með niðurgang og nefrennsli! HANN HEFUR REYKT MARÍJÚANA! Nei, nú er mér nóg boðið og ég hringi sko í lögregluna og segi þeim frá, bið þá um að koma og með fíkniefnaleitarhund! Hingað og ekki lengra. Þarna fór hann yfir strikið! Og þess háttar hysterísk viðbrögð frá móðursjúkum einstaklingi sem heldur að ávítur frá lögreglunni eigi eftir að leysa eitthvað.

Ég skal taka þetta “vandaða” verk frá Félagi íslenskra fíkniefnalögreglu almennilega fyrir síðar meir hér á þessu bloggi. Segjum mars? Eða… apríl kannski? Maí, ef til vill? Sjáum til. Einhvern tíman á næstunni. Þetta er bara eitthvað svo hroðvirknislegt og illa uppsett grein að ég fæ í magan á því að lesa þetta. Uss, ég held ég sé að fá niðurgang.

En, varðandi hysterísk viðbrögð: Afleiðingarnar af svoleiðis “greiðum” og “kurteisisheimsóknum” geta orðið verri samfélagsleg brennimerking og óþarfa aðför að þinni æru, sæmd og heiður - ef ég gerist svo frakkur í orðskrúðanum - en það að viðurkenna almennt fyrir öllum sem þú þekkir að þú sért samkynhneigður kaþólikki. Ég meina, að þú neytir kannabis.

Verður þetta kannski viðlíka algengt eftir fimm til tíu ár að kalla einhvern “djöfulsins fokking hippi mar!” og að kalla einhvern “djöfulsins fokking hommi mar!” er nú og hefur verið undanfarin þrjátíu ár eflaust. Lengur jafnvel.

Hvernig áhrif á það að hafa að taka einhverja einstaka aðila fyrir, t.d. á vinnustað, nú eða bara á skólalóð, og leyfa öllum í kring að hía á þá? Ég kannast við það úr minni æsku í barnaskólanum. Einelti eða eitthvað svoleiðins nýmóðins. En einelti varð ekki tískubóla fyrren uppúr 1995 og stóð í tæp tíu ár. Efalaust var átak: Eineltislaust Ísland árið 2000! Ah… gömlu góðu dagarnir, þegar allt átti að gerast árið 2000.

Einelti, já. Það kallast það. Þegar tiltekin einstaklingur - sem er í nöp við annan einstakling/mannkima sem hagar sér á vissan hátt eða hefur vissar skoðanir eða er á einhvern annan hátt eitthvað öðruvísi eða afbrigðilegur, helst á skjön við einhverja hugsanlega “samíslenzka” hegðun - ræðst að öðrum með óþægilegum aðsúgi sem viðkomandi getur varla rönd við reist. Stundum fær gerandinn fleiri með sér sem eru með svipaðan þankagang og/eða ranghugmyndir, eða lætur að öðru leyti vel að stjórn og tekur við skipunum. Jú, eitthvað svona kannaðist maður við frá vissum nemendum í barnaskóla. Nema upphafsmenn eru ekki nemendur í þessu tilfelli, heldur stjórnendur vissra stofnana og lögreglan. Og þessar aðfarir í þessu verulega auma og ónauðsynlega fíkniefnastríði eru ykkur hamphaterz að nær öllu leyti til skammar - nær öllu leyti segi ég, því auðvitað eru til frávik þar sem þetta gerir eitthvað eilítið og alvöru gagn.

En ég skal reyna draga úr pillum mínum gagnvart einkennisnúmeri 9702 og ég skal þá einbeita mér að því að tala um “einstaka atburði lögreglunnar á [einhver landshluti] við/í/á/frá [sveitafélag]“.

En, já. Ég tek þessa grein frá fíknó og ræði betur um hana síðar. Ráðist á rökin mín einsog brjálaðir rottweilerhundar. Eða dragið eitthvað ómerkilegt úr ræsinu til að kasta í mig. Eða… [einhver ómerkileg en þó hnyttinn tilvísun í epízka rababarabattl gærdagsins]. Eða eitthvað.


Guðmundur Hjörvar Jónsson #9702

Þið sem hafið lent í honum Guðmundi Hjörvari Jónssyni lögreglumanni á Borgarnesi (hefur verið víða, en flæmdur burt útaf “vandamálum”), lögreglunúmer 9702, KUNN LÖGREGLUBULLA, endilega sendið mér bréf til mín eða þartilgerða yfirvalda. Hann er dökkhærður, hávaxinn, ca. 185 á hæð, útstæð eyru og sterklega byggður. Passið ykkur á honum, hann er vís til alls. Stórhættulegur andskoti.


Kafli X: MÁLALOK?

(framhald af þessu)

Jæja, ætli það sé ekki kominn tími til að slútta þessu ævintýri í bili. Þó er ýmislegt sem vekur upp furðu og þar af leiðandi örfáar spurningar.

Eftir að hafa rætt við tvo lögfræðinga, einn lögfræðinema sem er að klára masterinn og svo hæstaréttalögmann er niðurstaðan sú að ég gat ekki komist hjá því að skrifa undir þessa sektargerð þann 4. febrúar síðastliðin, sem þýðir að þetta færist í sakaskrá: akstur undir áhrifum fíkniefna - og verður þar næstu þrjú árin eða svo. Þegar skriffinskan í kringum það verður klárað þá, voíla, prestó, zimzalabim; hefur mér opinberlega verið refsað fyrir eitthvað sem ég gerði svo sannarlega ekki. Fyrir utan að vera ekki með ökuskírteini. Ég hefði kannski gúdderað það.

Engu skiptir hversu hroðvirknislega þetta mál var unnið, ekki heldur að lögreglumaðurinn segir ósatt í sínum skýrslum, hvernig komið var fram við mig eins og ég væri bona fide glæpamaður og að ég hafi ekki verið upplýstur um eitt né neitt varðandi þessi mál og hvort það hafi verið eitthvað mál til að byrja með. Það skiptir ekki heldur máli að ég hafi verið allsgáður við akstur. Þetta hefur Hæstiréttur nýlega staðfest:

Þvagprufa með einhverju ólöglegu niðubrotsefni er metin hærra en blóðprufa með engu (eða engu mælanlegu magni af) ólöglegu niðurbrotsefni!

Sko, hér er smá líffærafræði fyrir leikskólabörn: þvag, einsog skítur, er úrgangur og drasl. Og allt sem finnst í þvagi er meira drasl, eða “niðurbrotsefni”. Það er ekki einsog ég hefði getað pissað uppí munninn á einhverjum fávita - bara einhvern handahófskenndan fávita klæddan í lögreglubúning frá Borgarnesi með einhverri handahófskenndri tölu (best að pikka inn eitthvað af handahófi) 9702 (þvílík tilviljun!)  - og viðkomandi hefði orðið uppdópaður af eiturdópsniðurbrotssýru. Það virkar ekki svoleiðis, það eina sem hefði gerst er að viðkomandi hefði fengið hland í munninn. Ég veit ekki hvort ég hef tekið það fram almennilega en, svo það komi skýrt fram: ég var allsgáður við akstur og það fannst ekki mælanlegt magn af kannabis í blóði.

Hver er lógíkín? Nú, að refsa fólki á einhvern hátt fyrir að neyta kannabis og annarra vímuefna. Það skiptir engu máli að þú hafir verið allsgáður við akstur. Og þetta hef ég frá hæstaréttalögmanni. Það sem gerir þetta enn furðulegra er að stuttu áður en ég lendi í þessari aumkunarverðu lögreglubullu þá var haft eftir Dóms-og mannréttindaráðherra í Fréttablaðinu eitthvað á þá leið að yfirvöld ætla sér ekki að eltast við eða refsa þeim sem neyta kannabis. Annað kom á daginn.

En sökum þessa undarlegu afstöðu hæstaréttar þá er varla séns að ég geti leitað réttar míns - hér á landi allavega - jafnvel þó á honum sé brotið. Nema Ragna Árnadóttir sjái ærna ástæðu til að ógilda þessa sektargerð. Því þrátt fyrir nokkra meinbugi í starfi þá virðist hún vera sómakona, kvenskörungur og drengur góður, í allra elstu og íslenzkri merkingu þeirra orða.

Hvernig er hægt að ætlast til þess af fólki eldra en 18 ára sem hefur bílpróf að það eigi bara alls ekkert að keyra í allt að sex vikur eftir að hafa neytt kannabisefna? Hverskonar vitfirra er það eiginlega? Það eru ekki allir sem hafa aðgang að strætó og varla fer maður að hringja í vinnuna til að segja “Nei, því miður, ég kemst ekki heldur í dag því það eru þrjár vikur síðan ég neytti kannabis og ég get bara ekki tekið áhættuna á því. Þú hlýtur að skilja.”

Ég átta mig ekki á því hvað þjóðfélagið græðir á því að hafa opið fyrir þann möguleika að gera heiðvirt vinnandi fólk sem neytir vafasamra vímugjafa af og til að einhverjum glæpamönnum. Allavega ómaklegar tilraunir til þess líkt og ég lenti í. Þurfum við í alvöru fleiri glæpamenn? Er það kannski atvinnuskapandi? Ég veit það ekki. Blóðrannsóknin sjálf kostaði ca 64.000 kall. Sektin er 75.000 smakkers. Ekki séns að ég borgi brúsan og sektina. Frekar tek ég nú bara sex daga samfélagsþjónustu eða sex daga gæsluvarðhald. Kannski bara í sumarfríiunu mínu? En á móti kemur að ég eða einhverjir aðrir sakleysingjar munu hugsanlega eiga erfiðara um vik með ýmislegt; t.d. að fá atvinnu, halda í atvinnu, eiga í erfiðleikum með að ferðast erlendis og ekki sé minnst á mannorðsmissi og fjárhagslegt og tilfinningalegt tjón.

Mér finnst þetta auðvitað ekki vera réttlát, en réttlætið hér á landi snýst ekkert endilega um “réttlæti”. Það snýst um nógu fokking mikið ríkidæmi. Ef ég væri ríkur, þá hefði ég líklegast getað a)látið þetta mál hverfa eða b) reynt það almennilega fyrir dómi. Grunnkostnaður við að fara í almennilegt einkamál er um hálf milljón. En, nei, ég get það ekki útaf þeirri staðreynd að ég er bara alls ekki nógu ríkur til að standa í svoleiðis. Þess vegna fær svona óréttlæti að viðgangast. Allavega um sinn. En því fleiri sem láta í sér heyra, því betra og því fyrr er hægt að gera útaf við svona óþarfa óréttlæti. Svona aðfarir og asnaskapur er algjörlega ótækt í svona litlu þjóðfélagi.

Það er vissulega óskandi að þessi saga mín muni breyta einhverju innan stjórnsýslunnar, og kannski, bara kannski, mun hún gera það. En ætli það þurfi ekki meira til en sæmilega góða og ágætlega vel framsetta sögu, og hvað sem þetta “meira” verður verður væntanlega algjört streð. Mér fannst bara mikilvægt að koma þessu á framfæri, enda hefur þetta haft óbætanleg áhrif á mitt líf og vonandi að þetta verðir víti til varnaðar saklausra einstaklinga sem lenda í klónum á kunnum lögreglubullum einsog Guðmundi Hjörvari Jónssyni, #9702 - einnig kallaður Gummi handalausi, og er af Skaganum.

Er þetta búið? Ekki alveg:

Fylgist með í framtíðinni þegar anarkóbóhedónistinn fer í mál við ríkið.

Ég þakka áhugasömum fyrir áhugasaman lestur og það væri ekki amalegt - en alls ekki nauðsynlegt - ef þið eruð aflögufær að kannski veita mér nokkra hundraðkalla á rkn. 0101-26-017909, kt. 250979-5099. Þigg líka bjór ef þið þekkið mig á pöbbnum. Það fór smá vinna í þennan texta og svo mun það eflaust hvetja mig til að skrifa meira ef fólk hefur áhuga á því sem ég hef stundum að segja.

Góðar stundir.


Kafli IX: VIÐVÖRUN!

(framhald af þessu)

Rétt einsog sumir alræmdir níðingar, nauðgarar og barnapervertar eru nafngreindir í fjölmiðlum, þá tel ég það bara nauðsynlegt að varað sé við þessum lögreglumanni.  Það er nefnilega eitthvað meira en lítið bogið við hann.

Ef þú ert stöðvaður  af tilefnislausu í grennd við Borgarnes af Guðmundi Hjörvari Jónssyni, lögreglumaður #9702 og telur þig kannski vera með einhver vímuefnaniðurbrotsefni í þvagi, en ert að öðru og öllu leyti allsgáður við akstur, þá skaltu gera eftirfarandi: ekki segja neitt né svara neinu. Ef hann skipar þér inní lögreglubíl, spurðu af hverju. Allt annað er frelsissvipting. Óskaðu eftir verjanda eða lögfræðing hið snarasta ef hann færir þig niður á stöð. Ef þú ert handtekin/n, óskaðu eftir því að hringja í vin eða vandamenn til að láta vita af þér, það er þinn réttur, en það sem þessi maður er þverari en þroskaskertari þráhyggjusjúklingur, þá er hann vís til að neita þér um þá ósk, en hann þarf að rökstyðja það en það sem rökhugsunin hans nær ekkert lengra en “dóp eh vont, já, fólk sem prófah dóp, vondiiiih”. Þó ég prófaði það ekki á sínum tíma en hefði auðvitað átt að hafa vit fyrir, en það er að ítreka eftir lögfræðing/verjanda. Ef hann óskar að þú “látir í té þvagsýni” neitaðu og heimtaðu að ræða við lögfræðing.

En og aftur, hann heitir: Guðmundur Hjörvar Jónsson, lögreglunúmer 9702.

Ég hvet alla sem hafa lesið mína sögu og hafa lent í þessum manni að koma með sínar reynslusögur af honum. Þessi maður á ekki skilið að vera með nein völd.

Burtséð frá því hvaða missterku skoðanir þið hafið á kannabis - eða hamp - afurðir þess og neyslu - þá er hlutur #9702 að þessu máli mjög sérstakur. Nokkrar spurningar sem ég hyggst senda á viðeigandi aðila - og ef lesendum dettur í hug fleiri spurningar, endilega viðrið þær í athugasemdakerfinu:

  • Var ég undir einhverju sérstöku eftirliti?
  • Var látið vita af einhverjum ökumanni á silfurlituðum steisjonbíl af árgerðinni 2003 að aka um þjóðveginn og vakti töluverðar grunsemdir sveitunga fyrir að keyra á grunsamlega löglegum hraða?
  • Grunaði honum mjög sterklega að ég væri að díla dóp í Dölunum?
  • Fékk hann eitt af sínum “trademarked police hunches” og fann sig knúinn til að stöðva mig sökum þess að það var ekkert að aksturslaginu mínu?
  • Hvað fær lögreglumann til þess að taka það fram í einfaldri beiðni um lyfjarannsókn að ökumaðurinn sem hann “stöðvaði við Seleyri klukkan 14:32″ væri “kunnur fíkniefnaneytandi”? Hvað lá að baki þessum orðum?
  • Gæti verið að hann hafi gúglað “Þórður Ingvarsson” og “kannabis” áður en hann kom í dalina - heimahaga sína - og haft einhverjar einkennilegar hugmyndir um mig og mína persónu?
  • Er maðurinn á einhverjum sérstökum lyfjum?
  • Eru það eðlilegir starfshættir lögreglunnar að láta “sakborninga” ekkert vita hvort það sé einhver kæra á leiðinni? Og ef það er kæra í bígerð eru það eðlilegir starfshættir að láta samt ekkert vita?
  • Og af hverju var hann ekki búinn að óska eftir þessu sakarvottorði fyrir langa lifandis löngu? Bréfið frá skrifstofu ríkissaknsóknara í Reykjavík er dagsett “27.08.2009″ en beiðnin hans Guðmunds er ódagsett, hvernig stendur á því? Kæri ríkissaksóknari, hvenær óskaði Guðmundur Hjörvar Jónsson, kunn lögreglubulla með einkennisnúmerið #9702, eftir að fá afrit af voru sakarvottorði?

Svör óskast.

Ég ítreka mína viðvörun: Passið ykkur á honum. Í honum býr skítlegt eðli.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)


Kafli VIII: DÓLGUR, DÓNI, BJÁNI OG BULLA

(framhald af þessu)

Ahh… Nú verð ég bara aðeins að pústa, en ég hef reynt að hemja mína reiði í hvert sinn sem lögreglunúmerið 9702 birtist á skjánum. Ég legg nefnilega fæð á þann mann sem ber þá tölu. Svo hér eru persónuleg - en opin - skilaboð til þín herra lögregluþjónn:

Kæri Guðmundur Hjörvar Jónsson, mikið ósköp væri gaman - þegar þú munt fokka allhressilega upp í starfinu þínu - að sjá þig enda sem Securitaskassadama á næturvöktum hjá 10-11 í Stúdentaíbúðarhverfinu. Ég mundi verzla þar á hverju kvöldi sem þú værir á vakt og kaupa tvo flautusleikjóa, einn handa mér og einn handa þér. Ég mundi kannski segja “Sjúddu á þessu góurinn”, allavega einu sinni, kannski í fyrsta sinn.

Ó, Guðmundur Hjörvar Jónson lögregluþjónn #9702, þó óska ég þess einna heitast að leiðir okkur munu ekki mætast aftur, allavega ekki í bráð. En ef það gerist í þínu umdæmi þá mun ég umsvifalaust taka upp símann og hringja í alla þá lögfræðinga sem ég hef rætt við síðan 1. júní 2009 og fokka þér lagalega upp. Ef ég hefði vitað það fyrirfram, er ég hitti lögregluþjón #9702 frá Borgarnesi í fyrsta sinn á Fellsenda, væri eltihrellir og eineltisbulla sem fyrirlítur fólk sem fylgir ekki “viðteknum” samfélagslegum normum þá hefði ég tafarlaust hringt í lögregluna á Búðardal og lögfræðing.

En, onei. Ég gerði ekki ráð fyrir því hvað þú - Guðmundur Hjörvar Jónsson, lögreglumaður númer 9702 hjá lögregluembættinu í Borgarnesi - værir með svo ofblásna réttlætiskennd að hún getur mögulega eyðilagt þitt litla líf og jafnvel orðið manni að óbætanlegu andlegu tjóni. Þú virðist vera með svo alvarlegar ranghugmyndir um venjulegt fólk, sérstaklega þau sem neyta kannabis í góðu hófi og það getur varla verið að þú gangir heill til skógar miðað við hvernig þú komst fram við mig.

Ég má til með að taka það fram að ég hef næstum eingöngu heyrt miður góðar sögur af þér og þínum störfum, sem ég fer ekkert nánar útí til að forðast að dylgja eitthvað frekar. Jú, kannski aðeins smá. Mig grunar sterklega að þú sért ekkert sérlega vel liðinn meðal samstarfsmanna, svona ef marka má það að þú mætir einn í ræktina en hinir í hópum. Skilst einfaldlega að þú sért bara ekkert vel liðinn yfirhöfuð neinstaðar, og kannski fílarðu það bara. Finnst það bara ógeðslega töff. Dreymir eflaust um að verða einsog Clint Eastwood í Gran Torino. Mig grunar þetta rétt einsog þig grunaði að ég væri “kunnur fíkniefnaneytandi.”

En samt, í fúlustu alvöru. Miðað við hvað ég hef heyrt af þinni persónu tel ég mjög sterkar líkur á að þú hafir haft horn í síðu minni sökum þess að þú hafir ekki fundið neitt alminilega bitastætt og saknæmt í mínum fórum í þessari fíkniefnaleit á Fellsenda. Ég hef verið með hreina sakaskrá og skilað mínu til samfélagsins öll þau ár sem ég hef lifað hér. Og líkt tröllin í sögubókunum, varðstu eflaust alveg brjálaður… inní þér… þegar þú sást mig aftur, keyra í átt að Borgarnesi þar sem ég var á leiðinni í vinnuna.

Einsog ég hef áður komið ögn að, kæru lesendur, en það sem Guðmundur sagði í herberginu mínu á Fellsenda hefði átt að hringja einhverjum viðvörunarbjöllum um hversu skítlegt eðli þessi maður hefur að geyma, er hann sagði:

Já, svo þú hefur gjörsamlega sloppið undan radarnum frá okkur.

Gummi handalausi - einsog hann er víst kallaður - hafði einhverjar fyrirfram mótaðar hugmyndir um mig og mína persónu eftir að hafa hitt mig aðeins einu sinni. Gruna ég jafnvel að hann telji mig vera einhvern gríðarlegan glæpon úr stórborginni - að vinna láglaunastarf á dvalarheimili fyrir langgeðsjúka einstaklinga lengst útí sveit. Eflaust að fela mig frá löggunni. Maðurinn hafði - og hefur hugsanlega innst inni enn - líklegast þá heitustu ósk að ég væri virkilega alræmdur bandíti og sálsjúkur eiturlyfjasali sem hefur komist undan lagana vörðum með ýmsum klækjum og klókabrögðum og aðeins hann - GUÐMUNDUR HJÖRVAR JÓNSSON SÉRLEGUR VERNDARI LAGANA OG RIDDARI RÉTTLÆTISINS- getur stöðvað mig áður en ég valdi hugsanlega óbætanlegu tjóni í hinu viðkvæma samfélagi í Dölunum ekki langt frá Borgarfjarðarsveitina en íbúar þar hafa lifað einsog blóm í eggi þar til ég - ókunnugi maðurinn - mætti á svæðið. Eða kannski áleit hann sig vera svaka gangsta og rappaði í löggubílnum meðan hann var að keyra á eftir mér?

Jó, jó. Hvað sé ég hér?
Einhver ókunnugur heimalingur.
En ég kannast þó við smettið!
Hey, heyr! Ég man það núna!
Er þetta ekki hann?
Kauðinn sem slapp undan radarnum?
Moðerfokking barbarossin atarna?
Á silfurlituðu dópdrossíunni þarna?
Doddi dóp! Hann er þarna dílerinn í Dölunum
drævandi á steisjonbíl eflaust með skottið fullt
af ólöglega ræktuðum grænum bönunum.
að fara -
ógna okkar fjölskyldugildum
ræna börn okkar æsku
hóta ykkur öllu illu
Líklegast sendir hann á ykkur handrukkara
sem mun koma
og brjóta
og bramla
og fokka ykkur upp
Ég þekki fokking hardkor pleijes þeréséðá
Svo ég veiti honum harkalega eftirför
Ég er O.G. Hjörvar
ekkert fær mig stöðvað
að uppræta
þjóðfélagsarfan
engin fokkar
í mér
eða minni vesstu sveit
né mínu hörku krú
Set á kóða þrjú
Fokking blikkblikk lögguljósin
Og fokking stöðva Dodda Dóp
Við Borgarnesbrúna
Hann fer í bílinn minn án mótþróa
En ég er gangsta og ég gæti
Poppakappírassinn á
Hvaða pleijer sem fokkar í mér.
Ég er O.G. Hjörvar
ekkert fær mig stöðvað
að uppræta
þjóðfélagsarfann
engin fokkar
í mér
eða minni vesstu sveit
né mínu hörku krú
Slekk á kóða þrjú
Ég er Guðmundur Hjörvar
Jó, jó Jónsson
Lögregluþjónn
Níu sjö nú-núnúnú núll tveir-aah
Réttlætiskennd, hún örvar
Fokksmáísannleikann
Ég er gangsta, ég veidda
Blikkblikk og blingbling
Bangbang og gangbang.
Vantar smá flæði, en vaddafokk.
Þetta eru engin geimvísindafræði
Hundurinn Hjörvar át. Jó.
Jó!

Ég hvet ykkur sem vilja og geta að taka þennan aumkunarverða rapptexta, pimpa hann upp og gera rapplag.

Maðurinn vissi varla hver ég var, hafði einhverjar hugmyndir hvaðan ég var að koma, eflaust ekki viss hvert ég var að fara og fyllti svo eflaust frjálslega inní hvað ég væri ef til vill að fara gera. En hann þekkti mig ekki rassgat og hafði ekki einu sinni fyrir því að athuga að einhverju leyti fyrren í fokking ágúst?!

Ég er ættaður úr fyndna og friðsamlega gáfumannagenamenginu frá Öræfum í Austur-Skaftafellssýslu. Það fokkar enginn svona í einhverjum frá South-East-Coast-Country Posse og kemst upp með það. Einnig á engin að láta neinn komast upp með svona hegðun til langtíma. Má til með að taka fram að Öræfingar eru á vinalegu nótunum við Suðursveitunga (Eða Deep-South-Side Cribs) sem nær allir - niðjar og ömmur þeirra - eru afskaplega lögfróðir og vinalegir einstaklingar. Af hverju í ósköpunum varstu að fokka svona í mér? Af hverju léstu mig ekki bara í friði og hélst áfram þinni “hefðbundnri eftirlitsferð”? Hver veit, þú hefðir getað hindrað umferðarslys - hvar sem það var - ef þú hefðir haldið áfram þína leið. Þ.e ef þetta umferðarslys átti sér virkilega stað.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)


Kafli VII: LYGARI OG LÖGREGLUÞJÓNN? EKKI GÓÐ BLANDA

(framhald af þessu)

"dÚHLEr strággur!"

"dÚHLEr strággur!"

Lögreglumenn eiga ekki að færa í stílinn. Lögreglumenn eiga að segja satt og rétt frá, það lærði ég allavega sem barn í skóla. En, #9702 tókst endanlega að eyðileggja þann sannleika og var ég nú nógu andskoti efins um það fyrir.

Skýrsla dagsett 1. júní 2009 klukkan 14:52 - :

Þórður er færður í skýrslutöku. Hann var stöðvaður í akstri á vettvangi. Þvagsýni sem hann lét í té reyndist vera jákvætt á THC í prófun. Bifreið Þórðar er ótryggð og hann var ekki með ökuskírteini meðferðis. Þórðu hefur verið kynnt réttarstaða sakbornings og áminntur um sannsögli.

Þórður kveðst aðspurður ekki vilja tja sig um málið.

Staður: Bjarnabraut 2 - Dags. 01.06.2009 15:42

Mér var beinlínis skipað að fara í lögreglubílinn. 9702 lagði af stað án þess að segja mér af hverju. Það var ekkert athugavert við aksturslagið mitt. Ég var skikkaður til að pissa í bolla. Ég var handtekin. Ég óskaði eftir verjanda, var settur í fangaklefa, sleppt svo lausum því “þeir höfðu ekki tíma því það var bílsslys” en bætt við “nema ég vilji fara í skýrslutöku núna án verjanda” Neibb segi ég. Ég geri athugasemd við skýrsluna. Hún er hundsuð. Alltílagi. Ég má taka nokkra hluti úr bílnum mínum. Ég er ekki spurður hvort leita megi í bílnum, en #9702 segir - í viðurvist tveggja annarra lögreglumanna - “við leitum svo í bílnum þegar þú kemur aftur.” Ég man ekki til þess að ég hafi svarað honum. En ég gaf aldrei leyfi.

Skýrsla dagsett 2. júní 2009 klukkan 08:37 - :

Veitti eftirtekt ofangreindri bifreið á eftirlitsferð minni. Þekkti strax bifreiðiina og ökumann hennar, Þórð en hann kom við sögu í fíkniefnamáli fyrir nokkrum dögum.

Akstur ökumanns var söðvaður á Seleyri og hann boðaður yfir í lögreglubifreiðina. Ökumaður kvaðst hafa reykt kannabisefni í kringum 20. maí en ekki reykt síðan. Þórður samþykkti að koma með á lögreglustöðina í Borgarnesi til að láta í té þvagsýni. Þvagsýni reyndist jákvætt á THC í quick tox prófun.

Hefðbundin málmeðferð fór fram á stöð. Þegar verið var að rita framburð Þórðar kom slysaútkall. Því var Þórður vistaður í fangaklefa þar til því verkefni hafði verið sinnt.

Þórður heimilaði leit í bifreið sinni en neitaði að tjá sig um gefnar sakir. Þórður var ekki með ökuskírteini meðferðis þegar hann var stöðvaður og bifreið hans var ótryggð. Skráningarnúmer bifreiðarinnar voru því tekin og bann lagt við notkun hennar.

Staður: Bjarnarbraut 2 - Dags. 02.06.2009 08:44

Jæja, nú skulum við fara yfir þetta, lið fyrir lið.

a) Ég er með mjög sérstök, gulllituð, kringlótt gleraugu, var með stórt rautt skegg og hafði rakað skeggið af hökunni. Það var ekki erfitt að þekkja mig, jafnvel á 90-100 kílómetra hraða að keyra í gagnstæða átt. Og hverju veitti hann eftirtekt? Hvað sá hann sem ég sá ekki? Voru einhver aukaleg þyngsl aftaná bílnum? Svona einsog það gæti verið 500 kíló af kókaíni í skottinu? En takið eftir því að hann þekkti bílinn “strax” og mig líka. Af hverju lá honum þá ekkert á að stöðva mig? Hann keyrði á eftir mér í töluverðan tíma, ég veit það því ég var þarna.

b) Hvaða fíkniefnamál er maðurinn að vísa í? Ekki er hann í alvöru að vísa í þessa heljarinnar og afskaplega lagalegu vafasömu massa-aðgerð þann 22. maí þar sem fundust heil TVÖ FOKKING GRÖMM af kannabisefnum? Já, og auðvitað “tól og tæki til neyslu.” Jú, ætli það sé ekki mjög líklegt að hann sé að vísa í það. Þetta gengur eflaust undir nafninu Risastórasta fíkniefnamálið í furðuheiminum í löggustöðinni  á Borgarnesi. Nema ég hafi verið viðriðin einhverju öðru fíkniefnamáli sem ég kannast ekkert við eða man eftir.

c) Í kringum 20. maí? Ég man ekkert eftir þessu samtali. En só fokking vatt? Einkennilegt smáatriði til að telja upp.

d) Samþykkti ég það já?! Nei væni minn, þú lagðir af stað án þess að segja mér neitt. Ég þurfti að spyrja hvað væri í gangi. Láta í té, já. Það er skemmtilegt orðalag.

e) Eh… hérna, ég lét í té blóðsýni, hvar kemur það fram? Hvergi? Það er skrýtið. Ah, vel á minnst, þá má ég til með að vitna í beiðni sem skrifuð var af #9702:

Beiðni vegna lyfjarannsókn

Þess er óskað að lyfjarannsókn verði gerð á meðfylgjandi sýni:

Blóðsýni nr. 51902

Tegund leitar: Kannabisefni

Atvikalýsing: Ökumaður stöðvaður í akstri kl. 14:32 - kunnur fíkniefnaneytandi.

Þvag kl. 14:43 - jákvætt á THC í quick tox-prófum

Blóð kl. 15:00

Mat: Metið verði hvort ökumaður hafi verið hæfur til að aka bifreið sinni.

Tvær athugasemdir; hversu örugg eru þessi Quick-Tox-próf og síðan hvenær var ég “kunnur fíkniefnaneytandi”? Hef ég birst í blöðunum? Jafnvel Séð&Heyrt? Leikið í auglýsingum? Hvar var ég þegar Guðmundur og Geirfinnur hurfu? Er þetta kannski kunnur einsog í merkingunni “Góðkunningi lögreglunnar?” Hér er önnur beiðni:

Virðulega sakaskrá.

Vinsamlega sendið embætti voru neðangreind sakavottorð:

013-2009-001471 Þórður Ingvarsson kt. 250979-5099

Beiðnin er vegna lögreglumáls/-mála sem eru til meðferðar hjá embætti voru.

Virðingarfyllst.

F.h. Lögreglustjórans í Borgarnesi.

xxx #9702

Þið fáið að sjá svarið eftir andartak, því ég ætla að halda áfram með skýrsluna. Og svo fer ég aðeins útí þetta “kunnur fíkniefnaneytandi” síðar.

f) Hvernig virkar hefðbundin málsmeðferð? Er stórhættulega glæpamanninum - mér - bara afhent nokkur A4-blöð til lesa um rétt minn og meðtaka alvarleika málsins á tíu mínútum? Átti ég að vita hvernig þetta færi fram?

g) Mér þætti forvitnilegt að vita hvar þetta bílsslys átti sér stað og hvernig stendur á því þeirri heppilegu tímasetningu að þegar ég óska eftir verjanda við skýrslutöku þá er útkall og mér stungið í klefann (ekki áður en allt er tekið af mér) og eftir tæpan klukkutíma er mér sagt að þeir hafi ekki tíma í þetta og ég megi bara fara.

h) Nú erum við að koma að súkkulaðikreminu í kexinu, börnin góð: “Þórður heimilaði leit í bifreið sinni” nei, ég gerði ekkert slíkt. Skráður eigandi bílsins heimilaði ekki heldur leit í þessum bíl. “…en neitaði að tjá sig um gefnar sakir” Nema með verjanda viðstöddum. Frá 1. júní 2009 til dagsins í dag hef ég ekki enn verið kallaður í skýrslutöku.

i) Rétt, ökuskírteinið var ekki í veskinu mínu. Af einhverjum ástæðum, sem ég hef ekki enn leitað sérstakrar útskýringar á, fannst ökuskírteinið mitt á Suðurnesjum. Hvernig, hvenær, hvers vegna og ég veit ekki hvað og hvað, veit ég ekki.

Síðla ágúst fær #9702 afhent bréf frá skrifstofu Ríkissaksóknarans í Reykjavík dagsett 27.08.2009. Í bréfi þessu stendur:

Sakavottorð

Til yfirvalda

Vottorð þetta greinir upplýsingar um niðurstöðu í opinberum málum, sbr. 3. og 11. gr.rgl.nr.569/1999

Nafn

Þórður Ingvarsson

fæddur 25. september 1979, fæðingarnr. 509

Niðurstaða:

Ekkert brot.

Ég er aldeilis kunnur. Frægur jafnvel!

En takið eftir einu - sem ég efast ekki um að mínir glöggu lesendur hafa eflaust gert - lyfjabeiðnin er dagsett annan júní. Svar ríkissaksóknara er dagsett tuttugastaogsjöunda ágúst. Af því má áætla, nema það sé svona rosalega mikið að gera hjá Sakaskrá ríkisins, að númer 9702 hafi ekki athugað sakarvottorðið mitt fyrren síðla ágúst.

Ég spyr: Hvaða andskotans ástæðu sá hann til þess að bæta þessu skítakommenti inn í beiðni um lyfjarannsókn en hafði ekki haft rænu á því að tjekka á sakarvottorðinu mínu fyrren rúmlega þrem mánuðum seinna? Hann hefði frekar átt að segja “kunnur skítkastari” í þessari einföldu lyfjabeiðni, minn kæri Guðmundur - ef það vill svo heppilega til að þú sért að lesa þetta núna - því að þarna skeistu svo langt uppá bak að það á eftir að leka niður andlitið á þér, og þrátt fyrir mína reynslu í að þrífa mannaskít, þá held ég að þetta muni rækilega festast við smettið á þér.

Hvernig er hægt að vera - að mínu hófsama áliti -forkastanlegur fáviti í svona vinnu? Eru engin sérstök próf sem menn þurfa að ganga í gegnum til að verða lögreglumenn eða er hvaða bjána sem er hleypt í þetta starf?

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)


Kafli 666: BORGARNESBULLAN SNÝR AFTUR

(framhald af þessu)

Við Borgarnesbrúna þann 1. júní 2009 klukkan 14:30 var ég stöðvaður á leið minni frá Reykjavík. En ég var á leið í vinnu, á Fellsenda. Ég var stöðvaður af engum öðrum en lögregluþjóni númer 9702, sá hinn sami sem stjórnaði þessari afskaplega misheppnuðu fíkniefnaleit.

Þessi færsla og sú næsta mun að mestu snúast um sektargerð stílaðri á vefbókarhöfund sunnudaginn 22. nóvember 2009 sl. málsnúmer 013-2009-001471, kennitala 250979-5099, er varðar kæru vegna meints brots á umferðarlögum mánudaginn 1. Júní 2009 kl: 14:32 á silfurlitaðri Toyotu Corolla, station-ökutæki á Vesturlandsvegi við Seleyri 301 í Hvalfjarðarsveit.

Sko. Ég endurtek og endurítreka. Ég hef aldrei komist í kast við lögin. Ekki svona. Sumir gætu haldið annað, en það er bara ekki satt. Sumir hugsa kannski af hverju ég hef ekki komist í kast við lögin og ég segi að ég sé þegar búinn að svara þeirri spurningu.

Ég er ekki til ama og hef engan áhuga á því, sækist ekki eftir mikilli athygli, bara svona sæmilegri athygli til að minna fólk á það að ég er til. Ég er svona einsog sirka 160 þúsund aðrir íslenskir Facebook-notendur. Nema - einsog ég hef áður greint - ég á það til að fróa mér meðan ég er á ferð, sérstaklega þegar ég er í tæplega 90-100 kílómetra hraða á greiðfærum vegi á heiðskírum degi með lögreglubíl á eftir mér. Þá er best að kippa í´ann. Toppurinn er náttúrulega þegar lögreglumaðurinn kveikir á lögregluljósunum, þá verður kynferðislega spennan svo mikil að ég kömma á stýrið og aðeins í framrúðuna.

Málið er að í skýrslunum sem #9702 skrifaði daginn sem ég var handtekinn og daginn eftir eru dálítið dularfullar. Þegar mér var gefin kostur á að lesa fyrstu skýrsluna, þá spurði ég “Hvað ef ég skrifa ekki undir?”, þá sagði hann “Það skiptir engu máli” - en ég var í frekar andlegu ójafnvægi og skrifaði samt undir án mótþróa, enda vildi ég hypja mig af staðnum áður en ég brysti í grát. En það er víst alveg satt - hef ég frá hæstaréttalögmanni - að það skiptir engu máli hvort þú skrifar undir skýrsluna eða ekki. Er það ekki magnað?

Í skýrslunni segir orðrétt - warts and all:

Þórður er færður í skýrslutöku. Hann var stöðvaður í akstri á vettvangi. Þvagsýni sem hann lét í té reyndist vera jákvætt á THC í prófun. Bifreið Þórðar er ótryggð og hann var ekki með ökuskírteini meðferðis. Þórðu hefur verið kynnt réttarstaða sakbornings og áminntur um sannsögli.

Þórður kveðst aðspurður ekki vilja tja sig um málið.

Áður en ég geri nokkrar athugasemdir við þessa tilteknu skýrslu þá ætla ég fyrst að koma með mína upplifun af þessu tiltekna atviki er ég var stöðvaður, skipað í lögreglubíl, fluttur á lögreglustöð, handtekinn, settur í fangaklefa og svo sleppt úr haldi:

Þessi lögreglumaður keyrði framhjá mér, snéri við líklegast tíu til fimmtán mínútum seinna, kom aðvífandi á eftir mér, elti mig í dágóða stund og kveikti á ljósunum þegar komið var að Borgarnesbrúnni (eða Hvítárbrú, eða hvað sem hún heitir). Ég er að tala um dágóða stund sem korter, jafnvel tuttugu mínútur. Lengur jafnvel.

Hann er einn í bíl, umferð er lítil og það eru fá ef nokkur vitni af því er ég er stöðvaður á Þjóðvegi eitt þennan annan í Hvítasunnu tvöþúsundogníu.

Hann spilar sig voða hissa á að ég sé ökumaður bílsins. En miðað við það sem ég heyrði frá lögreglustjóranum þann 10. desember sl. og það sem ég las í skýrslu dagsetta 2. júní 2009, þá var hann með fulla vitneskju um hver væri ökumaður bílsins og hafði af þeim ástæðum eingöngu ákveðið að elta mig og stöðva.

Hann skipar mér inní lögreglubíl án þess að upplýsa mig um ástæðu þess að hví hann stöðvaði mig til að byrja með, hann leggur af stað án þess að upplýsa mig um ástæðu þess að hafa stöðvað mig. Hann tilkynnir ástæðuna þegar ég inni eftir því. - ekki veit ég hvort að samskipti okkar í bílnum séu til á upptökum. Hef ég fyrir víst frá einum lögfræðingi að svona háttalag lögreglunnar kallast “frelsissvipting” - kannski þarf bara að pimpa lögin aðeins upp og kalla þetta “kurteisisheimsókn” - Bí-atsj!

Aksturslag mitt var á engan hátt grunsamlegt. Ég fór hvorki of hratt, né reikaði eða keyrði á annan hátt óvarlega. Þetta staðfesti #9702 sjálfur í lögreglubílnum þegar ég spurði um ástæðu þess að ég var stöðvaður. Hann segir mér eflaust eitthvað á þá leið að hann gruni að ég sé undir áhrifum og telur sig vera vinna gott og þarft lögregluverk með því að stöðva mig. Þau tíu ár (já, ég tók bílprófið þegar ég var tvítugur, reikningsgeta þín er eflaust mjög góð en mér fannst bráðnauðsynlegt að taka þetta fram) sem ég hef verið með bílpróf hef ég verið stöðvaður tvisvar fyrir hraðakstur - einsog ég hef nefnt áður -, einu sinni lent útaf þjóðveginum vegna hálku - engan sakaðist - og einu sinni bakkað lauslega á bíl með þeim afleiðingum að hægri afturljósin á hvorum bíl mölvuðust - engan sakaðist.

Þegar á lögreglustöðina er komið er mér skipað að skila af mér þvagprufu. Ég óska sérstaklega eftir því að blóðprufa sé tekin. Hringt er í lækni, sem kemur og tekur úr mér blóðsýni.

Eftir að niðurstöður úr þvagprufu eru ljósar þá tilkynnir hann mér á lögreglustöð að ég sé handtekin fyrir að keyra undir áhrifum kannabisefna og afhendir mér blað með tilheyrandi upplýsingum varðandi stöðu mína sem sakborning. Óska ég eftir þeim rétti að láta vin eða vandamann vita um hagi mína. Þegar ég segi honum í hvern ég vil hringja, þá neitar hann mér um þá ósk því að “hann kemur málinu ekkert við”, þegar ég ítreka kröfu mína og óska eftir rökstuðningi fékk ég svar sem jafngildir “af því bara.”

Þegar hann spyr mig hvort ég vilji gefa honum skýrslu, þá nýti ég mér þau réttindi að óska eftir verjanda. Hann ákveður að færa mig í klefa, þar sem ég fæ að dúsa í tæpan klukkutíma. Er hann kemur aftur tilkynnir hann mér að það hafi orðið bílslys og að “þeir hafi engan tíma í þetta”. Þrátt fyrir þennan meinta tímaskort þá ítrekar hann þá kröfu að ég gefi skýrslu, sem ég neita nema ég hafi verjanda. Ég er ekki með stálminni, en ég man ýmislegt. Mig rámar nefnilega í það að ástæða þess að mér hafi verið stungið í klefa var sökum þess að það þurfti að “bíða eftir verjandanum”. En, ég efast um að það hafi verið skjalfest, en kannski getur einhver góðhjartaður lögreglumaður sem starfar eða var starfandi með þessu ómenni vitnað um þetta mál.

Hann ákveður að taka bílinn úr umferð vegna þess að hann er ótryggður. Ég var tiltölulega nýbúinn að fá bílinn afhentan, hann var því enn skráður á fyrri eiganda og því enn tryggður á hans nafni. Ég taldi það ansi ótrúlegt að bíllinn væri ótryggður. Auk þess sem ég ætlaði að tryggja bílinn á mínu nafni í sömu viku og ég var handtekinn.

Hann sagðist mundi leita í bílnum þegar ég kæmi aftur að sækja hann, en þegar ég kem þrem dögum seinna og fæ bílinn afhentan þá er augljóst að búið er að leita í bílnum án míns samþykkis eða dómsúrskurðs.

Það sætir einnig furðu að ég hafi fengið að keyra bílinn, enda vitað mál að ég væri eflaust enn með THC í þvagi þar sem það er mælanlegt í þvagi allt að tvær til sex vikur, jafnvel lengur. Sú staðreynd er sérkapítuli útaf fyrir sig.

Þegar ég minntist á að ég var við það að bresta í grát, þá er það alveg dagsatt, ég var við það að brotna niður þarna á lögreglustöðinni. Þegar mér var sleppt lausum og ég var á leiðinni í Hyrnuna á Borgarnesi var ég í öngum mínum. Þegar þangað var komið keypti ég mér kaffi og settist við borð í sjoppunni í tómu tjóni, beið eftir vini mínum sem ég hafði heyrt í nokkru áður - en hann hafði verið að ganga Esjuna og það var tæpur klukkutími í hann. Ég sat þarna með grátstafina í kverkunum, að hamast við að hemja þennan andlega kokteil af reiði, biturð og vonleysi. Í stuttu máli þá vissi ég ekki mitt rjúkandi ráð. Ég var með batteríslausan síma og ónýtt hleðslutæki. Heddfónarnir fyrir æPoddin skemmdir. Þegar vinur minn loksins kemur og ég sest inní bílinn brotna ég endanlega niður, græt og er töluverðan tíma að jafna mig.

Þetta var ekki skemmtileg lífsreynsla, því farið var með mig eins og ég hefði átt að vera vanur þessu. Bara alist upp við það að vera stöðvaður af lögreglunni og fluttur á lögreglustöð frá því ég hvítvoðungur. Gangsta. Playah. Móðurmjólkin mín var krakk, blý, bitsjes og blíngblíng.

Frá því 1. júní til dagsins í dag hef ég ekki enn verið kallaður í skýrslutöku. Í raun frá 1. júní fram að 9. desember hafði ég nákvæmlega ekkert frétt af þessu máli, hvernig það stæði eða hvað væri í gangi. Það er lítið mál að athuga síma- og póstburðareikninga hjá lögregluembættinu á Borgarnesi til að staðfesta það. En þetta er ekki búið. Númer 9702 skrifaði aðra skýrslu daginn eftir og lyfjarannsóknabeiðni þar sem hann finnur sig knúinn til að gefa ögn eftir uppá blautu löggudrauma sína með því beinlínis að ljúga.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)


Kafli V: ÖGN UM KANNABISBANN

(framhald af þessu)

Þið sem voruð að stilla inná bloggstöðina Blogdodd, þá er þetta fimmti kafli í tíu kafla Bloggfærslu sem ber titillinn “Ég, glæpamaðurinn?” og hefur birst dag hvern um hádegisbilið síðan 1. febrúar. Mál þetta varðar hugsanlegt fíkniefnamisferli. Ég mæli með því að hefja lestur á 1. kafla og þaðan að næsta kafla og svo koll af kolli. Einnig gæti komið fyrir að ég bæti við svokölluðum “viðauka” líkt og ég gerði eftir fyrsta kafla, svona, ef ske kynni að það færist fjör í leikinn.

Ég leyfi mér að koma með eilítinn útúrdúr áður en lengra er haldið. Ég fer ekkert leynt með þá staðreynd - þó ég sé ekkert að flagga henni í tíma og ótíma - að ég á vissulega til með að neyta kannabisefna af og til, líkt og stór hluti landsmanna. En ég skil ekki hvernig það kemur lögreglunni eða nokkrum öðrum manni við hvað ég aðhefst í mínu einkalífi - jafnvel þó ég viðurkenni það hér á þessum vettvangi.

Ef ég yrði spurður hreint út á mínum vinnustað eða annarsstaðar, hvort ég neytti kannabis, þá mundi ég líklegast bíta í jaxlinn og svara því játandi og spurja hvað það kemur málinu við. Sumt fólk hefur voðalega furðulegar hugmyndir varðandi hippa einsog mig.

Hvaða gagn þjónar það samfélaginu að krímínalesara mann sem hefur ekki gert neitt annað af sér en að neyta vafasamra vímugjafa af og til? Ég hef ekki stundað þjófnað eða rán til að viðhalda þessari hófsömu neyslu, hef ekki myrt, nauðgað eða framið neinn annan stórfelldan glæp, s.s. líkamsárás, fjár- og/eða skattsvik.

Vissulega er þetta tiltekna áhugamál mitt einhverskonar brot á íslenskum lögum, en þetta lögbrot er svo léttvægt miðað við mörg önnur að það sætir virkilega furðu hví kannabisefni eru yfirhöfuð bönnuð. En það er efni í aðra og ítarlegri greinargerð. Þó ætla ég aðeins að rausa.

Sko, mér finnst meirihlutarök eiga ágætlega við lögleiðingu hér á landi. Það er fullt af fólki sem neytir kannabisefna, rétt einsog það er fullt af fólki sem drekkur áfengi, eða reykir tóbak, eða aðhyllist ýmsar misasnalegar og misgáfulegar skoðanir. Við erum ekki að tala um tugi eða hundruða, við erum að tala um þúsundir, ég gæti vel trúað því að það slagi uppí tug þúsunda, ég er svo sæmilega bjartsýnn að tíu þúsund í viðbót hafa í það minnsta prófað þetta og ekki orðið meint af.

Sumir mundu ganga skrefinu lengra og segja að flest allir landsmenn hafa neytt kannabisefna. En, ég er ekki svo öfgafullur í bjartsýni minni.

En samt sem áður, á að refsa öllu þessu fólki fyrir það eitt að neyta hamps? Það er hægt að gagnrýna þessa neyslu og lífernið sem fylgir því, auðvitað, gagnrýni er nefnilega svo góð og heilbrigð. En að glæpgera suma hluti sem eru kannski eða kannski ekki þjóðfélagsmein er allra, allra síðasta útspilið.

Svo fremi sem fólk - einsog ég - erum ekki til ama í þjóðfélaginu, hvert er þá vandamálið? Við erum ekkert að fara hætta þessu sísvona, jafnvel þó maður sé handtekinn. Þetta er viss lífstíll, og það er með þetta einsog svo margt annað að þónokkuð margir einfaldlega “vaxa” uppúr þessu, eða hætta þessu, eða láta þetta afskiptalaust í einhvern tíma en gera sér kannski tyllidaga með gömlum hasshausavinum. Það fara ekkert allir beint útí valmúa-afurðir eftir að hafa fengið sér í einn haus.

Auðvitað eru til frávik, fólk sem eyðir öllum sínum vökustundum í að reykja eiturdóp og er með gáfnafar á við gamalt teppi og endar svo inn og útúr meðferð. Svo eru til við hin, með greindavísi í þriggja stafa tölunni og lifum eins eðlilegu lífi og nær allir íbúar lýveldisins hafa kost á. Það væri fínt að fá meira borgað, fínt að fá aukavinnu við mitt hæfi. En, ég er sæmilega sáttur við mitt.

Algjört bann, lagalegt óumburðarlyndi (zero tolerance) og refsing við neyslu vafasamra vímugjafa er svo örlí tú midd-fortís tventíeð sentjörrí að það hálfa væri fokkíng nóg. Og það er bara hreinlega alls ekki að virka. Kommonn, viðurkennið það. Ég nenni ekki að leitast eftir almennilegum rökum fyrir því af hverju það er hreinlega bara alls ekki að virka, þau eru bara svo mörg. Mitt persónulega dæmi finnst mér vera ágætt. Jú, auk þess má nefna að það er bara pláss fyrir rúmlega 300 manns í fangelsum landsins. Hvað á að gera? Eyða tughundruðum milljóna eða jafnvel milljarða króna í að byggja tíuþúsund manna fangelsi? Í alvöru?! Kannski með yfirvarpinu að það væri atvinnuskapandi? Breyta Íslandi í fanganýlendu? Á ég að renna mér lengra niður í rökvillurennibrautinni?

Það á bara að afglæpa þetta og lögleiða þetta í ströngum og skipulögðum skrefum. Starfa samkvæmt slagorðinu “Fræðsla, ekki (eða allavega í það minnsta afskaplega hófsöm) hræðsla”. Hafa þetta jafnvel í tilraunaskyni í sex ár (til að byrja með?) og gera reglulegar kannanir og rannsóknir varðandi meinta skaðsemi kannabisneyslu. Ef glæpir minnka, atvinna helst stöðug, jafnvel eykst út af ferðamannaiðnaðnum og að allur almennur iðnaður sem skapast í kringum kannabisræktun, vinnslu og sölu er til bóta fyrir samfélagið, gáfnafar fólks fer almennt ekki dalandi og alls kyns innlagnir vegna geðsjúkdóma helst að mestu stöðugt (jafnvel minnkar), þá tel ég þessa tilraun vera greit sökksess.

Svo ég kryddi þetta með frekar einfaldri pólítík og barnalegum efnahagsaðgerðum, en ég er mikill stuðningsmaður einfaldra lausna: Hverju höfum við svosum að tapa? Við erum þegar búin að missa allt og nú skal sko refsa almenningi almennilega - hvort sem við erum hassreykjandi bensíntittir, spíttsjúkir líkamsræktarfrömuðir eða veruleikafirrtir, vinalausir og einmana lögreglumenn - fyrir það sem þessir kókaínsniffandi bankapervertar hafa komið okkur útí?! Ég held að annar hjúkrunarfræðingur, sem er auk þess algjör dúlla og alvöru gaur (ólíkt móðursjúklingnum) hafi orðað það best þegar hann sagði:

Ég læt ekki ríða mér í rassgat lengur!

Svo hví ekki að reyna leita hentugri leiðir til að borga niður þessar skuldir - svona einsog með skjótfengnum gróða sem fylgir sölu vafasamra vímugjafa á borð við kannabis - og stefna að hinu ásættanlega samfélagi, þar sem við getum sæst á nokkur stór grundvallargildi, þar á meðal umborið hegðun annarra, svo fremi sem sú hegðun er ekki að skaða samfélagið á neinn alvarlegan hátt. Eða eitthvað svoleiðis. Þetta eru ekkert útópískar hugmyndir, þetta er bara hugmynd sem gæti vel virkað. Nema refsigleði eigi að vera hluti af okkar þjóðfélagsímynd.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)


Kafli IV: VALDATRIPPIN

(framhald af þessu)

Mér eru sérstaklega í minni samskipti sem fóru fram á milli mín og #9702 í herberginu sem ég gisti í, er hann spurði mig hversu lengi ég hefi neytt kannabisefna og ég hafi svarað á þá leið að ég hafi neytt þess af og til í töluverðan tíma, þá segir hann, orðrétt: “Já, svo þú hefur gjörsamlega sloppið undan radarnum frá okkur.” Þegar ég spyr hann hvað hann meinar með þessu, segir hann “Nú, sagði ég eitthvað vitlaust?” og ég lýsi yfir furðu minni á þessari staðhæfingu með orðunum “Ég bara veit ekki hvernig ég á að túlka þessi orð þín”. Meira var ekki um þetta sagt, allavega ekkert sem stakk verulega uppúr líkt og þetta radarskomment. En mér fannst þetta alveg afskaplega furðuleg ummæli og ég varð vægast sagt undrandi.

Við vorum svo beinlínis skikkuð til að pissa í bolla og þar með staðfesta að við höfðum verið í neyslu. Mig minnir nú að við höfðum eflaust viðurkennt það að hafa neytt kannabis, svo ég áttaði mig ekki alveg á tilgangnum með þessu, þangað til mér var sagt að valið stóð á milli þess eða vera rekin, eins ótrúlegt og það hljómar.

Sökum aðstæðna í þjóðfélaginu var ég ekkert spenntur yfir því að missa vinnu mína, svo úr þessum tveim afarkostum - að mestu í boði stjórnenda Fellsenda - kaus ég að míga í bolla. #9702 fylgdi mér inná baðherbergi, horfði á mig vippa honum út og fylgdist spenntur með er ég pissaði í bolla.

Hann tók upp hvíta skífu, sem ég hafði aldrei séð áður á ævi minni og spurði hvort ég þekkti þetta. Ég neitaði því. Hann útskýrði fyrir mér hvað þetta gerði, en hann tjáði mér að þetta mældi s.s. mismunandi ólögleg efnasambönd í þvagi. Quick-Tox er víst lögguslangrið úr hverfinu. Úr þessari prufu kom fram að ég hafi vissulega neytt kannabisefna - einhverntíman á síðastliðnum 1-30 dögum eða meir.

Þjóðverjinn neitaði að gefa prufu, og ákveður frekar að hætta og stytta dvöl sína um tæpa tvo mánuði (en hann hafi verið á landinu síðan í lok septembers 2008 og hafði ætlað sér að vera á landinu í heilt ár) og hættir störfum í byrjun ágústs og flýgur til Þýskalands stuttu síðar.

Ég efast um að skilyrði 77. gr. sakamálalaga um það hvenær megi taka þvagsýni hafi verið uppfyllt. Þar segir að sé heimilt að taka þvagsýni úr sakborningi og rannsaka þau enda leiki rökstuddur grunur á að hann hafi framið brot sem varðað getur fangelsisrefsingu að lögum. Enn fremur má taka þvagprufu úr öðrum en sakborningi ef verið er að rannsaka brot sem varði allt að tveggja ára fangelsi. En látum það liggja milli lagalega hluti.

Við sem pissuðum í bolla er keyrt í Búðardal og af okkur er tekin skýrsla. Að svo loknu er okkur keyrt aftur uppí Fellsenda. Ég hafði víst ekkert brotið af mér, því ég fékk enga sekt né kæru, svo mér er óskiljanlegt hvers vegna það taldist nauðsynlegt að taka af mér einhverja sérstaka skýrslu nema verið séð að kortleggja alla neytendur á landinu. Eftir þetta var ætlast til þess að ég mundi fara aftur í vinnu sama kvöld einsog ekkert hefði í skorist.

Að ég hafi orðið verulega fúll eftir þetta atvik lýsir minni bullsjóðandi reiði ekki nægilega vel, og þegar í bætist að ég eigi svo bara dressa mig upp, brosa framan í samstarfsfólkið eftir þetta og eflaust vonast eftir því að ég mundi bara veifa hendinni, yppta öxlum og segja “Já, hva, ég er vanur ´essu úr hverfinu. Bláu svínin eru alltaf að bögga mig, ég höndla svona sjitt einsog ég höndlaði mööööömmmuuuðína!”

Ég varð alveg ómælanlega reiður útí yfirmenn, stjórn og starfsfólks Fellsenda eftir þetta atvik. Held að eina fólkið með viti þarna um tíma hafi verið óvitarnir.

Ég varð reiðari en æstustu aðdáendur Metallica þegar þessi plata kom út á sínum tíma með tilheyrandi vonbrigði og reiði, auk þess varð ég reiðari en hörðustu og húmorlausustu MetallicAhommar - sem aksjúllí fíluðu þessa plötu! - þegar þeir sjá þetta fótósjopp og eflaust froðufella af bræði. Sú bræði verður einsog pokarottuprump miðað við þá sjóðbullandi bræði sem kraumaði í mér sumarið 2009.

Þetta er einnig afskaplega súrrealískt í því ljósi að helsta ástæðan fyrir þvi að hringt var í lögregluna var sú að nýji starfsmaðurinn svaf aðeins yfir sig á morgunvakt og mætti með þreytt, djúpt sokkin og blóðþrútin augu. Það var þetta rauða í augunum sem kom hjúkrunarforstjóranum í uppnám sem endaði í móðursýki. Enn súrrealískara er það að daginn áður - minnir mig - var starfsmannafundur og þessi starfsmaður boðaður hjartanlega velkominn til starfa. Ég man ekki eftir að hafa heyrt “Svo fáum við lögreglu og fíkniefnaleitarhund til að gramsa um í dótinu þínu á morgun, as procedure, svona, til að láta þér líða einsog heima hjá þér.”

Mig grunaði þá, einsog mig grunar enn, að verulega hafi verið á mér brotið í þessu máli. En ákvað þó að gera ekkert í málinu til þess að eiga ekki í hættu að verða atvinnulaus. Þar sem ég var ekki kærður né sektaður og ekkert frekara lögreglumál gert úr þessu - svo ég vissi til - þá vildi ég bara gleyma þessu og helst að allir aðrir gerðu það bara líka. Ekkert vesen, ekkert rugl.

Eftirá að hyggja hefði ég - auðvitað - átt að neita þeirri bón að míga í bolla og leita af annarri vinnu, því ég vissi ekki að lögreglumaðurinn sem stjórnaði þessari aðgerð, #9702, væri dálítið vafasamur gaur. Eltihrellir gætu sumir sagt. Terróristi líka, hann allavega terroræsaði mig annan í Hvítasunnu.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)


Kafli III: GHJ-9702

(framhald af þessu)

22. maí 2009 byrjaði ég vinnu mína klukkan 1600. Að loknu rapporti, tók ég til lyfin sem voru í minni umsjá þessa vakt. Stuttu síðar stóð lögreglumaður í gættinni og spurði eftir mér. Þessi lögreglumaður er með lögreglunúmerið 9702 og er starfandi hjá lögreglustjóranum í Borgarnesi. Hann var áður lögreglustjóri í Búðardal en var flæmdur þaðan burt, að mér skilst, út af almennum fávitaskap.

Hann skipar mér að fylgja sér yfir í gamla hjúkrunarrýmið. Fyrir framan húsið blasa við mér tveir lögreglubílar og tveir aðrir lögreglumenn bíða eftir okkur, auk þess voru þeir með fíkniefnahund.

Þetta var á sólríkum og heiðskírum degi, klukkan rúmlega 16:30, verið var að vinna á gamla hjúkrunarrýminu við að rífa niður skorstein og traffíkin framhjá Fellsenda var töluverð. Frá mínum bæjardyrum séð var þessi uppákoma ansi furðuleg, líkt og einhver stórglæpur á borð við morð hafi verið framinn.

Ég hef - svo það komi fram og ég mun líklegast endurtaka það aftur og ítrekað - aldrei upplifað annað eins áður. Nokkurntíma. Ever. Eflaust voru margir ökumenn að furða sig á því hvað væri í gangi þarna, enda er hægt að sjá nokkuð vel frá veginum á bílaplanið hjá Fellsenda.

Ástæðan fyrir þessari lögregluaðgerð var grunur um fíkniefnamisferli. Til að gera langa sögu stutta þá var leitað í herberginu mínu, Þjóðverjans og nýja starfsmannsins. Í þessari leit fannst ekkert hjá Þjóðverjanum, “tól og tæki til neyslu” í mínu herbergi og rúmlega 2 grömm af kannabisefnum hjá nýja starfsmanninum. Upplýsingar um magnið fékk ég frá téðum starfsmanni.

Einnig var leitað í bíl sem ég hafði nýlega fengið afhent lyklana af, en ég hafði í hyggju að eigna mér hann á löglegan hátt. Ekkert fannst þar. Vert er að minnast á að ég fékk ekki að sjá neinn dómsúrskuð fyrir þessari leit, en mér var sagt síðar að það hafi verið nóg að fá leyfi frá forstöðumönnum stofnunarinnar, sem ég held að sé nú ekki allskostar rétt. Og svo leyfi frá mér til að leita í bílnum. Njeee, tjaaa. Mér fannst ég nú ekki hafa neitt val um málið. En, þá er nú gott að vera dálítið vitur eftirá:

Í 75. gr. sakamálalaga nr. 88/2008 segir að leit skuli ákveðin með úrskurði dómara nema fyrir liggi ótvírætt samþykki eiganda eða umráðamanns. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu í máli sem finna má í dómasafni Hæstaréttar frá 1994, bls 813, að lögreglu hafi ekki verið heimilt að fara í herbergi E, sem bjó í herbergi á heimili foreldra sinna, þó að A, faðir E, hafi gefið lögreglunni leyfi. Í dóminum segir:

Ákærði bjó í foreldrahúsum og hafði þar til afnota sérstakt herbergi. Það var varið af ákvæðum stjórnarskrárinnar um friðhelgi heimilis. Samþykki föður ákærða sem húsráðanda nægði ekki til þess, að lögreglumenn mættu leita inngöngu í herbergið án dómsúrkurðar, eða samþykkis ákærða.

Það er ljóst að sömu sjónarmið eiga við í mínu tilfelli og í þessum Hæstaréttardómi. Það var ekki nóg að fá leyfi frá forstöðumanni Fellsenda til að fara og leita í mínum vistarverum. Þetta var mitt aðsetur. Þarna var á rétti mínum brotið.

Hvað fannst hjá mér? Ekkert saknæmt. Hvað vantaði? Dómsúrskurð.

Sumar súperlöggur ættu að vera í verulega djúpum skít útaf svoleiðis. Djúpt tekið í árina kannski, en maður hefði nú haldið að lögreglan ætti að fara eftir lögum. En ekki var nú númer 9702 í einhverjum bobba. Onei. Ekki enn allavega.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)


Kafli II: FÓRNARLÖMB MÓÐURSÝKI

(framhald af þessu)

Þarna er ég ekki með gleraugu

Frá 13. febrúar 2009 vann ég á dvalar- og hjúkrunarheimilinu Fellsenda við sæmilegan orðstír. Fellsendi er í Dalasýslu og hefur þessi stofnun verið starfrækt síðan 1968. Á Fellsenda starfa um 30 manns - 40 þegar best lætur - sem sinna á bilinu 24-26 langveikum geðsjúklingum. Árið 2006 var nýtt hjúkrunarrými klárað og tekið í notkun, þannig að gamla hjúkrunarheimilið var þá notuð sem hálfgerð geymsla. Fellsendi er í miðjum dölunum, svona sirkaabát. Ef færðin er góð þá er þetta rúmlega 20 mínútna akstur frá Búðardal og ca þrjú korter frá Borgarnesi á hæsta mögulegum og löglegum hraða.

Í lok ársins 2008 - ef mér skjöplast ekki - var starfsfólki, sem á annað borð óskaði eftir því, boðið að hafa aðsetur í sex herbergjum sem stóð til boða í gamla rýminu. Ég ákvað, sökum þess að ég hafði ekki bíl til umráða, að hafa þarna aðsetur og, þegar á leið, flutti ég meira segja lögheimilið mitt þangað.

Þegar ég kom voru tvö herbergi upptekin. Í öðru var vinalegur Þjóðverji og í hinu huggulegur Pólverji. Okkur Þjóðverjanum varð vel til vina frá fyrsta degi. Vert er að taka fram að viðkomandi er farinn aftur heim til Þýskalands. En hann stytti dvöl sína í kjölfarið á atburði sem ég mun greina frá í komandi færslum.

Þann 17. eða 18. maí byrjaði ungur einstaklingur störf hjá Fellsenda. Þennan einstakling þekkti ég ekkert fyrr en hann kom á Fellsenda og, ef þess krefst fyrir dómi einhverntíman, þá getur viðkomandi vottað það. Við þekkjumst í dag, en það er nú óhjákvæmilegt það sem við unnum saman í stutta stund og upplifðum þessa sömu lífsreynslu, okkur til ríkulegs lærdóms um hverskonar persónu sumir einstaklingar hafa að geyma.

Til dæmis, bak við falskt bros sæmilega ánægðs hjúkrunarforstjóra - sem er aukþess djákni - leynist móðursjúkt og fordómafullt foreldri sem yfirfærir vandamálin heima fyrir yfir á starfsfólk á vinnustað og gerir sér auk þess ekki grein fyrir því - líkt og sumir lögreglumenn - að orð og gjörðir geta haft töluverð áhrif. Þessi einstaklingur var í verulega móðursjúku ástandi þegar hún tók eina afdrifaríkustu ákvörðun í mínu lífi án þess að láta sér detta í hug að ráðfæra sig við mig á einhvern hátt og taldi sér trú um að hennar afspyrnu heimskulegu gjörðir væru til þess að gera mér einhvern greiða. Þessi bölvaða kristilega afskiptasemi mun ganga af mannkyninu dauðu.

En, svo ég vitni í einn lögfræðinginn minn:

Um var að ræða fíkniefnamál sem hófst þann 22. maí 2009 með því að hjúkrunarfræðingur á Hjúkrunarheimilinu Fellsenda í Dölum tilkynnti lögreglu um mögulegt fíkniefnamisferli þriggja starfsmanna, þ.á.m. umsækjanda.

Þessi tiltekni hjúkrunarfræðingur er núna í vinnu á Grænlandi eftir að hafa verið rekinn frá hjúkrunarheimilinu í lok októbers. Kannski með skít og skömm, ég veit það ekki. Fólk má alveg tengja þetta tvennt saman, ég geri það að minnsta kosti, stöku sinnum allavega, mér til mikillar ánægju og yndisauka. En þetta töldust víst sparnaðaraðgerðir. Ég fer ekkert nánar útí hennar þátt og uppákomum af hennar hálfu á mínum vinnustað þetta sumarið, mér nægir að segja að kellingin var klikk!

Ég skilaði inn uppsagnarbréfi þann 19. október 2009 og hætti alfarið störfum um áramótin 2009-2010, með smá reisn.

DJ Doddi dóp úr dölunum

DJ Doddi dóp úr dölunum, át dovg

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)


Kafli I: Viðauki

Ég hef svosum engu við þetta að bæta, vildi bara vekja örlitla athygli á þessu. Sumir eru eflaust að velta því fyrir sér hvernig standi á þessari ögn dramatísku byrjun, en það er nú einfaldlega útaf því að þetta er búið að vera í vinnslu í töluverðan tíma. Ég má þó til með að þakka Örvitanum kærlega fyrir plöggin tvö.

Hér eru nokkrir tenglar til að hafa til taks, sem ætti að gefa ykkur forsmekkinn af því sem koma skal:

Reglugerð um sakaskrá ríkisins
Umferðarlög
Lög um meðferð sakamála
Reglugerð um klínískar lyfjarannsóknir á mönnum
Umsókn um klíníska rannsókn
Einelti


Kafli I: ÉG, GLÆPAMAÐURINN?

Ég vil koma því á framfæri að í þessum skrifuðum orðum þá er ég með hreina sakaskrá. Tvisvar tekin fyrir ögn hraðan akstur (ca. 110 í fyrra skiptið, kannski um 116 í seinna), en ég borgaði sektirnar samviskusamlega. En þess utan þá er ég 30 ára gamall og hef aldrei komist í kast við lögin.

Ég er að mestu ómenntaður, þ.e. engar gráður eða diplómur. Ég hef verið starfandi í þroskaskerðinga- geð- og öldrunarheilbrigðis- og félagsgeiranum í að ganga 9 ár, þess utan hef ég unnið við allt mögulegt. Ég hef borgað mína skatta síðan ég var lagalega skyldugur til þess. Ég hef hagað mér að mestu vel, hef allavega ekki verið til sam- eða þjóðfélagslegs ama. Ég er að jafnaði oftast kurteis, vinalegur og sæmilega vel að máli farinn. Skemmti mér um helgar. Eyði stórum hluta af mínum takmörkuðu launum í reikninga og neyslu, s.s. matvörum, tóbaki, áfengi og ýmsu öðru.

En, þegar ég segi að ég hafi aldrei komist í kast við lögin, þá lýg ég smá. Mér eru minnistæð orðin “[Þórður] er áminntur um sannsögli” úr einni af tveim lögreglusskýrslum sem ég mun vitna í á næstu dögum.

Í þessari færslu og níu til viðbótar sem munu birtast á sama tíma á jafnmörgum dögum mun fjalla að mestu um afskaplega undarleg lögreglumál sem ég lenti í.  Allar þessar færslur eru skrifaðar fram í tíman, þannig að að öllu óbreyttu þá mun aðeins einn maður verða nafngreindur - að mér undanskildum, að sjálfsögðu - en það verður lögregluþjónn hjá lögregluembættinu á Borgarnesi.

Ég má til með að taka það fram að ég ber ágæta virðingu fyrir því starfi sem lögreglan - almennt - stendur fyrir. Vissulega er ýmislegt sem er gagnrýnisvert, t.d. viðbrögð lögreglunnar við mótmælum svo eitt dæmi sé tekið. En því miður fyrir lögregluna í heild þá eru ýmsir starfsmenn hennar sem mættu vissulega gangast undir niðurskurðahnífinn. Til dæmis sá sem ég mun líklegast nafngreina þann 8. febrúar. Fram að því gengur hann undir tölunni 9702.

Haldið ykkur fast, því þetta verður einkennilegt ferðalag um ákveðin lög sem þjóna engum öðrum tilgangi en að þóknast einhverjum geðþóttaákvörðun og duttlungum misviturra, fordómafullra lögreglumanna, almennt lögfræðilegt jargon, hugsanlega hjartnæmt kannabisblaður, dularfull vinnubrögð, móðursjúkir yfirmenn og kannski dulin ósk um umburðarlyndi gagnvart þeim sem neyta vafasama vímugjafa og fúnkera fullkomnlega - líkt og annað eðlilegt fólk sem stundar önnur heilbrigð og óheilbrigð áhugamál - í siðmenntuðu samfélagi manna.

Ég vil þakka öllum sem lásu yfir þennan texta og einnig vil ég þakka öllum sem ég hef ráðfært mig við varðandi þetta mál alltsaman. Tel ekki nauðsynlegt að nefna nein nöfn, þið vitið hver þið eruð og enn og aftur eigi þið mínar bestu þakkir skilið.

(framhald á morgun í hádeginu klukkan 12)


Það byrjar á morgun

Vildi bara koma þessu á framfæri.

Vildi bara koma þessu á framfæri.

FYLGIST MEÐ!!! ÞETTA VERÐUR OVSOM!!!